Pamięć Światłości

– O co chodzi? Jeżeli chcesz rozmawiać o swoim ojcu, to…

– Światłości, zmilczże – uciął Bornhald, uciekając wzrokiem. – Nie chciałem ci tego mówić. Nienawidzę tego, co mam ci do powiedzenia. Ale musisz się dowiedzieć. Choćbym sczezł w Światłości, musisz.

– O czym niby muszę wiedzieć?

– Aybara… – zaczął Bornhald i zaraz urwał, biorąc głęboki wdech. – To nie Trolloki zabiły twoją rodzinę.

Perrin poczuł, jak dreszcz przeszywa go od stóp do głów.

– Przykro mi… – ciągnął dalej Bornhald. – To był Ordeith. Twój ojciec go obraził. A on wymordował ich wszystkich, a potem zwaliliśmy winę na Trolloki. Nie brałem w tym udziału, ale nie protestowałem. Tyle krwi…

– Co? – Perrin schwycił kurczowo ramię tamtego. – Ale przecież mówili… To znaczy… – Światłości, przecież już uporał się z tą tragedią!

To, co zobaczył w oczach Bornhalda, gdy ich spojrzenia się spotkały, na nowo wzburzyło pogrzebane, zdawałoby się, emocje. Ból, groza, wściekłość. Bornhald uniósł dłoń i schwycił Perrina za nadgarstek, a potem oderwał jego rękę od swego ramienia.

– Wiem, że to zapewne najgorszy moment, aby ci o tym mówić – rzekł. – Ale już dłużej nie umiałem milczeć. Po prostu… Przecież możemy przegrać. Światłości, możemy przegrać te wojnę. Dlatego uznałem, że muszę przemówić, muszę ci powiedzieć.

I odszedł ze spuszczonym wzrokiem w stronę, gdzie stały pozostałe Białe Płaszcze. Perrin został sam, czując, jak cały jego świat chwieje się w posadach.

Po dłuższej chwili jednak wziął się w garść. Przecież ta wiedza w istocie niczego nie zmieniała, przecież opłakał już swoją rodzinę. Pogodził się z tym, że odeszli.

Nie wolno się teraz załamywać, trzeba się wziąć w garść! Da radę… Światłości, stare rany na powrót się odezwały, ale odepchnął od siebie ten ból i zwrócił wzrok w stronę bramy. Tam czekał na niego Rand, czekała jego powinność.

Miał robotę do wykonania. Niemniej Ordeith… Padan Fain… Ta wina tylko wydłużała i tak już długą listę straszliwych zbrodni tamtego. Za które przyjdzie mu zapłacić – co sobie Perrin teraz solennie obiecał – w taki czy inny sposób.

W momencie gdy dochodził do bramy, przez którą miał Podróżować do miejsca, gdzie znajdzie Randa, dołączył do niego Gaul.

– Moim celem jest miejsce, do którego nie możesz się udać, przyjacielu – powiedział cicho Perrin, czując, jak ból powoli ustępuje. – Przykro mi.

– Zmierzasz do miejsca, gdzie wśród snu śni się sen – zauważył Gaul i ziewnął. – Tak się składa, że ja też jestem zmęczony i chętnie przymknę oczy.

– Ale…

– Idę z tobą, Perrinie Aybara. Musiałbyś mnie zabić, żeby mi to uniemożliwić.

Perrin zrozumiał, że Aiel mówi śmiertelnie poważnie i dalszy spór jest bezprzedmiotowy, więc tylko w milczeniu skinął głową.

Obejrzał się za siebie i po raz ostatni wzniósł młot nad głowę. Równocześnie kątem oka pochwycił widok zza drugiej bramy, tej, którą Grady otworzył do Mayene, i która wciąż pozostawała otwarta. Dwie odziane w biel postaci patrzyły na Gaula. Pozdrowił je uniesioną włócznią. Perrin zastanowił się przelotnie, jak też musi się czuć dwójka wojowniczek, zmuszonych do bierności w czas Ostatniej Bitwy? Może Rand powinien spróbować uwolnić wszystkich gai’shain z ich przysiąg, choćby na kilka tygodni?

Cóż, wtedy zapewne stałby się wrogiem Aielów, wszystkich razem i każdego z osobna. Niech Światłość ma w swej opiece mieszkańca mokradeł, który ośmieliłby się majstrować przy ji’e’toh.

Raźnym krokiem przeszedł przez bramę i znalazł się na Polu Merrilora. Tam on i Gaul wyposażyli się, jakby szykowali na długą, trudną drogę: kostury wędrowne i tyle wody, ile ważyli się wziąć na swoje barki.

Prawie pół godziny zabrało Perrinowi przekonanie Asha’manów Randa, żeby zdradzili miejsce pobytu swego wodza. W końcu nieprzestający utyskiwać Naeff stworzył dla nich bramę. Tym sposobem opuścili Pole Merrilora i znaleźli się na terenie, który pod prawie wszystkimi względami przypominał Ugór. Tylko skały były zimne.

W powietrzu wisiała woń śmierci i rozpaczy, tak silna, że Perrin poczuł ją niczym uderzenie pałką i dopiero po dłuższej chwili był w stanie obok niej wyłowić pozostałe zapachy. Rand znajdował się kilka kroków przed nimi, z rękoma z tyłu stał na krawędzi urwiska. Towarzyszyli mu doradcy, dowódcy i straż przyboczna – między innymi Moiraine, Aviendha oraz Cadsuane. Jednak wszyscy trzymali się z tyłu, tak że Rand wyglądał, jakby był sam, sam ponad światem.

Przed nim w oddali wznosił się ku niebu szczyt Shayol Ghul. Na ten widok Perrina przeszył dreszcz. Od szczytu dzieliła ich jeszcze długa droga, jednak wyraz determinacji na twarzy Randa jednoznacznie świadczył o jego zamiarach.

– Na Światłość! – powiedział Perrin. – To już czas?

– Nie – odparł cicho Rand. – To tylko próba. Chcę się przekonać, czy on potrafi wyczuć moją obecność.

– Perrin? – dobiegł go z boku głos Nynaeve. Stała na zboczu, rozmawiając z Moiraine i choć raz u żadnej Perrin nie wyczuł nawet śladu złych uczuć. Między nimi musiało się coś wydarzyć.