Każde martwe marzenie

Ża­den ze zdraj­ców nie wy­szedł stam­tąd żywy.

A Sło­wi­ki mia­ły od te­raz no­we­go wo­dza.

De­ana nie lu­bi­ła go, za aro­ganc­ką pew­ność sie­bie i spoj­rze­nia, ja­kie jej rzu­cał, gdy my­ślał, że na nie­go nie pa­trzy. Był w nich głód świe­żo prze­bu­dzo­nej am­bi­cji. Tacy lu­dzie po­tra­fi­li być nie­bez­piecz­ni, gdy uświa­da­mia­li so­bie wła­sną siłę i cu­dzą sła­bość, ale Su­chi i Evi­kiat twier­dzi­li, że nie ma lep­sze­go kan­dy­da­ta na af’ge­mi­da Sło­wi­ków, bo Wuar jest we­te­ra­nem walk z pu­styn­ny­mi ple­mio­na­mi, gdzie do­wo­dził na­wet dwo­ma ty­sią­ca­mi kon­nych na­raz. A ona po­trze­bo­wa­ła do­bre­go do­wód­cy ka­wa­le­rii, zwłasz­cza że – jak do­no­si­li jej szpie­dzy – wła­śnie na kon­ni­cy bun­tow­ni­kom zby­wa­ło.

Przy­naj­mniej obaj płyn­nie mó­wi­li w me­ekhu, co bar­dzo uła­twia­ło ko­mu­ni­ka­cję. Su­ana­ri De­any wciąż nie­ste­ty ku­la­ło.

Szyb­kie od­dzia­ły kon­nych Sło­wi­ków, uzbro­jo­nych w łuki i lan­ce, oraz ka­mien­ne sze­re­gi cięż­ko­zbroj­nych Ba­wo­łów to była po­ło­wa i głów­na siła ko­no­wer­skiej ar­mii. De­ana wie­dzia­ła, że je­śli doj­dzie do bi­twy, bę­dzie mo­gła na nich po­le­gać.

Ale resz­ta… Dru­gą po­ło­wę jej wojsk sta­no­wi­li nu­awa­chi – lek­ka pie­cho­ta, pro­ca­rze, oszczep­ni­cy i łucz­ni­cy, ma­ją­cy za za­da­nie chro­nić przed ata­ka­mi nie­przy­ja­ciel­skich strzel­ców kon­tyn­gent po­nad stu pięć­dzie­się­ciu sło­ni bo­jo­wych. Były tam też od­dzia­ły opła­co­ne przez co bo­gat­sze rody szla­chec­kie i gil­die kup­ców i rze­mieśl­ni­ków, skła­da­ją­ce się z na­jem­nych pie­chu­rów i jeźdź­ców za­cią­ga­nych skąd się dało. Su­chi nie mó­wił o tych żoł­nier­zach ina­czej jak śmier­dzą­ca zbie­ra­ni­na i praw­dę po­wie­dziaw­szy, miał ra­cję. Stop­niem wza­jem­nych nie­chę­ci i de­mon­stra­cyj­nie oka­zy­wa­nej po­gar­dy nie­wie­le róż­ni­li się od pa­ła­co­wych ko­te­rii. Może i na­jem­ni­cy mie­li nie­złe uzbro­je­nie, ale byli też nie­zdy­scy­pli­no­wa­ni, źle wy­szko­le­ni, a co naj­gor­sze, nie ufa­li so­bie na­wza­jem.

Nu­awa­chi za­mknę­li się w ol­brzy­mim obo­zie ra­zem ze sło­nia­mi i od­ma­wia­li na­wet wspól­nych ćwi­czeń. Sło­nie, jak uświa­do­mio­no ją wte­dy bru­tal­nie, są bro­nią po­tęż­ną ni­czym ki­ścień i dla nie­wpraw­ne­go wo­jow­ni­ka rów­nie nie­bez­piecz­ną. Na dwie bi­twy wy­gra­ne dzię­ki nim przy­pa­da jed­na prze­gra­na, spo­wo­do­wa­na tym, że sło­nie wpa­dły w pa­ni­kę i stra­to­wa­ły wła­sne woj­ska. A tyl­ko kil­ka ze zwie­rząt, któ­re szy­ko­wa­no na bi­twę, bra­ło wcze­śniej udział w wal­ce. Więc nu­awa­chi przy­zwy­cza­ja­li je do no­sze­nia zbroi i ostrzy za­kła­da­nych na cio­sy, do ata­ko­wa­nia rzę­dów ma­ne­ki­nów imi­tu­ją­cych nie­przy­ja­ciel­ską pie­cho­tę, do oba­la­nia, miaż­dże­nia i tra­to­wa­nia prze­ciw­ni­ka. Ale ro­bi­li to sami, twier­dząc, że na ra­zie jest za wcze­śnie, by wpro­wa­dzać te ko­lo­sy mię­dzy resz­tę ar­mii.

A na­jem­ni­cy pili, gra­li w ko­ści i pro­wo­ko­wa­li wszyst­kich wo­kół do bó­jek. Bra­ko­wa­ło ofi­ce­rów, któ­rzy uję­li­by tę nie­sfor­ną ban­dę w kar­by. Za­zwy­czaj gdy księ­stwo mo­bi­li­zo­wa­ło się do woj­ny, Trzci­ny, Sło­wi­ki i Ba­wo­ły do­star­cza­ły do­wód­ców dla za­cięż­nych od­dzia­łów. Te­raz nie mie­li już tego kom­for­tu.

No i bra­ko­wa­ło głów­no­do­wo­dzą­ce­go. Zwy­kle to ksią­żę sta­wał na cze­le wojsk i pro­wa­dził je na wro­ga, ale La­we­ne­res… De­ana za­bęb­ni­ła pal­ca­mi po sto­le. Znów La­we­ne­res… Tru­ci­ciel twier­dził, że po­dał mu już wszyst­kie spe­cy­fi­ki, ja­kie znał, by ksią­żę po­wró­cił do świa­ta ży­wych. A przy­naj­mniej przy­tom­nych.

A gdy to mó­wił, miał w oczach nie­me oskar­że­nie…

A ona z taką wła­śnie ar­mią, po­dzie­lo­ną, skon­flik­to­wa­ną i po­zba­wio­ną do­wód­cy mu­sia­ła sta­wić czo­ła zbun­to­wa­nym nie­wol­ni­kom. Po­czy­ni­ła już, za radą Su­chie­go, pew­ne przy­go­to­wa­nia do wy­ru­sze­nia na za­chód, wciąż mo­dląc się do Ba­el­ta’Ma­th­ran, by ni­g­dy do tego nie do­szło. To była woj­na, w któ­rej nie­za­leż­nie czy wy­gra, czy po­nie­sie klę­skę, ubru­dzi swo­ją du­szę tak, że na­wet mi­ło­sier­dzie Wiel­kiej Mat­ki nie wy­star­czy, by ją do­czy­ścić.