De Herrezen Draak

Mart dacht niet dat deze kennis erg bruikbaar zou zijn, maar hij luisterde naar elk woord dat de man sprak. Het was altijd het beste om niet alleen te weten waar je naar toe ging, maar ook met wie je te maken had, anders zouden ze misschien je jas en je laarzen stelen, zodat je op je blote voeten in de regen naar huis kon lopen. De schipper was een Tyreen die Huan Mallia heette en hij werd heel spraakzaam toen hij meende Mart en Thom goed te hebben ingeschat. Hij was niet van hooggeboren komaf, zei hij, nee, hij niet, maar hij wilde niemand laten denken dat hij een dwaas was. Een jongeman die meer goud op zak had dan goed voor hem was, zou gewoonlijk een dief worden genoemd, ware het niet dat iedereen wist dat dieven nimmer met hun buit uit Tar Valon ontsnapten. Een jongeman die gekleed was als een boerenjongen, maar met het uiterlijk en de zelfverzekerdheid van een heer, terwijl hij beweerde dat hij dat nier was... ‘Bij de Steen, ik beweer niet dat u een heer bent, als u zegt dat u het niét bent.’ Mallia knipoogde, grinnikte en trok aan zijn puntbaardje. Een jongeman in het bezit van een papier met het zegel van de Amyrlin Zetel, op weg naar Andor. Het was geen geheim dat koningin Morgase Tar Valon had bezocht, hoewel de reden daarvoor zeker geheim was. Voor Mallia was het duidelijk dat er tussen Caemlin en Tar Valon iets aan de hand was. En Mart en Thom waren boodschappers – voor Morgase, dacht hij, aan Marts tongval te horen. Hij zou met genoegen alles binnen zijn macht willen doen om hen te helpen... niet dat hij wilde rondsnuffelen waar hij ongewenst was.

Mart wisselde verbaasde blikken met Thom, die bezig was zijn instrumentkistjes onder een tafel te stouwen die uit een wand stak. De hut had aan elke kant twee kleine raampjes en een paar lampen in haken. ‘Dat is onzin,’ zei Mart.

‘Natuurlijk,’ antwoordde Mallia. Hij was bezig om kleren uit een kist aan het voeteneind van het bed te pakken en rechtte zijn rug. ‘Natuurlijk.’ In een kast in de wand schenen rivierkaarten te liggen die hij nodig zou kunnen hebben, ik zeg al niets meer.’ Maar hij wilde wel degelijk rondsnuffelen, hoewel hij zijn bedoelingen probeerde te verbergen, en hij bleef maar doorbabbelen terwijl hij het probeerde. Mart hoorde het aan en beantwoordde zijn vragen met gegrom of een schouderophalen of een paar woorden, en Thom zei zelfs nog minder. De speelman bleef maar zijn hoofd schudden terwijl hij zich van zijn bezittingen ontdeed.

Mallia was heel zijn leven een rivierschipper geweest, hoewel hij droomde van de zeevaart. Hij sprak minachtend over bijna alle landen, behalve Andor, en het kostte hem zelfs moeite om dat te loven, ondanks alle moeite die hij zich getroostte. ‘Goede paarden in Andor, heb ik gehoord. Helemaal niet slecht. Niet zo goed als Tyreense, maar goed genoeg. Jullie maken fijn staal, en ijzerwaren, bronsgoed, koperwerk – ik heb er vaak genoeg in gehandeld, hoewel jullie er een flinke prijs voor vragen – maar ja, jullie hebben die mijnen in de Mistbergen. En goudmijnen ook. Wij van Tyr moeten ons goud verdienen.’ Zijn grootste minachting gold Mayene. ‘Die natie is zelfs nog belachelijker dan Morland. Eén stad en een paar roeden land. Ze kunnen alleen onder de olieprijs van onze goeie Tyreense olijven gaan zitten, omdat hun schepen weten waar ze de scholen olievissen kunnen vinden. Ze hebben absoluut niet het recht een natie te worden genoemd.’ Hij haatte Illian. ‘Op een dag plunderen we Illian helemaal kaal, breken elke stad en elk dorp tot de grond toe af en strooien zout over hun smerige grond.’ Mallia’s baardje stond bijna recht overeind van woede over de smerigheid van het Uliaanse land. ‘Zelfs hun olijven zijn walgelijk! Op een dag slepen we de laatste van die Illiaanse zwijnen geketend weg! Zo zegt hoogheer Samon het.’

Mart vroeg zich af wat Tyr met al die mensen aan moest als ze dit plan echt zouden uitvoeren. De Illianers moesten gevoed worden, en ze zouden vast en zeker niet in ketens gaan werken. Hij begreep er niets van, maar Mallia’s ogen glinsterden als hij erover sprak. Alleen dwazen laten zichzelf overheersen door een koning of koningin, door één man of vrouw. ‘Behalve natuurlijk koningin Morgase,’ voegde hij er gauw aan toe. ‘Ze is een goeie vrouw, heb ik gehoord. Mooi ook, heb ik me laten vertellen.’ Al die dwazen die bogen voor een enkele dwaas. De hoogheren bestuurden Tyr gezamenlijk, en namen eendrachtig beslissingen, en zo zouden de dingen gedaan moeten worden. De hoogheren wisten wat goed en waar was. Vooral hoogheer Samon. Je zat goed als je de hoogheren gehoorzaamde. Vooral hoogheer Samon.