Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

– Ale nikt tam nie pójdzie, jeżeli nie można zrobić rezerwacji! – wykrzyknęłam do Penelope, kiedy pierwszy raz o tym przeczytałam. – Nie żebym martwiła się jego powodzeniem, oczywiście.

– Co masz na myśli, mówiąc, że nikt tam nie pójdzie? – zapytała.

– Musisz mieć jakąś cholerną sukę, która zajmuje się rezerwacjami i będzie się upierała, że wszystko jest zajęte przez najbliższych sześć miesięcy, nawet jeśli ktoś chce jeść o piątej albo przed północą.

Roześmiała się.

– Mówię poważnie! Znam tych ludzi! Jedyna metoda, żeby zechcieli tam jadać, to sprawić, by uwierzyli, że nie są mile widziani, nie rozumiesz? Najszybsza metoda, żeby zapełnić te stoliki, to oznajmiać wszystkim, którzy dzwonią, że wszystko jest zarezerwowane, a potem szybko podnieść ceny dań głównych o osiem dolarów i drinków o cztery. Zatrudnić kelnerów, którzy uważają, że są od spraw ważniejszych niż obsługa, i hostessę, która mierzy przybywających gości pełnym dezaprobaty spojrzeniem z góry na dół, i będzie miał szansę. – Tylko w połowie żartowałam, ale nie miało to znaczenia. Jego polityka najwyraźniej okazała się skuteczna.

Recenzja w „Wall Street Journal” opisała, jak to nowojorską scenę kulinarną zdominowało otwieranie eleganckich restauracji, prowadzonych przez szefów gwiazdy. W samym lśniącym nowym budynku Time Warner mieściło się ich pięć. Gdzieś po drodze ludzie poczuli się zmęczeni całą tą pompą i stosunkami. Tęsknili za cudownym posiłkiem w skromnej restauracji. I dokładnie to oferował lokal Sammy'ego. Taka byłam z niego dumna, że prawie płakałam za każdym razem, kiedy czytałam nową wzmiankę albo słyszałam, że ktoś o nim wspominał, co zdarzało się cholernie często. Nie mogłam się doczekać, kiedy sama tę knajpkę zobaczę, ale nie dało się zaprzeczyć, że Sammy wyraźnie nie chwytał za słuchawkę, żeby mnie zaprosić.

– Proszę – powiedziała Penelope, wręczając mi plik menu na wynos. – Stawiam kolację, dziś nasza ostatnia noc razem. Zamówmy coś, a potem może chodźmy się napić.

Wpatrywałam się w nią, jakby zasugerowała spontaniczny wypad do Bangladeszu.

– Napić? Poza domem? Żartujesz. – Bez zainteresowania przerzuciłam bogate menu. – Nie ma tu nic do jedzenia.

Wyrwała mi folder z rąk i otworzyła na chybił trafił.

– Nic do jedzenia? Tu masz chińszczyznę, hamburgery, sushi, tajskie, pizzę, indyjskie, wietnamskie, delikatesy, bar sałatkowy, włoskie… a to nie wszystko. Wybierz coś, Bette.

Wybierz teraz.

– Poważnie, Pen, zjem to samo co ty.

Przyglądałam się, jak dzwoni do miejsca o nazwie Nawab i zamawia dwa kurczaki tikka masala z ryżem basmati i dwa koszyki chapati. Odłożyła słuchawkę i odwróciła się do mnie.