Rozstaje zmierzchu

— Współczuję z powodu straty wam i wszystkim Atha’an Miere — rzuciła, intensywnie myśląc, co dalej robić. — Nesta din Reas była wspaniałą kobietą. — Rzeczywiście była to osoba potężna, która cechowała się niezwykle silną osobowością. Elayne czuła się szczęśliwa, gdy po spotkaniu z nią nadal pozostawała sobą. Przyszło jej do głowy, że nie może sobie pozwolić na najmniejszą stratę czasu. Mistrzyni Fal nie mogła czekać, więc Elayne musiała sobie darować ubieranie. Otuliła się szczelniej szatą. — Musimy pomówić — oświadczyła Zaidzie. — Essande, przynieś wino dla naszych gości, a dla mnie herbatę. Słabą herbatę. — Westchnęła, gdy poczuła poprzez więź ostrzeżenie Birgitte. — Podaj w mniejszym salonie. Przyłączysz się do mnie, Mistrzyni Fal?

Ku jej zdumieniu Zaida ledwie kiwnęła głową, jakby dokładnie takiej propozycji oczekiwała. Fakt ten skłonił Dziedziczkę Tronu do zastanowienia się nad częścią umowy Zaidy. Albo umów, bo właściwie były dwie i ta liczba mogła być kwestią decydującą.

Już od jakiegoś czasu nie używano mniejszego salonu, toteż w panował w nim chłód, chociaż Sephanie szybko rozpaliła podpałkę pod dębowymi drwami na obszernym białym palenisku. Garderobiana opuściła pokój, kiedy płomienie zajęły szczapy, a kobiety rozsiadły się na rozstawionych w półkolu przed kominkiem, skromnie rzeźbionych krzesłach o niskich oparciach. To znaczy najpierw usiadły Elayne i Zaida. Dziedziczka Tronu starannie obciągnęła szatę na kolanach; żałowała, że Mistrzyni Fal nie przyszła choćby godzinę później, dając jej czas na nałożenie właściwego stroju. Poszukiwaczki Wiatru cierpliwie odczekały, aż Zaida spocznie, dopiero potem usadowiły się po obu jej stronach. Birgitte na rozstawionych stopach stanęła przed biurkiem, ręce ułożywszy na biodrach. Jej oblicze przypominało burzowe chmury. Więź przenosiła jawne pragnienie połamania wszystkim Atha’an Miere karków. Aviendha oparła się niedbale o jeden z kredensów, a kiedy Essande przyniosła jej szatę i podała, jednoznacznie sugerując włożenie ubioru, kobieta Aiel ledwie go na siebie narzuciła, po czym przybrała ostentacyjną pozę, zaplatając ramiona pod biustem. Wypuściła saidara, ale wciąż trzymała w dłoniach bursztynowego żółwia i Elayne podejrzewała, że Aviendha za chwilę znów będzie gotowa ponownie objąć Moc. Ani nienawistne spojrzenie zielonych oczu kobiety Aiel, ani nachmurzona mina Birgitte nijak nie oddziaływały jednakże na przedstawicielki Ludu Morza. Były, kim były, wiedziały, kim są i w żaden sposób się z tym nie kryły.

— Atha’an Miere rzeczywiście miały obiecane dwadzieścia nauczycielek — oświadczyła Dziedziczka Tronu z lekkim naciskiem, gdyż Zaida powiedziała, że to jej obiecano nauczycielki i ona sama się o nie upomni, a Elayne zawierała układ z Nestą din Reas. Zaida najprawdopodobniej wierzyła, że zostanie nową Mistrzynią Statków. — Odpowiednie nauczycielki wybiera Zasiadająca na Tronie Amyrlin. Wiem, że Atha’an Miere zawsze w pełni dotrzymują przyrzeczeń i umów, czym się szczycą, zapewniam cię jednak, że Wieża także wypełni swoją część układu. Ale wiedziałaś też, że tutejsze siostry zgodziły się was nauczać jedynie tymczasowo. Zresztą umowę zawarła Mistrzyni Statków. Sama się do tego przyznałaś, przyzwalając, aby Poszukiwaczki Wiatru skonstruowały bramy, przez które udały się po zapasy dla Caemlyn do Illian i Łzy. Na pewno nie masz ochoty włączać się w sprawy lądowe, chyba że w celu dopilnowania umowy. Jeśli opuścicie miasto, przestaniemy zabiegać o waszą pomoc, ale nie zechcemy już też was uczyć. Jednym słowem, nasza umowa wygaśnie. Obawiam się również, iż nie znajdziesz w Srebrnym Łabędziu żadnych nauczycielek. Atha’an Miere będą musiały zaczekać, aż Amyrlin przyśle wybrane przez siebie instruktorki. Zgodnie zresztą z umową zawartą z Mistrzynią Statków. — Szkoda, że Elayne nie mogła nakazać przedstawicielkom Ludu Morza trzymanie się z daleka od oberży, lecz po pierwsze może było już na to zbyt późno, a poza tym nie potrafiła wymyślić sensownego i brzmiącego przekonująco powodu. A pusty argument tylko rozzuchwaliłby Zaidę. Atha’an Miere potrafiły się ostro targować. Były skrupulatne, ale dzikie. Z tego też względu Dziedziczka Tronu musiała postępować z Zaidą bardzo spokojnie i bardzo ostrożnie.

— Moja siostra dobrze prawi, Zaido din Parede — zarechotała Aviendha, poklepując się po udzie. — I mówi całą prawdę, chyba się zgodzisz. — Kobietę Aiel najwyraźniej bardzo rozbawiło, że Elayne potrafi przekonać przedstawicielkę Ludu Morza.