De Herrezen Draak

Furlan boog zijn hoofd bijna tot aan de vloer. ‘Ach, moeder Leich zal in de ochtend weer terug zijn, heer Orban. Een geboorte, heer. Maar ze zei dat ze uw wonden had dichtgenaaid en verbonden, en die van heer Gan ook, dus u hoeft zich geen zorgen te maken. Ik ben er zeker van, heer Orban, dat ze u als eerste in de morgen opzoekt.’ De verbonden man mompelde iets onduidelijks – behalve voor Perijn – over het moeten wachten op een boerenvrouw die ‘haar kroost moest werpen’ en nog iets over ‘dichtgenaaid worden als een meelzak’. De blik van zijn sombere, kwade oogjes verschoof en voor het eerst scheen hij de nieuwkomers op te merken. Perijn keurde hij geen tweede blik waardig, wat hem helemaal niet verbaasde. Zijn ogen werden wat groter toen hij Loial zag – Hij beeft al eerder een Ogier gezien, dacht Perijn, maar hij had nooit gedacht dat hij er hier een tegen zou komen – versmalden wat bij Lan – Hij herkent een krijgsman als hij er een ziet, en hij vindt het niet prettig er een te zien – en verhelderden toen hij zich bukte om in Moiraines kap te turen, hoewel hij niet dichtbij genoeg was om haar gezicht te zien.

Perijn besloot er maar helemaal niets van te denken, het had niets te maken met Aes Sedai, en hij hoopte dat noch Moiraine noch Lan er aanstoot aan nam. Een licht in de ogen van de zwaardhand zei hem dat hij die hoop zeker kon vergeten.

‘Twaalf van jullie bevochten twintig Aiel?’ vroeg Lan met vlakke stem. Orban richtte zich op en kreunde. Met een overdreven achteloze stem zei hij: ‘Zeker, je moet op zulke dingen voorbereid zijn als je de Hoorn van Valere zoekt. Het waren niet de eerste schermutselingen waar Gan en ik in belandden, en het zullen ook niet de laatste zijn voor we de Hoorn vinden. Als het Licht op ons schijnt.’ Hij klonk alsof het Licht onmogelijk iets anders kon doen. ‘Natuurlijk vochten we niet altijd tegen Aiel, maar er zijn altijd mensen die de Jagers zouden tegenhouden, als ze konden. Gan en ik laten ons niet gemakkelijk tegenhouden.’ Vanuit de stedelingen steeg weer een goedkeurend gemompel op. Orban ging nog wat meer rechtop staan.

‘U verloor er zes en nam er één gevangen.’ Uit Lans stem was niet op te maken of dat een goede of een slechte verhouding was. ‘Zeker,’ zei Orban. ‘We doodden de anderen, behalve degenen die vluchtten. Ze zijn nu zonder twijfel bezig hun doden te verbergen; ik heb gehoord dat ze dat doen. De Witmantels zijn uitgetrokken om ze te zoeken, maar ze zullen hen nooit vinden.’

‘Er zijn hier Witmantels?’ vroeg Perijn scherp.

Orban keek hem aan en vond hem opnieuw van geen belang. De man sprak weer tegen Lan. ‘Witmantels steken hun neuzen altijd in zaken die hen niets aangaan. Onhandige klungelaars, allemaal. Ja, ze zullen dagenlang door het land rijden, maar ik betwijfel of ze veel meer dan hun eigen schaduw kunnen vinden.’