Rozstaje zmierzchu

— Pozwolę Vandene tak długo boleć z powodu utraty siostry, jak będzie potrzebowała lub chciała — odrzekła Dziedziczka Tronu spokojnie, lecz stanowczo. — I nie zamierzam więcej na ten temat dyskutować.

Careane westchnęła ciężko i znów poprawiła szal. Sareitha wydała znacznie słabsze westchnienie i zaczęła obracać pierścień w kształcie Wielkiego Węża, który nosiła na palcu wskazującym lewej ręki. Może obie Aes Sedai wyczuły nastrój Elayne, a może po prostu żadna z nich nie miała ochoty na kolejne szkolenie Poszukiwaczek Wiatru. Merilille wciąż wyglądała na zaskoczoną, z drugiej strony wszakże jej sesje z przedstawicielkami Ludu Morza trwały całe dnie i noce, chyba że Elayne udało się kobietę od nich odciągnąć. Tyle że Poszukiwaczki Wiatru coraz rzadziej pozwalały jej odejść, niezależnie od próśb i pomysłów Dziedziczki Tronu.

Na szczęście Elayne udawało się unikać zbędnej szorstkości w kontaktach z tymi trzema. Uprzejmość wymagała od niej wysiłku, szczególnie że towarzyszyła jej Aviendha. Dziedziczka Tronu nie wiedziała, co by zrobiła, gdyby kiedykolwiek straciła siostrę. Vandene nie tylko tęskniła za Adeleas i smuciła się z powodu jej śmierci, ale także szukała mordercy siostry, a nie miała pewności, czy nie jest nim Merilille Ceandevin, Careane Fransi czy też Sareitha Tomares. Jedna z nich albo — co gorsza — więcej niż jedna. Z pozoru trudno było oskarżyć o zbrodnię Merilille w jej obecnym stanie, jednak w przypadku Aes Sedai nigdy nie można mieć pewności. Jak zauważyła Birgitte, jeden z najgorszych Sprzymierzeńców Ciemności, jakich kiedykolwiek spotkała (a było to podczas Wojen z Trollokami), wydawał się łagodnym jak baranek chłopcem, który podskakiwał na każdy głośniejszy hałas... A później młokos ów zatruł zapasy wody dla całego miasta. Gest Aviendhy był jednoznaczny i przeraził Birgitte, Aviendha jednakże nie obawiała się już Aes Sedai tak jak kiedyś. Zwyczaj nakazywał grzeczne zachowanie do czasu, gdy znajdą się dowody skazujące. Później można zupełnie dać sobie spokój z uprzejmością.

— Och — powiedziała Sareitha. Nieoczekiwanie się ożywiła. — Kapitan Mellar jest tutaj. Znów się wsławił podczas twojej nieobecności, Elayne.

Aviendha chwyciła rękojeść noża za paskiem, a Birgitte zesztywniała. Twarz Careane znieruchomiała i spłynął z niej cały kolor. Nawet Merilille popatrzyła wyniośle i z wyraźną dezaprobatą. Żadna siostra nie czyniła tajemnicy ze swojej niechęci do Doilana Mellara.

Kapitan miał zbyt pociągłą twarz, nie był mężczyzną atrakcyjnym ani nawet przystojnym, tym niemniej poruszał się z gibkim wdziękiem szermierza, któremu los nie poskąpił też siły fizycznej. Jako kapitan straży przybocznej Elayne, Mellar zarobił trzy złote węzły rangi i nosił je przylutowane na każdym ramieniu swego lśniącego od polerki napierśnika. Nieświadomy obserwator mógłby pomyśleć, że Mellar usiłuje się wywyższać nad Birgitte. Śnieżnobiała koronka jego koszuli — przy szyi i na mankietach — była dwukrotnie grubsza i dwa razy dłuższa niż tego typu dodatki do stroju którejkolwiek z Gwardzistek, ale znów zdjął szarfę, może dlatego, że przesłaniała mu złote węzły na jednym ramieniu. Twierdził, że nie pragnie niczego więcej w życiu poza dowodzeniem osobistą strażą Dziedziczki Tronu, bez końca wszakże wspominał bitwy, w których walczył jako najemnik. Wnosząc z jego opowieści, chyba nigdy nie stał po stronie przegranych, a żołnierze często zawdzięczali zwycięstwo jego osobistym wysiłkom w polu, których zresztą nikt nie doceniał. Teraz kapitan Mellar szybkim ruchem zdjął z głowy ozdobiony białym pióropuszem kapelusz i równocześnie wykonał głęboki, zamaszysty ukłon, zwinnie przytrzymując przy tym jedną ręką miecz. Następnie skłonił się po raz drugi, choć nie tak nisko. Ten drugi ukłon był przeznaczony dla Birgitte, którą mężczyzna pozdrowił także, przykładając sobie rękę do piersi.