Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

Penelope bardzo spokojnie poleciła wówczas gospodyni (która, tak się złożyło, była zaręczynowym prezentem dla szczęśliwej pary od rodziców Avery'ego) spakować wszystkie należące do niej rzeczy i jak najszybciej wysłać je do Nowego Jorku. Następnie, korzystając z karty kredytowej Avery'ego, zarezerwowała dwa bilety na samolot w pierwszej klasie, wezwała największą i najbardziej luksusową limuzynę, jaką udało jej się znaleźć, i w kabinie pierwszej klasy, wyciągnięta na dwóch siedzeniach, przystąpiła do doprowadzania się szampanem do stanu nieświadomości. Odebrałam ją na lotnisku JFK i zaciągnęłam prosto do Black Door, gdzie upiłyśmy się do nieprzytomności. Przez kilka pierwszych tygodni mieszkała z rodzicami, którzy, trzeba im to przyznać, ani razu nie powiedzieli, żeby mu wybaczyła albo przyjęła z powrotem, a kiedy nie mogła już wytrzymać w domu, wprowadziła się do mojego salonu.

Wreszcie razem – byłyśmy żałosne, ze złamanymi sercami i bezrobotne, tworzyłyśmy więc idealną parę: dzieliłyśmy łazienkę, liczne butelki wina oraz czynsz, oglądałyśmy także potworną ilość wyjątkowo złych programów telewizyjnych. Wszystko układało się idealnie, dopóki Penelope nie znalazła pracy. W zeszłym tygodniu obwieściła, że będzie dojeżdżała do Westchester, do pracy w funduszu hedgingowym, i wyprowadza się do własnego mieszkania za dwa tygodnie. Wiedziałam, że nasze przedłużone piżamowe przyjęcie nie może trwać wiecznie, ale czułam się jednak odrobinkę zdradzona. Prezentowała tak świetną formę, że nawet wspomniała o facecie, który odbył z nią rozmowę wstępną, jaki był wyjątkowo uroczy. Stało się to oszałamiająco widoczne: Penelope ruszyła naprzód, a moim przeznaczeniem było tonąć w żałości na wieki.

– Jak długo, twoim zdaniem, muszę odczekać, zanim pójdę obejrzeć restaurację? – zapytałam po raz zapewne tysięczny.

– Już ci powiedziałam, z największą przyjemnością się przebiorę i zakradnę tam zamiast ciebie. Bardzo dyskretnie. Nawet mnie nie zna! Czy to zdrowe? Może nie. Ale z pewnością zabawne.

– Widziałaś ten artykuł w „Wall Street Journal”? Wychwalają to miejsce. Nazywają Sammy'ego jednym z najlepszych nowych szefów ostatnich pięciu lat.

– Wiem, kochanie, wiem. Najwyraźniej wszyscy są co do tego zgodni. Nie cieszysz się?

– Nie masz pojęcia – wyszeptałam.

– Co takiego?

– Nic, nic. Oczywiście, cieszę się, że tak mu idzie. Po prostu wolałabym się cieszyć razem z nim.

Sammy otworzył swoją restaurację – czarujące środkowo-wschodnie miejsce z kuchnią fusion, które w najmniejszym stopniu nie przypominało franszyzy – dwa miesiące temu przy niewielkiej reklamie. Nie wiedziałabym o niczym, gdyby Will nie wspomniał o sprawie podczas jednej z czwartkowych kolacji, ale od tamtej chwili śledziłam każde osiągnięcie Sammy'ego. Z początku podawali niewiele informacji i biografię szefa, plus jakieś szczegóły na temat szybkiego startu. Najwyraźniej rozkoszny lokalik na dwanaście stolików we włoskim stylu był ulubionym projektem byłego potężnego bankiera inwestycyjnego, który został namierzony przez Eliota Spitzera * i ostatecznie skazany na dwa do trzech lat w więzieniu federalnym. Facet musiał zlikwidować swoje aktywa, żeby zapłacić ogromną karę Urzędowi ds. Ochrony Inwestorów. Ponieważ cały lokal został świeżo wybebeszony, odnowiony, a kuchnię doprowadzono do perfekcji, Sammy zdołał ruszyć z działalnością niemal natychmiast, kompletując wszystko w pośpiechu. Z początku pojawiały się tylko rozproszone recenzje klientów na różnych stronach w sieci i drobna wzmianka o restauracji w artykule o rewitalizacji dzielnicy. Ale potem coś się wydarzyło: restauracja Sammy'ego w parę tygodni przeskoczyła z „solidna lokalna” do „spektakularne wydarzenie na skalę miasta”.

Według najnowszego artykułu z „WSJ Lifestyle” ludzie z okolicy odwiedzali to miejsce chętnie i często, a Sammy'emu udało się utrzymać otwarte drzwi i zdobyć uznanie za menu. Kiedy wreszcie Frank Bruni udał się tam, żeby napisać recenzję dla „New York Timesa”, Sammy pewnym krokiem zmierzał już do sukcesu. Bruni dał mu trzy gwiazdki, co niebywałe jak na nieznanego szefa i pierwsze przedsięwzięcie. Pozostałe nowojorskie gazety i pisma natychmiast pozamieszczały własne entuzjastyczne recenzje. „Nowy Jork” opublikował typowy powściągliwy tekst, w którym nazwał Sevi „jedyną restauracją, która się liczy”. Sammy, spomiędzy szeregu restauracji nie-znanych, trafił na listę „muszę dostać rezerwację albo umrę straszną śmiercią w czyśćcu oczekujących na liście C”. Jedyny haczyk polegał na tym, że Sammy nie uznawał rezerwacji. Dla nikogo. W żadnych okolicznościach. W każdym wywiadzie z nim, który czytałam – a możecie mi wierzyć, że czytałam je wszystkie – Sammy uparcie twierdził, że wszyscy są mile widziani, ale nikt nie może się spodziewać wyjątkowego traktowania. Zacytowano jego wypowiedź: „Całe lata spędziłem na określaniu, kto może wejść, a kto nie, i po prostu już mnie to nie interesuje. Jeżeli chcą tu jeść, kimkolwiek są, mogą przyjść jak cała reszta”. Był to jedyny stawiany przez niego warunek.