De Herrezen Draak

‘Ga maar, Loial. Ik heb geen honger.’ De geuren van braadvlees die van de keuken naar boven dreven, deden hem niets. Hij merkte nauwelijks dat Loial wegging.

Met zijn handen op de knieën, en van tijd tot tijd geeuwend, probeerde hij alles uit te werken. Het leek op een van de puzzels die Meester Lohan maakte, waarvan de metalen stukken onverbrekelijk met elkaar verbonden leken te zijn. Maar er was altijd een handigheidje om de ijzeren hoepels en krullen uit elkaar te halen, en dat moest er hier ook zijn.

Het meisje had naar hem gekeken. Dat kon door zijn ogen komen, hoewel de herbergier er niet op had gelet en het verder niemand was opgevallen. Ze hadden een Ogier om naar te kijken, Jagers op de Hoorn in huis, een bezoekende vrouwe en een gekooide Aiel op het dorpsplein. Zoiets onbeduidends als de kleur van iemands ogen kon hun aandacht niet trekken. Het uiterlijk van een dienaar kon tegen dat alles niet op. Dus waarom pikte ze mij eruit om naar te staren? En de Aiel in de kooi. Wat Min zag was altijd belangrijk. Maar hoe? Wat werd hij geacht te doen? Ik had die kinderen kunnen laten ophouden met stenen te gooien. Dat had ik moeten doen. Het had geen zin om zichzelf voor te houden dat de volwassenen hem zeker zouden hebben gezegd zich met zijn eigen zaken te bemoeien, dat hij een vreemdeling in Remen was en dat de Aiel zijn zaak niet was. Ik had het moeten proberen.

Hij kreeg geen antwoorden, dus begon hij opnieuw en werkte er zich weer geduldig doorheen, en nog eens, en nog eens. Maar hij vond nog steeds niets, behalve spijt om wat hij niet had gedaan. Na een tijdje merkte hij dat de nacht eindelijk gevallen was. De kamer was donker, afgezien van wat maanlicht dat door het enige venster scheen. Hij dacht aan de waskaars en de tondeldoos die hij op de schoorsteenmantel boven de kleine haard had gezien, maar er was meer dan genoeg licht voor zijn ogen. Ik moet iets doen, nietwaar? Hij gespte zijn bijlriem om en hield toen op. Hij had het zonder nadenken gedaan; het dragen van de bijl was even natuurlijk geworden als ademhalen. Dat vond hij niet prettig. Maar hij liet de riem zitten en ging naar buiten.

Het licht uit het trapgat deed de gang bijna helder lijken na zijn donkere kamer. Uit de gelagkamer stegen gepraat en gelach op, en uit de keuken kookluchtjes. Hij liep naar de voorzijde van de herberg, naar Moiraines kamera klopte en ging naar binnen. En stond stil met een vuurrood gezicht.

Moiraine trok de bleekblauwe mantel dicht die om haar schouders hing. ‘Je wilde wat?’ vroeg ze koeltjes. In een hand had ze een met zilver beslagen haarborstel, en haar donkere haar, dat in golven om haar hals viel, glinsterde alsof ze het geborsteld had. Haar kamer was veel mooier dan de zijne, met opgewreven houten lambrizeringen, in zilver gedreven lampen en een warm vuur in een grote bakstenen haard. De lucht rook naar rozenzeep.

‘Ik... ik dacht dat Lan hier was,’ wist hij te stamelen. ‘Jullie steken altijd je hoofden bij elkaar en ik dacht dat hij... Ik dacht...’

‘Wat wil je, Perijn?’

Hij haalde diep adem. ‘Is dit Rhands werk? Ik weet dat Lan hem tot hier heeft gevolgd, en het lijkt allemaal zo vreemd – de Jagers, en Aiel – maar heeft hij het gedaan?’

‘Dat geloof ik niet. Ik zal meer weten als Lan me vertelt wat hij vanavond ontdekt heeft. Met een beetje geluk zullen zijn bevindingen mij bij de keus helpen.’

‘Een keus?’

‘Rhand kan de rivier overgestoken zijn en dwars over het land op weg zijn naar Tyr. Of hij kan een schip stroomafwaarts naar Illian genomen hebben, met de bedoeling om daar een ander schip naar Tyr te nemen. De reis zal op die manier vele roeden langer zijn, maar dagen korter duren.’ ik geloof niet dat we hem zullen inhalen, Moiraine. Ik weet niet hoe hij het doet, maar zelfs te voet blijft hij ons voor. Als Lan gelijk heeft, ligt hij nog steeds een halve dag op ons voor.’

‘Ik zou bijna kunnen geloven dat hij geleerd heeft om te reizen,’ zei Moiraine met samengeknepen wenkbrauwen, ‘maar dan zou hij onmiddellijk naar Tyr zijn gegaan. Nee, hij heeft het bloed van gestage lopers en sterke renners. Maar misschien nemen we toch de rivier wel. Als ik hem niet kan inhalen, zal ik in Tyr vlak achter hem zijn. Of hem opwachten.’

Perijn schuifelde onzeker met zijn voeten; in haar stem klonk een koude belofte. ‘Je hebt me eens gezegd dat je een Duistervriend kon voelen, tenminste een die diep in de Schaduw wandelt. En Lan ook. Hebben jullie zoiets opgemerkt?’

Ze snoof luid en keerde zich weer naar een grote staande spiegel waarvan de poten waren ingelegd met fijn zilverwerk. Ze hield haar mantel met een hand gesloten en streek de borstel met de andere door haar haren. ‘Weinig mensen zijn zo ver heen, Perijn, zelfs onder de ergste Duistervrienden.’ De borstel hield midden in een streek op. ‘Waarom vraag je dat?’

‘Er was een meisje beneden in de gelagkamer dat naar mij staarde. Niet naar jou en Loial, zoals de anderen. Naar mij.’ De borstel hervatte zijn beweging en er speelde even een glimlachje om Moiraines lippen. ‘Je vergeet soms, Perijn, dat je een jongeman bent en er goed uitziet. Sommige meisjes bewonderen een paar brede schouders.’ Hij gromde en schoof met zijn voeten. ‘Was er nog iets, Perijn?’