De Herrezen Draak

Even later kwam Lan terugdraven en hij stuurde zijn zwarte krijgsros naast Moiraines merrie. ‘Remen ligt net over de volgende heuvel,’ zei hij. ‘Blijkbaar hebben ze een paar opwindende dagen gehad.’

Loials oren trokken even. ‘Rhand?’

De zwaardhand schudde het hoofd, ik weet het niet. Misschien kan Moiraine het zeggen als ze het zelf gezien heeft.’ De Aes Sedai keek hem onderzoekend aan en spoorde toen haar witte merrie aan tot een vluggere stap.

Ze reden over de heuveltop heen en voor hen strekte Remen zich langs de rivier uit. De Manetherendrelle was hier meer dan een halve span breed, en er was geen brug. Maar over het water kropen twee volle veerboten die op aken leken en met behulp van lange roeiriemen werden voortbewogen, terwijl een bijna lege boot terugkwam. Nog drie veerboten deelden lange stenen kaden met zowat een tiental rivierschepen, sommige met één mast, sommige met twee. Tussen de kaden en de stad lagen een paar omvangrijke grijsstenen pakhuizen, en ook de huizen in de stad waren voornamelijk van steen gebouwd. De daken hadden echter dakpannen in alle mogelijke kleuren, van geel tot rood tot purper. Rond een plein in het midden van de stad lag een doolhof van straten.

Voordat ze de heuvel afreden, trok Moiraine de grote kap van haar mantel op om haar gezicht te verbergen.

De mensen op straat staarden zoals gewoonlijk naar Loial, maar deze keer hoorde Perijn dat het woord ‘Ogier’ met ontzag werd gemompeld. Loial zat rechter in het zadel dan hij in tijden gedaan had, terwijl zijn oren recht overeind stonden en een glimlach de hoeken van zijn brede mond krulde. Hij wilde duidelijk niet laten merken dat hij in zijn sas was, maar hij zag eruit als een kat die achter de oren werd gekrabd.

Remen zag er voor Perijn uit als elk ander stadje – overal hingen menselijke en door mensen gemaakte geuren, en natuurlijk de sterke geur van de rivier – en hij vroeg zich net af wat Lan had bedoeld toen zijn nekhaartjes recht omhoog kwamen. Hij rook iets... verkeerds. Zodra zijn neus het opsnoof, was het alweer verdwenen, als paardenhaar op hete kolen, maar hij herinnerde het zich. Hij had dezelfde geur in Jarra opgevangen en toen was die op dezelfde manier verdwenen. Het was geen Ontaarde of Nooitgeborene – Trollok, bloedvuur, niet een Ontaarde! Niet een Nooitgeborene! Een Myrddraal, een Schim, een Halfman, alles is goed, maar niet een Nooitgeborene! – geen Trollok of Schim, maar de stank was even scherp, even kwaadaardig. Maar wat die stank ook verspreidde, het liet schijnbaar geen blijvend spoor na.

Ze reden het dorpsplein op. In het midden was een van de grote plavuizen losgewrikt zodat er een galg kon worden opgericht. In de grond stak een enkele dikke paal, waar een dwarsbalk met kniestuk aan zat. Aan de balk bungelde een ijzeren kooi waarvan de bodem vier pas boven de grond hing. In de kooi zat een lange man die gekleed was in grijs en bruin. Zijn knieën zaten tegen zijn kin. Hij had geen ruimte om anders te zitten. Drie kleine jongens waren bezig stenen naar hem te gooien. De man keek recht voor zich uit en verroerde zich niet als een steen tussen de tralies doorvloog. Er liepen meerdere stroompjes bloed over zijn gezicht omlaag. De stedelingen die voorbijkwamen, besteedden even weinig aandacht aan de man als aan de jongens, hoewel ze allen naar de kooi opkeken. De meeste blikken waren goedkeurend, sommige waren bevreesd.

Moiraine maakte een geluid in haar keel dat op afkeer leek.

‘Er is meer,’ zei Lan. ‘Kom. Ik heb al kamers in een herberg geregeld. Ik denk dat jullie er belang in zullen stellen.’

Perijn keek over zijn schouder naar de gekooide man toen hij achter de anderen aan reed. De man had iets bekends, maar hij kon het niet plaatsen.

‘Ze zouden dat niet mogen doen.’ Het gebrom van Loial klonk bijna als een snauw. ‘De kinderen, bedoel ik. De volwassenen zouden hen moeten laten ophouden.’

‘Dat zouden ze, ja,’ stemde Perijn in, maar hij luisterde nauwelijks. Waarom komt bij me bekend voor?