Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

— Liczyło? — Gundhalinu oparł głowę o ścianę, zauważył nacisk położony na czas przeszły. Językiem bezwiednie przeszukiwał miejsce po zębie. Tak jak Herne spojrzał na zewnętrzny szkielet otaczający dolną połowę ciała kaleki, zrozumiał, co oznacza taka ułomność, strata wszystkiego, co w oczach byłego Starbucka, w oczach świata, do którego należał, czyniło go mężczyzną. — Nie musisz tu zostać, wiesz o tym. Na Kharemough potrafią zajmować się takimi rzeczami.

— Po pięciu latach? — Herne podniósł głos, gotów wysunąć wszystkie argumenty, podać wszystkie odpowiedzi, które musiał stale powtarzać w myślach. — Nikt nie ma tylu pieniędzy. Ja na pewno nie… Nie starcza mi nawet na to, by wyrwać się z tej przeklętej kupy gnoju!

— Idź do władz. Nie zostawią żadnego pozaziemca, który nie będzie tego chciał.

— No jasne. — Herne wyciągnął spod łóżka butelkę, otworzył ją i pociągnął nie częstując. — Siny, czy masz pojęcie, ile zaległych kar czeka na mnie w domu? I w wielu innych miejscach.

Jeśli sądzisz, że zgodzę się do końca życia pocić krwią na jakiejś karnej kolonii, to chyba zwariowałeś. — Pociągnął ponownie, głęboko.

— Wygląda na to, że nie masz wielu możliwości, — I pewnie na więcej nie zasługujesz. Niespodziewanie poczuł jednak współczucie. Święci przodkowie — gdybym urodził się w jego ciele, a on w moim… — Przykro mi.

— Jasne. — Wytarł usta. — A co z tobą, czy zamierzasz wrócić, by wyrzucili cię z policji i zamknęli w więzieniu? Nie. U licha, pewnie chcesz zwalić wszystko na chorobę. Zbrodnia z namiętności — zrobiłeś to z miłości. Miłość… miłość jest chorobą! — Zadrżała mu ręka zaciśnięta na szyjce butelki.

Śmierć za pokochanie sybilli… śmierć za niekochanie. Gundhalinu zakaszlał, odwlekając moment odpowiedzi. Co zamierzam zrobić? Nie wiem. Przyszłość otwierała się przed nim jak nieskończone morze.

— Zapytaj mnie jutro… — Spojrzał na drzwi, przez które ktoś wszedł — Persefona i ktoś jeszcze, osłonięty opończą i kapturem.

Persefona usunęła się w bok, pozwalając podejść drugiej postaci, ostrożnie odsłoniła jej twarz.

— Moon! — Gundhalinu uniósł się na kolana, podciągnął wzdłuż ściany, aż stanął zagapiony. Stała przed nim Moon, lecz delikatnie zmieniona sztuką makijażu — nie była przesadnie, bez smaku wymalowana jak Persefona, lecz zmieniona w jaśniejącą jak macica perłowa piękność, która wyparła z jego pamięci bladą, otwartą twarz prostej, tubylczej dziewczyny. Jej uczesane do góry włosy opinała siatka ze srebrnych nici z nanizanymi złotymi koralikami, oczy nie były w stanie podążyć za jej splotami. Tor ściągnęła płaszcz z ramion Moon, objawiając miodową suknię opływającą jej ciało jak pole falujących na wietrze traw, trzymającą się nie wiadomo na czym, opadającą ze stanika z kremowej koronki migoczącej zmysłowo na tle skóry. Kołnierz z mieniących się paciorków skrywał tajemny znak na gardle.