Rozmowa w „Katedrze”

– Panicz nawet nie wie, jaki on był zadowolony – mówi Ambrosio. – Pan nie ma pojęcia, co to dla niego znaczyło, żeście się wreszcie pogodzili.

– Pewnie zmarzłeś na kość, jak tu czekałeś, okropna pogoda – jego dłoń na twoim ramieniu, Zavalita, mówił bardzo powoli, żeby ukryć wzruszenie, prowadził cię w stronę „Regatas”. – Chodź, wejdziemy tutaj, musisz się napić czegoś gorącego.

Wolno, w milczeniu minęli boisko, bocznymi drzwiami weszli do klubu. W sali restauracyjnej nie było nikogo, stoliki puste. Don Fermín klasnął w dłonie i po chwili zjawił się kelner, w pośpiechu dopinał kurtkę. Zamówili kawę.

– I niedługo potem przestałeś pracować u moich starych, prawda? – mówi Santiago.

– Nie mam pojęcia, czemu właściwie jeszcze ciągle jestem członkiem tego klubu, nigdy tu nie przychodzę – usta mówiły o czym innym, myśli, a oczy co u ciebie, jak ci się układa, czekałem na ciebie każdego dnia, całe miesiące, całe lata, chudzino. – Zdaje się, że Chispas i Teté też tu już nie przychodzą. Muszę odstąpić mój udział. Teraz jest wart trzydzieści tysięcy solów. A ja za niego zapłaciłem tylko trzy tysiące.

– Już nie pamiętam – mówi Ambrosio. – Tak, chyba niedługo potem.

– Schudłeś, masz podkute oczy, mama się przestraszy, jak cię zobaczy – chciał ci robić wymówki, ale nie mógł, Zavalita, w jego uśmiechu dostrzegało się wzruszenie i smutek. – Nocna praca ci nie służy. I osobne mieszkanie też nie, chudzino.

– Ale skąd, nawet trochę utyłem, tatusiu. Za to ty zeszczuplałeś.

– Już myślałem, że nigdy do mnie nie zadzwonisz, tak się ucieszyłem, chudzino – i żeby choć trochę szerzej otworzył oczy, Garlitos. – No ale co było, to było. Masz jakieś kłopoty?

– Ja nie, tatusiu – żeby nagle zacisnął pięści, Garlitos, albo gdyby chociaż na moment zmienił się na twarzy. – Jest taka sprawa, że, ale nie wiem, coś takiego, że ty mógłbyś mieć przykrości, zresztą nie wiem. Chciałem cię uprzedzić.

Kelner przyniósł kawę; don Fermín podsunął synowi papierosy; za oknami dwaj mężczyźni w kombinezonach zmieniali się miejscami, strzelali do kosza, a don Fermín słuchał i zaledwie cień zaciekawienia pojawił się na jego twarzy.

– Pewnie czytałeś w gazetach, tatusiu, chodzi o to zabójstwo – a on nic, ale to nic, Garlitos, patrzył na mnie, przyglądał się mojemu ubraniu, czy aż tak by udawał, Garlitos? – Ta piosenkarka, którą zamordowali w dzielnicy Jezus Maria, ta, co była kochanką Cayo Bermúdeza, jeszcze za Odrii.

– Aha, tak – don Fermín machnął ręką i patrzył na niego ciągle z tym samym czułym, ledwie odrobinę zaciekawionym wyrazem twarzy. – Ta Muza, tak.

– W „Kronice” wygrzebali, co mogli, z jej prywatnego życia – więc to wszystko bujda, Zavalita, no widzisz, miałem rację, powiedział Garlitos, niepotrzebnie się gryzłeś. – Wyciągnęli, co się dało, z tej sprawy.

– Ale ty się trzęsiesz, przecież jest zupełnie zimno, a ty nawet nie włożyłeś swetra – tak jakby go nudziło to, co opowiadam, Garlitos, zwracał uwagę tylko na mnie, patrzył mi w twarz, w jego wzroku był wyrzut, że mieszkam osobno, że przez tyle miesięcy nie dzwoniłem. – A co do tamtej sprawy, to nie ma się co dziwić, „Kronika” jest pismem nastawionym na sensację. Ale w końcu o co ci chodzi?

– Wczoraj wieczorem do redakcji przyszedł anonim, tatusiu – czy będzie udawał, czy robi z tego teatr? Przecież tak cię kocha, Zavalita. – Ktoś napisał, że tę kobietę zabił były goryl Cayo Bermúdeza, facet, który teraz jest szoferem u… i tu wymienił twoje nazwisko, tatusiu. Taki sam anonim mogli też posłać na policję, więc właśnie – tak, myśli, właśnie dlatego że cię tak kochał – no, w każdym razie, chciałem cię uprzedzić, tato.

– Ambrosio? o nim mówisz? – i jego zdumiony głos, Zavalita, jego uśmiech tak naturalny, tchnący taką pewnością siebie, jakby dopiero teraz go to zainteresowało, jakby dopiero teraz zaczynał coś rozumieć. – Ambrosio, goryl Bermúdeza?

– Znajdą się tacy, co zwrócą uwagę na tego rodzaju anonim, tatusiu – powiedział Santiago. – Tak czy tak, chciałem cię uprzedzić.