De Herrezen Draak

Mallia huiverde, ik zal iemand sturen voor mijn geldkist,’ zei hij stijfjes, en liep stijf en strak weg.

Mart keek nadenkend naar de gesloten deur. ‘Ik denk dat ik dat niet had moeten zeggen.’

‘Ach, ik weet niet,’ zei Thom droogjes. ‘De volgende keer moet je eens proberen de kapiteinheer-gebieder van de Witmantels te vertellen dat hij de Amyrlin Zetel zou moeten huwen.’ Zijn wenkbrauwen zakten omlaag als harige, witte rupsen. ‘Hoogheer Samon? Ik heb nog nooit van een hoogheer Samon gehoord.’

Nu was het Marts beurt om droogjes te antwoorden. ‘Wel, zelfs jij kan niet alles weten van alle koningen en koninginnen en edellieden, Thom. Het kan zijn dat er een of twee aan jouw aandacht ontsnapt zijn.’ ik ken de namen van elke koning en koningin, kerel, en ook de namen van alle hoogheren in Tyr. Het zou kunnen dat ze een Heer van het Land hebben verheven, maar ik denk dat ik het zou hebben gehoord als er een oude hoogheer op sterven lag. Als jij je tevreden had gesteld met een paar arme stakkers uit hun hut te schoppen in plaats van de schippershut te nemen, hadden we allebei een bed gehad, hoe smal en hard dat ook was geweest. Nu moeten we dat van Mallia delen. Ik hoop dat je niet snurkt, kerel. Daar kan ik niet tegen.’ Mart knarsetandde. Hij herinnerde zich dat Thom snurkte als een houtvijl over een eiken knoest. Dat was hij glad vergeten. Het was een van de grote mannen – Sanor of Vasa; hij zei niet hoe hij heette – die kwam opdraven om de met ijzer beklede geldkist onder het bed weg te halen. Hij zei geen woord, maakte een paar vage buigingen, keek hen dreigend aan als hij dacht dat ze niet naar hem keken en vertrok weer.

Mart begon zich af te vragen of het geluk, dat de hele nacht bij hem gebleven was, hem ten slotte had verlaten. Hij moest Thoms gesnurk verdragen. En, eerlijk was eerlijk, het was misschien niet het gelukkigste idee van de wereld juist aan boord van dit schip te springen en met een papier te zwaaien dat getekend was door de Amyrlin Zetel en gezegeld met de Vlam van Tar Valon. In een opwelling haalde hij een van zijn leren dobbelbekers te voorschijn, trok het klemdeksel eraf en liet de stenen over de tafel rollen.

Het waren dobbelstenen met ogen, en van vijf stenen staarden hem vijf stippen aan. In sommige spelletjes werd dit de Ogen van de Duistere genoemd. In die spellen was het een verliezende worp, in andere spellen een winnende. Maar welk spel speel ik? Hij verzamelde de stenen, gooide ze opnieuw. Vijf stippen. Nog een worp, en nogmaals knipoogden de Ogen van de Duistere hem toe.

‘Als je die stenen hebt gebruikt om al dat goud te winnen,’ zei Thom rustig, ‘is het geen wonder dat je moest vertrekken met het eerste het beste schip dat uitvoer.’ Hij had zich tot op zijn hemd uitgekleed en dat was half over zijn hoofd getrokken toen hij dat zei. Zijn knieën waren knobbelig en zijn benen schenen slechts uit pezen en spieren te bestaan. Het rechterbeen was iets korter. ‘Kerel, een meisje van twaalf zou je hart eruit snijden als ze wist dat je stenen als die tegen haar inzette.’

‘Het zijn de stenen niet,’ bromde Mart. ‘Het is het geluk.’ Geluk van de Aes Sedai? Of dat van de Duistere? Hij propte de stenen weer in de beker en drukte het deksel erop.

‘Ik neem aan,’ zei Thom, die in het bed klom, ‘dat je me niet gaat vertellen waar al dat goud vandaan komt.’ ik heb het gewonnen. Vannacht. Met hun stenen.’

‘Hm. En ik neem aan dat je ook geen verklaring hebt voor dat papier waarmee je stond te wapperen – ik heb het zegel gezien, kerel! – of voor al dat gepraat over zaken van de Witte Toren, of waarom de havenmeester jou na een gesprek met een Aes Sedai kon beschrijven.’ ik heb een brief van Elayne bij me, voor Morgase, Thom,’ zei Mart met meer geduld dan hij voelde. ‘Nynaeve gaf me dat papier. Ik weet niet hoe zij eraan is gekomen.’

‘Nou, als je het me niet wilt vertellen, ga ik slapen. Blaas de lampen uit, wil je?’ Thom rolde zich op zijn zij en trok een kussen over zijn hoofd.

Zelfs nadat hij zich tot op zijn ondergoed had uitgekleed en onder de dekens was gekropen – en de lampen had uitgeblazen – kon hij niet slapen, hoewel Mallia zich met zijn goede veren matras niet te kort had gedaan. Hij had gelijk gehad met Thoms snurken, en dat kussen dempte niets. Het klonk alsof Thom bezig was om hout tegendraads door te zagen met een roestige zaag. En hij bleef maar piekeren. Hoe hadden Nynaeve, Egwene en Elayne dat papier van de Amyrlin losgekregen? Ze moesten erbij betrokken zijn, samen met de Amyrlin Zetel zelf – een of ander plannetje, een van die boze plannetjes van de Witte Toren – maar nu hij erover nadacht, dacht hij dat ze ook iets voor de Amyrlin hadden achtergehouden.