Rozstaje zmierzchu

— A ten Jurad Accan? Czy przyniósł jakąś wiadomość od Lorda Luana? Jakieś pismo podpisane, opatrzone pieczęcią i potwierdzające poparcie Domu Norwelyn dla Dynastii Trakand?

— Nie mam nic na piśmie, moja Królowo, lecz jak wspomniałem...

— Lord Luan nie opowiedział się oficjalnie po mojej stronie, kapitanie!

Uśmiech Mellara nieco zbladł. Mężczyzna nie był przyzwyczajony, żeby mu ktoś przerywał.

— Ależ moja Królowo, Lady Dyelin twierdzi, że Luan praktycznie przeszedł na twoją stronę. Accan okazał dowód na...

— Na nic, kapitanie — powiedziała zimno Elayne. — Być może Lord Luan trafi w końcu do mojego obozu, do tego czasu jednak mogę jedynie stwierdzić, że dałeś mi, panie, osiemdziesięciu ludzi, których trzeba obserwować. — Osiemdziesięciu ze stu! A ilu jej ludzi stracił? I przy tym wystawił na szwank bezpieczeństwo Caemlyn, niech sczeźnie! — Skoro mimo swoich obowiązków znajdujesz czas na wypady poza miasto z moją osobistą ochroną, może znajdziesz go również na doglądanie nowo przybyłych. Nie wyznaczę do tego zadania nikogo z murów. Może pan Accan i jego ludzie dołączą do musztrowanych żołnierzy, których przywiozłam z wizytowanych rezydencji. Musztra zajmie im wszystkim większą część dnia, a my nie będziemy musieli się nimi przejmować, chociaż zostawiam tobie, kapitanie, wymyślenie zajęć, które utrzymają ich z dala od miejskich murów przez pozostałe godziny doby. A oczekuję, że będą się trzymali z dala od murów i nie wpakują się w żadne kłopoty. Możesz już teraz się nimi zająć.

Oszołomiony Mellar gapił się na nią bez słowa. Elayne nigdy wcześniej go nie zrugała i mężczyźnie wyraźnie nie spodobały się jej słowa, szczególnie wobec tak wielu świadków. Nikt już nikomu nie posyłał teraz gorących uśmiechów. Kapitan wykrzywił usta i popatrywał jeszcze bardziej posępnym wzrokiem. Nie mógł jednakże zrobić nic innego poza kolejnym ukłonem, mruknięciem ochrypłym głosem: „Jak rozkaże moja Królowa” i odejściem z maksymalnym wdziękiem, na jaki zdołał się zdobyć. Niemal od razu ruszył tak wielkimi krokami w dół korytarza, jakby pragnął podeptać wszystkich, którzy wejdą mu w drogę. Elayne będzie musiała polecić Rasorii, aby na siebie uważała, gdyż kapitan może spróbować ukoić swój gniew poprzez wyładowanie się na osobach, które były świadkami jego poniżenia i słyszały reprymendę Dziedziczki Tronu. Merilille i Careane prawie w identyczny sposób pokiwały głowami. Chętnie same by zrugały Mellara, a nawet usunęły go z pałacu. I to już dawno temu.

— Nawet jeżeli kapitan Mellar postąpił niewłaściwie — oświadczyła ostrożnie Sareitha — a wcale nie jestem o tym przekonana, uratował twoje życie, Elayne, narażając własne. Twoje życie, a także życie Lady Dyelin. Czy naprawdę trzeba go było wprawiać w zakłopotanie w obecności nas wszystkich?

— Nigdy nie unikam spłaty własnych długów, Sareitho. — Dziedziczka Tronu poczuła, że Aviendha chwyta ją za jedną rękę, Birgitte zaś za drugą. Każdą z dłoni lekko uścisnęła. Gdy człowiek znajduje się w otoczeniu wrogów, dobrze mieć siostrę i przyjaciółkę w pobliżu. — Teraz zamierzam znaleźć wannę z gorącą wodą, więc jeśli któraś ma ochotę wyszorować mi plecy, to...

Kobiety potrafiły rozpoznać odprawę, toteż odeszły — zresztą z większą gracją niż kapitan Mellar. Careane i Sareitha natychmiast zaczęły dyskutować, czy Poszukiwaczki Wiatru chcą właściwie uczestniczyć dziś w lekcjach, Merilille zaś usiłowała rozglądać się równocześnie na wszystkie strony w nadziei uniknięcia ewentualnych Poszukiwaczek Wiatru. Czy jednak później nie zaczną omawiać tego, co się zdarzyło? Czy nie rozpowiedzą, że Elayne posprzeczała się z prawdopodobnym ojcem swego dziecka? I czy udało im się ukryć swój udział w zabójstwie Adeleas?

„Zawsze spłacam swoje długi” — pomyślała Elayne, patrząc za odchodzącymi. „I pomagam moim przyjaciołom spłacać ich długi”.