De Herrezen Draak

33

Binnen het web

Perijn keek vanuit zijn zadel naar de platte steen die aan de kant van de weg half verborgen onder het onkruid lag. Deze hard aangestampte weg werd hier al de Lugardweg genoemd, nu ze de Manetherendrelle en de grens van Morland naderden. Moiraine had twee dagen eerder gezegd dat de weg ooit, in een ver verleden, bestraat was geweest, en van tijd tot tijd werkten stukken van de bestrating zich nog steeds naar boven. Op deze steen stond een merkwaardig teken. Als honden in staat waren pootafdrukken op steen achter te laten, zou hij hebben gezegd dat het de afdruk van een grote hond was. Hij kon geen afdrukken in de kale grond eromheen ontdekken en er was geen geur van een hondenspoor. Er hing alleen maar een vage branderige geur die iets leek op de zwavelgeur van afgestoken vuurwerk. Verderop was een stadje, waar de weg de rivier kruiste; misschien waren enkele kinderen hierheen geslopen met wat vuurwerk. Een heel eind weg voor kinderen om weg te sluipen. Maar hij had boerderijen gezien. Het konden boerenkinderen geweest zijn. Wat het ook is, het heeft niets met die afdruk te maken. Paarden vliegen niet en honden laten geen spoor achter op steen. Ik ben te moe om helder te denken.

Hij gaapte en porde zijn hielen in Stappers ribben en het vale paard zette het op een galop, achter de anderen aan. Sinds ze Jarra achter zich gelaten hadden, had Moiraine hen voortgedreven, en er werd niet gewacht op wie er ook maar even stopte. Als de Aes Sedai ergens haar zinnen op zette, was ze zo hard als koudgehamerd ijzer. Loial had zes dagen eerder het lezen opgegeven, toen hij op had gekeken en had gemerkt dat hij een span achter lag terwijl de rest bijna uit het zicht over de volgende heuvel was verdwenen.

Perijn toomde Stapper in naast het grote paard van de Ogier en achter Moiraines witte merrie. Hij gaapte nog eens. Lan was ergens voor hen uit, de weg aan het verkennen. Achter hen stond de zon niet meer dan een uur boven de boomtoppen, maar de zwaardhand had gezegd dat ze het stadje Remen aan de Manetherendrelle vóór donker zouden bereiken. Perijn wist eigenlijk niet of hij wilde ontdekken wat hen daar zou wachten. Hij wist niet wat het was, maar Jarra had hem behoedzaam gemaakt.

‘Ik begrijp niet waarom je niet kunt slapen,’ zei Loial. ‘Tegen de tijd dat ze ons voor de nacht laat stoppen, ben ik zo moe dat ik al in slaap ben gevallen voor ik kan gaan liggen.’

Perijn schudde slechts het hoofd. Hij kon niets bedenken om Loial uit te leggen dat hij niet goed durfde te slapen, dat zelfs een hazenslaapje al vol zat met onrustige dromen. Zoals die ene met Egwene en Springer erin. Nou ja, het is geen wonder dat ik over haar droom. Licht, ik vraag me af hoe het haar vergaat. Ze zal inmiddels veilig in de Toren zijn en voor Aes Sedai leren. Verin zal over haar waken, en ook over Mart. Hij dacht niet dat iemand over Nynaeve hoefde te waken; in zijn gedachten waren het gewoonlijk de mensen rond Nynaeve die zichzelf moesten bewaken.

Hij wilde niet aan Springer denken. Hij was erin geslaagd om levende wolven uit zijn gedachten te houden. De prijs daarvoor was echter dat hij zich voelde alsof hij door een haastige hand gekneed werd; hij wilde er niet aan denken hoe een dode wolf in zijn dromen rond kon sluipen. Zelfs Springer niet. Hij schudde zichzelf door elkaar en dwong zijn ogen wijd open te blijven.

Naast slechte dromen waren er nog meer dingen die zijn slaap verstoorden. Ze hadden andere sporen van Rhands doortocht gevonden. Tussen Jarra en de Eldar had Perijn niets kunnen ontdekken, maar toen ze de Eldar overstaken, over een stenen brug die zich uitstrekte tussen twee vijftig voet hoge klippen, waren ze door een stadje gekomen dat Sidon heette en geheel in de as was gelegd. Elk gebouw. Tussen de bouwvallen stonden nog slechts een paar stenen muren en schoorstenen.

Uitgeputte bewoners hadden gezegd dat het begonnen was met een lantaarn die in een schuur was omgevallen, en daarna had het vuur zich als een razende verspreid en scheen alles fout te gaan. De helft van de emmers die ze hadden kunnen vinden, had gaten. Iedere brandende muur was naar buiten gevallen in plaats van naar binnen toe en had zo de huizen ernaast in lichterlaaie gezet. Brandende houten balken van de herberg waren op de een of andere manier tot aan de grote bron op het plein weggeslingerd, zodat niemand er meer bluswater uit kon putten, en op drie andere bronnen waren huizen neergestort. Zelfs de wind scheen steeds van richting te zijn veranderd en had de vlammen in elke richting aangewakkerd.

Het was niet nodig geweest om Moiraine te vragen of Rhands aanwezigheid dit alles veroorzaakt had; haar gezicht, dat eruitzag als koud ijzer, was antwoord genoeg. Het Patroon vormde zichzelf om Rhand heen en van toeval was niet langer sprake.

Na Sidon waren ze nog door vier stadjes getrokken, waar alleen Lans speurzin hun verteld had dat Rhand hen nog steeds voor was. Rhand was nu te voet, en dat was al een tijdje zo. Ze hadden zijn paard bij Jarra gevonden, dood, alsof het door wolven of wilde honden verscheurd was. Het had Perijn toen moeite gekost om niet om zich heen te reiken, vooral toen Moiraine opkeek en hem nadenkend aanstaarde. Gelukkig had Lan het spoor van Rhands laarzen gevonden, dat van het dode paard wegliep. In één hak zat een driehoekige inkeping, veroorzaakt door een rots, waardoor zijn spoor duidelijk te volgen was. Maar te voet of te paard, hij leek hen steeds voor te blijven. In de vier stadjes na Sion was de grootste opwinding die iedereen zich kon herinneren Loials binnenkomst geweest, en de daaropvolgende ontdekking dat hij een echte Ogier was. Ze waren daar zo van onder de indruk geweest dat ze Perijns ogen nauwelijks opmerkten, en toen ze het deden... Nou ja, als een Ogier echt bestond, konden mensen elke kleur ogen hebben.