Pamięć Światłości

Perrin wsparł trzon młota na ramieniu, odbierając równocześnie rozkazy Elayne z ręki spoconego młodego łącznika. Za jego plecami wiatr delikatnie szumiał w gałęziach drzew. Ogirowie walczyli w lesie. Perrin obawiał się, że przeszkodą w walce będzie im troska o to, żeby nie uszkodzić drzew, kiedy jednak przyszło do samej walki… Światłości, nigdy w życiu nie widział równie dzikiej zapalczywości.

– Całkiem niezła taktyka – powiedział Tam, wczytując się w rozkazy. – Królowa ma głowę do wojaczki.

Perrin gestem odprawił łącznika. Ruszył przed siebie, po drodze mijając Galada naradzającego się ze swoimi podkomendnymi z Białych Płaszczy.

– Umie słuchać tych, którzy się na taktyce znają – mówił do Tama. – I nie wtrąca się za bardzo.

– O to mi właśnie chodziło, chłopcze – odparł Tam, uśmiechając się. – Dowodzenie nie zawsze sprowadza się tylko do tego, żeby mówić innym, co mają robić. Czasami wystarczy wiedzieć, kiedy zejść z drogi tym, którzy wiedzą, co robić.

– Mądre słowa, Tam – rzekł Perrin, odwracając się ku północy i ruszając przed siebie. – Jako że teraz sam jesteś dowódcą, proponuję, byś je sobie wziął do serca.

Nagle przed oczyma stanęła mu postać Randa; kolory zawirowały. Rand stał gdzieś, nie wiadomo gdzie, na szczycie nagiego górskiego grzbietu i rozmawiał z Moiraine.

Wychodziło na to, że przygotowania do inwazji Shayol Ghul weszły w decydującą fazę. Perrin poczuł, jak coś ciągnie w stronę Randa, ciągnie z coraz większą siłą. Wkrótce tamten będzie go potrzebował.

– Perrin? – zapytał Tam. – Co to za bzdury z tym dowództwem?

– Mówię o naszych siłach, Tam – wyjaśnił Perrin. – Pod twoim dowództwem wszyscy ze sobą zgodnie współpracują, zróbmy z Argandy, Gallenne i Galada twoich oficerów. – Niedaleko miejsca, gdzie się aktualnie znaleźli, Grady podtrzymywał otwartą bramę, przez którą ranni podczas ostatniej potyczki udawali się na Uzdrawianie. Po drugiej stronie bramy, w Mayene, znajdował się szpital stworzony przez Berelain i prowadzony przez Żółte Ajah. Powiało stamtąd tchnieniem ciepłego wiatru.

– Nie wiem, czy będą mnie słuchali, Perrin – wzbraniał się Tam. – Jestem tylko prostym farmerem.

– Jak dotąd wykonywali twoje rozkazy bez szemrania.

– Ale to było w trakcie naszej wędrówki po pustkowiach. Poza tym, ty byłeś zawsze w pobliżu. Słuchali mnie, ale stał za mną twój autorytet. – Tam podrapał się po brodzie. – Przyglądając się, jak coraz to zerkasz na północ, odnoszę wrażenie, że nie zabawisz już długo z nami.

– Rand mnie potrzebuje – cicho wyjaśnił Perrin. – Żebym sczezł, nie podoba mi się to… ale nie będę mógł dalej walczyć z wami tu, w Andorze. Ktoś musi strzec pleców Randa i… no, cóż, to będę ja. Skądś to wiem, nie wiem skąd.

Tam pokiwał głową.

– No dobrze, to może po prostu pójdziesz do Argandy lub Gallenne i powiesz im, że odtąd dowodzą twoimi ludźmi. Tak czy siak, królowa Elayne jest obecnie głównodowodzącym, więc…

– Hej, ludzie! – zawołał znienacka Perrin, na swoich żołnierzy. Arganda właśnie naradzał się z Gallenne. Odwrócili się w jego stronę, a razem z nimi znajdujący najbliżej członkowie Wilczej Gwardii i Białe Płaszcze Galada oraz sam Galad. Młody Bornhald popatrzył na niego jak zawsze: wzrokiem ponurym. Ostatnimi czasy zachowywał się coraz bardziej nieprzewidywalnie. Oby Światłość pomogła Galadowi trzymać tamtego z dala od brandy.

– Uznajecie moją zwierzchność i prawa lenne w formie, w jakiej została mi przekazana przez koronę Andoru? – zapytał.

– Oczywiście, lordzie Złotooki! – odkrzyknął Arganda. – Myślałem, że to już przesądzona sprawa.

– Niniejszym czynię Tama al’Thora lordem – obwieścił Perrin wszem wobec. – A równocześnie zarządcą Dwóch Rzek w imię jego syna, Smoka Odrodzonego. Cokolwiek postanowi w moim imieniu, czyli w imieniu Smoka, nosić będzie powagę naszych osobistych rozkazów. Jeżeli nie wyjdę cało z tej bitwy, Tam będzie moim następcą.