Każde martwe marzenie

Krew „na­czyń” Aga­ra była zaś naj­cen­niej­szym skar­bem tu­tej­szych księstw. Bez niej nie moż­na było wejść do Oka i sta­nąć przed ob­li­czem boga. A bez in­for­ma­cji prze­cho­wy­wa­nych przez Bi­blio­te­kę nie dało się wy­brać od­po­wied­nich dziew­cząt do za­płod­nie­nia przez miej­sco­wych ksią­żąt, a tym sa­mym dy­na­stia mo­gła­by upaść.

To wszyst­ko spra­wia­ło, że Wiel­ka Bi­blio­te­ka dys­po­no­wa­ła po­tę­gą, skry­tą w cie­niu, nie­wi­docz­ną, lecz groź­ną ni­czym je­dwab­na apasz­ka, któ­ra za­ci­ska się na­gle na gar­dle.

Je­śli któ­ryś ary­sto­kra­ta albo ka­płan spró­bo­wał­by za­drzeć z uczo­ny­mi, do­ku­men­ty opi­su­ją­ce jego li­nię krwi mo­gły „za­gi­nąć”, cza­sem na kil­ka mie­się­cy, cza­sem na wie­le lat, co wy­rzu­ci­ło­by daną ro­dzi­nę poza na­wias spo­łecz­no­ści. Nikt nie chciał­by się sko­li­ga­cić ze szlach­ci­cem, któ­re­go miej­sce w hie­rar­chii mo­gło się oka­zać nie­wie­le wyż­sze niż po­zy­cja wy­zwo­lo­ne­go nie­wol­ni­ka.

Bi­blio­te­ka mia­ła do tego wła­sną sieć goń­ców, pocz­tę go­łę­bią, a na­wet, jak gło­si­ły plot­ki, sys­tem ma­gicz­nej łącz­no­ści mię­dzy więk­szy­mi fi­lia­mi. Pra­co­wa­ły dla niej ty­sią­ce lu­dzi bie­głych w po­słu­gi­wa­niu się pi­smem, zbie­ra­niu in­for­ma­cji i prze­ka­zy­wa­niu ich na duże od­le­gło­ści. Do tego lu­dzie ci zna­li ję­zy­ki na tyle rzad­kie, że ide­al­nie nada­wa­ły się do szy­fro­wa­nia wia­do­mo­ści. Jak k’is­sa­ri.

Dzie­sięć dni za­ję­ło jej zła­ma­nie opo­ru Wiel­kiej Bi­blio­te­ki. Dzie­sięć dni na­le­gań, próśb, bła­gań i prób prze­kup­stwa. Raz po raz wzy­wa­ła do pa­ła­cu Kan­his­sa z Klew, Pon­me­riu­sza Si­we­go i Po­es­sę Lom­bros­se. Trój­ka naj­waż­niej­szych bi­blio­te­ka­rzy od­ma­wia­ła po­mo­cy, oka­zu­jąc jej coś mię­dzy ła­ska­wą wy­ro­zu­mia­ło­ścią dla nie­sfor­ne­go dziec­ka a iry­tu­ją­cym lek­ce­wa­że­niem wy­ni­ka­ją­cym z po­czu­cia wła­dzy. Wiel­ka Bi­blio­te­ka była na tyle waż­na, że na­wet Świą­ty­nia Ognia u szczy­tu po­tę­gi nie ośmie­li­ła się na­rzu­cać jej swo­jej woli, a ona, bar­ba­rzyń­ska dziew­czy­na z ple­mie­nia pół­noc­nych dzi­ku­sów, chce za­mie­nić jej słu­gi w swo­ich szpie­gów? Jest co praw­da Pło­mie­niem Aga­ra, pod­kre­śla­li, we­szła i wy­szła z Oka, nie bę­dąc po­tom­kiem awen­de­ri Pana Ognia, co nie zda­rzy­ło się ni­g­dy w dzie­jach. Ucze­ni od­no­to­wa­li to skru­pu­lat­nie w licz­nych zwo­jach i księ­gach, a na­wet, w uzna­niu wy­jąt­ko­wo­ści tego zda­rze­nia, ka­za­li wy­ryć opis jej czy­nu na brą­zo­wych płyt­kach prze­cho­wy­wa­nych w pod­zie­miach głów­ne­go bu­dyn­ku, aby za­cho­wać wie­dzę o tym wy­da­rze­niu na wie­ki. Ale na tym ko­niec. Jej wła­dza nie się­ga za mury Bi­blio­te­ki. Je­śli jed­nak spró­bu­je użyć prze­mo­cy, znisz­cze­niu lub uszko­dze­niu mogą ulec bez­cen­ne Księ­gi Krwi, co na­tych­miast ob­ró­ci­ło­by prze­ciw niej całe Po­łu­dnie.

— A co bę­dzie, je­śli nie­wol­ni­cy wy­gra­ją? — za­py­ta­ła w pew­nej chwi­li gniew­nie.

— Bi­blio­te­ka ni­g­dy nie ku­po­wa­ła nie­wol­nych — od­par­ła Po­es­sa Lom­bros­se, pa­trząc na nią z krzy­wym uśmie­chem — a je­śli ja­kiś zo­stał jej po­da­ro­wa­ny, to po kil­ku la­tach uczci­wej służ­by mógł od­zy­skać wol­ność. Nie mamy po­wo­du, by oba­wiać się nie­wol­ni­ków. Nie my je­ste­śmy ich wro­ga­mi.

To był ten mo­ment, w któ­rym De­ana po­pa­trzy­ła na bi­blio­te­ka­rzy z naj­czyst­szym zdu­mie­niem. Mi­ło­śni­cy za­pi­sa­nej wie­dzy i ich na­iw­ność. Gdy pło­nie mia­sto, ogień nie oszczę­dza bu­dyn­ków, któ­re twier­dzą, że nie są jego wro­ga­mi.