Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Ta heretycka kurwa…? — zaczął Styppes, ale nie zdążył dokończyć — uderzenie Marka zwaliło go z nóg.

Kapłan powoli podniósł się z ziemi, ociekając błotem i wodą. Marek przygotował się na wybuch wściekłości. Zamiast tego Videssańczyk powiedział pokornie:

— Przepraszam, panie. — Trybun zamrugał ze zdumienia, ale Styppes kontynuował tym samym tonem: — Znam odpowiednie zaklęcie, ale nie mogę powiedzieć czy zadziała, bo to nie moja specjalność. Czy postawiłbyś złotnika przy kowadle i kazał mu kuć miecze?

— Jednak spróbuj.

— Będę potrzebował czegoś, co należy do jednego z uciekinierów.

— Przyniosę ci to do namiotu — powiedział mu trybun. — Czekaj tam na mnie.

Sam pobiegł do swojego. Coś należącego do jednego z uciekinierów z pewnością się tam znajdzie.

Senpat i Nevrata Sviodo, dosiadający swych koni, omal nie wjechali na niego w ciemności.

— Czego od nas chcesz? — spytał Senpat, zachowując ostrożną neutralność. Do tego czasu na pewno wiedział już o wszystkim, ale czekał co zrobi Marek.

— Weź ze sobą tuzin ludzi, jedź do najbliższej farmy i zarekwiruj wszystkie konie jakie tam mają — powiedział. — Pojedziemy za nimi. Od czasu, gdy goniłem Ortaiasa Sphrantzesa po Mara-gha, wiem już, że nie ma sensu ścigać koni na piechotę.

Młody Vaspurakaner skinął głową i zaczął się oddalać, zbierając po drodze oddział Rzymian. Nevrata pochyliła się w swym siodle, zbliżając się do Marka na tyle, by mógł dojrzeć współczucie na jej twarzy.

— Przykro mi — powiedziała cicho. — Po części to i moja wina. Gdybym nie znalazła tego miejsca, robiłbyś to samo co przedtem i nic by się nie stało.

Potrząsnął głową.

— Równie dobrze mogę mieć pretensje do tego grubasa, który zbudował stajnię. Ustawiłem straże, tak ja ustawiłem i… — nie mógł mówić dalej.

Nevrata zrozumiała go doskonale, jak często jej się to zdarzało.

— Nie wiń jej za bardzo. Nie zrobiła tego z podłości, czy z nienawiści do ciebie.

— Wiem — powiedział trybun głucho. — Tym gorzej.

Strząsnął dłoń Nevraty z ramienia. Patrzyła za nim przez chwilę, kiedy się oddalał, potem ruszyła, by dołączyć do swego męża.

Gdy Marek wszedł do namiotu, zarzucił na mokre ramiona swoją oficerską pelerynę. Kuferek podróżny Helvis stał tam, gdzie go zostawiła, obok posłania. Otworzył zatrzask i zaczął w nim grzebać. Prawie na samym wierzchu, pod haftowaną tuniką, leżał płaski kawałek drewna — ikona, którą jej ofiarował przed kilkoma miesiącami. Oczy same zacisnęły się z bólu. Z całej siły uderzył pięścią w udo. Jakby chcąc wbić sobie w serce jeszcze jedno ostrze, wziął obraz do ręki i zaniósł Styppesowi.

— Dobry wybór — powiedział kapłan, odbierając od niego ikonę. — Świętość Phosa wspomaga każde zaklęcie uczynione w dobrej sprawie, a święty Nestorios, jak wiesz, jest szczególnie bliski Namdalajczykom.

— Rób co do ciebie należy. — Głos Skaurusa był szorstki.

— Pamiętaj tylko, że nie robiłem tego od lat — ostrzegł go Styppes.

Rytuał nie różnił się prawie niczym od tego, co robił Nepos, kiedy pomógł mu odnaleźć ważny dokument w stolicy. Pokłoniwszy się głęboko przed wizerunkiem świętego, Styppes trzymał ikonę w prawej ręce nad głową. Zaczął nucić jakąś modlitwę w tym samym archaicznym języku, który używany był w liturgii Phosa. Lewą ręką wykonywał szybkie ruchy nad kielichem wina, w którym pływała długa drzazga z jasnego drewna. Jeden koniec drzazgi umaczany był w niebieskiej farbie o tym samym odcieniu, co szaty kapłana.

Jego pieśń nie skończyła się mocno akcentowanym rozkazem, jak ta Neposa, ale łagodnie, błagalnie. Zatrzymał dłoń nad kielichem, wypowiadając końcową formułkę:

— Pobłogosław ten kielich Panie wielki i dobry!

Styppes odetchnął, bo kawałek drewna obrócił się nagle jak gwóźdź przyciągany przez magnes.

— Południowy wschód — powiedział kapłan, patrząc na niebieski koniec drzazgi.

— W stronę wybrzeża — skomentował Marek właściwie do siebie, a potem zwrócił się do Styp-pesa: — Pojedziesz z nami i co jakiś czas będziesz powtarzał zaklęcie, żebyśmy nie zgubili śladu.

Styppes zasztyletował go spojrzeniem, ale nie śmiał odmówić.