Dzieci Boga [Children of God - pl]

Teraz, po tylu dniach wędrówki, wciąż jeszcze daleko od bezpiecznej północy, równowaga liczbowa między Jana’atami i Runami uległa niebezpiecznemu zachwianiu. Im więcej uchodźców przyjmowała Ta’ana, tym wolniej szli i tym bliżsi byli konieczności uboju; poprzedniej nocy znowu uciekło dwóch ruńskich służących.

W ten sposób nigdy nie dojdziemy do Inbrokaru, myślał Shetri, spoglądając na skarpę, gdzie ukrywała się nowa dziewczyna. Odwrócił się do siostry z nadzieją, że jej nie zauważyła, ale Ta’ana wpatrywała się już w szczyt urwiska, odrzuciwszy woal i postawiwszy uszy.

— Zabierz ją — rozkazała.

— Zaraz zrobi się ciemno!

— Więc lepiej zrób to od razu.

— Zejdź do nas, dziewczyno! — krzyknął, odwracając się w kierunku skarpy.

Nie było odpowiedzi. Shetri zerknął na siostrę, która patrzyła na niego nieubłaganym wzrokiem.

— No dobrze już, dobrze — mruknął, strzygąc uszami na widok służącego, który podszedł, by zdjąć mu zbroję. Ta’ana zdobyła sobie posłuch; Shetri, nieprzywykły do sprawowania władzy, pozostawił to jej.

Uwolniony od ciężaru zbroi, przeszedł przez kamienne koryto potoku, ostrożnie stawiając stopy i starając się nie zwrócić na siebie uwagi pary cranilów, posapujących i popiskujących opodal na płyciznach, a potem przystanął i spojrzał w górę, tam gdzie pokazała się dziewczyna. Skarpa nie była gładką ścianą. Bloki kamienia osunęły się ku rzece, tworząc coś w rodzaju schodów; tylko na samej górze ustępowały coraz bardziej pionowemu urwisku. Westchnął i zabrał się do mozolnej wspinaczki. Dwukrotnie był już o włos od absurdalnej śmierci, więc trudno się dziwić, że z pasją przeklinał każde stworzenie żyjące na zachód i wschód od rzeki Pon i wszystkich jej dopływów, wzywając wszystkie bóstwa, by zesłały na nie zarazę, kalectwo, zniewagę, biegunkę i świerzb, kiedy w końcu stanął twarzą w twarz z czymś, co mogło być tylko opóźnionym efektem obrządków ku czci Sti.

— Tylko nie spadnij — powiedziała dziewczyna, kiedy w końcu wychylił głowę ponad krawędź szczytu, rozpaczliwie poszukując stopą oparcia, a płucami powietrza.

Przez długą chwilę wpatrywał się, oniemiały, w młodą kobietę, nie tylko nie zawoalowaną, ale całkowicie nagą. Zakłopotany nie do opisania, w końcu odwrócił od niej wzrok, a wówczas dostrzegł jakieś zupełnie fantastyczne, prawie nierealne stworzenie, pozbawione nosa i ogona, siedzące na ziemi obok niej.

— Czyjś brat jest chory — powiedziała dziewczyna. Shetri wytrzeszczył na nią oczy, tuląc uszy, i trochę poniewczasie zdał sobie sprawę, że jego stopa traci oparcie. Rozpaczliwie — i całkowicie bez godności — wymachując nią w powietrzu, odzyskał na chwilę równowagę, natrafiwszy na łodygę jakiegoś karłowatego krzaka, wyrastającego poziomo ze szczeliny w skale, i pospiesznie wciągnął się na szczyt skarpy.

— Pani — ledwo wydyszał, leżąc przed nią na brzuchu. — Twój brat? — Dziewczyna patrzyła na niego, jakby nie zrozumiała pytania. — Twój brat? — powtórzył w języku ruńskiej służby.

Uniosła podbródek.

Siedzący ze skrzyżowanymi nogami, z przeraźliwie chudymi ramionami, rozstawionymi szeroko jak przypory, jej „brat” musiał zostać obdarty żywcem ze skóry przez jakiegoś niezdarnego łowcę. Teraz jednak Shetri dostrzegł mały nos, który pokryty był cieknącymi pęcherzami, podobnie jak całe ciało tego potwora.

— Już ma dosyć — wyjąkał Shetri, podnosząc się z wysiłkiem. — Ktoś udzieli mu spokoju.

— Nie! — krzyknęła dziewczyna, kiedy Shetri stanął za biednym stworzeniem i uniósł mu podbródek, by rozerwać gardło. Shetri zamarł bez ruchu. Nie była duża, ale wyglądała na taką, która z łatwością przegryzie kark mężczyźnie, a Shetri od wielu lat nie brał udziału w żadnej bójce lub zapasach.

— Odejdź — rozkazała. — Zostaw nas!

Co się dzieje z tymi wszystkimi kobietami, zadał sobie pytanie Shetri. Przez chwilę nie poruszał się, a potem ostrożnie puścił szyję stworzenia i cofnął się.

— Pani, ktoś może pomyśleć tylko o czymś tak niewymownie stosownym jak posłuszeństwo twojej woli — powiedział, siląc się na wyszukaną uprzejmość wobec tej nagiej, małej suki — ale czymkolwiek jest to stworzenie, nie ulega wątpliwości, że zdycha. Czy chcesz pozwolić, by twój „brat” cierpiał?

Wciąż wpatrywała się w niego rozwścieczonym wzrokiem. Do Shetriego zaczęło docierać, że dziewczyna nie rozumie, co on mówi. Sięgnąwszy pamięcią do czasów, kiedy był w dziecińcu, odnalazł kilka ruńskich słów i powtórzył pytanie, najlepiej jak potrafił.

— Ktoś nie chce, by on cierpiał. Ktoś chce, by on żył — oświadczyła dziewczyna porywczym tonem, który wydał się Shetriemu zupełnie niepotrzebną groźbą.

No cóż, to twój wybór, chciał jej odpowiedzieć Shetri. Zawsze można wybrać albo jedno, albo drugie. Rozejrzał się badawczo i zauważył z pewnym zadowoleniem, że wokół wszystkiego, co niebieskie, włączając w to dziwaczne małe oczy tego „brata”, wciąż utrzymywała się słaba, pulsująca aura. Było to bardzo pocieszające, nawet jeśli miało trwać krótko. Może „brat” wcale nie jest istotą realną? Może nie jest nią również ta dziewczyna… Ale Ta’ana też ją widziała. Shetri westchnął, wyprostował się i odszedł ostrożnie zza pleców tego biednego, odartego ze skóry stworzenia. Stanął na skraju urwiska i wychylił się, by spojrzeć na siostrę.