De Grote Jacht
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #2
- Год: 2005
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Grote Jacht». Краткое содержание книги:
‘Ik was jong en alleen, en jij was toen al even lang en groot als nu en je bruutheid lag dichter aan het oppervlak. Ik wilde jou niet laten merken dat ik een Aes Sedai was. In die tijd dacht ik dat je mijn vragen mogelijk vrijer zou beantwoorden als je dat niet wist.’ Ze bleef een ogenblik stil en dacht aan al die jaren na de ontmoeting. Het was fijn geweest een gezel te vinden die haar bijstond in haar zoeken. ‘Verwachtte jij in die weken erna dat ik je zou vragen je aan mij te binden? Ik besloot meteen die eerste dag al dat jij het moest worden.’
‘Dat zou ik nou nooit hebben gedacht,’ zei hij droogjes. ‘Ik had het veel te druk met me af te vragen hoe ik jou naar Chachin kon begeleiden zonder al te veel blaren en builen op te lopen. Je bedacht iedere nacht weer iets nieuws. Vooral die mieren herinner ik me nog. Ik denk dat ik niet één nacht tijdens die tocht goed heb geslapen.’
Ze stond zich een glimlachje toe bij de herinnering, ik was jong,’ herhaalde ze. ‘En schuurt je binding na al die jaren? Jij bent geen man die gemakkelijk een riem verdraagt, zelfs niet zo’n dunne als die van mij.’ Het was een messcherpe opmerking en zo ook bedoeld. ‘Nee.’ Zijn stem klonk koeltjes, maar hij pakte de pook weer op en pookte het vuur nog eens extra op, wat eigenlijk overbodig was. Vonken klommen de schoorsteen in. ‘Ik heb vrijelijk gekozen en ik wist wat het inhield.’ De ijzeren staaf kletterde weer terug aan de haak en hij maakte een formele buiging. ‘Een eer u te dienen, Moiraine Aes Sedai. Dat is het geweest en zal het altijd zijn.’ Moiraine snoof. ‘Jouw nederigheid, Lan Gaidin, is altijd arroganter geweest dan de meeste koningen kunnen opbrengen met hun hele leger achter zich. Dat is vanaf onze eerste dag al zo geweest.’
‘Waarom dit gepraat over voorbije dagen, Moiraine?’ Voor de honderdste keer – die indruk maakte het tenminste op haar – dacht ze na over de woorden die ze zou gebruiken. ‘Voor we Tar Valon verlieten, heb ik bepaalde regelingen getroffen. Als mij iets overkomt, zal je binding naar iemand anders overgaan.’ Hij staarde haar zwijgend aan. ‘Als je mijn sterven voelt, zul je je gedwongen voelen haar meteen op te zoeken. Ik wil niet dat je erdoor verrast zult worden.’
‘Gedwongen,’ zuchtte hij zacht, boos. ‘Nooit, geen enkele keer, heb je mijn binding gebruikt om me te dwingen. Ik meende dat je dat heel afkeurenswaardig vond.’
‘Als ik het niet had gedaan, zou je bij mijn dood van je binding bevrijd zijn en dan zou zelfs mijn strengste bevel niet standhouden. Ik sta niet toe dat je zult sterven bij een vergeefse poging mij te wreken. En ik sta je evenmin toe terug te keren naar je even nutteloze oorlog in de Verwording. De strijd die wij strijden, is dezelfde oorlog, als je dat maar eens inzag, en ik wil dat je een zinvolle strijd voert. Daarbij helpen wraak of een ongegraven graf in de Verwording niet echt.’
‘Voorzie je dan jouw aanstaande dood?’ Zijn stem klonk kalm en zijn gezicht verried niets; maar beide leken rotsen in een dodelijke sneeuwstorm. Dit uiterlijk had ze vele malen bij hem gezien, meest al wanneer hij op het punt stond geweld te gebruiken. ‘Heb je een plannetje bedacht waardoor je zonder mij dood zult gaan?’
‘Ik ben opeens blij dat er geen vijver in deze kamer is,’ mompelde ze, haar handen opheffend toen hij verstijfde, beledigd door haar lichte toon. ‘Ik zie iedere dag de dood onder ogen, net als jij. Hoe kan dat anders met de taak waarvan wij ons al vele jaren kwijten? Nu alles kritiek dreigt te worden, moet ik met die kans rekening houden.’ Heel even stond hij zijn grote vierkante handen te bekijken, ik had nooit kunnen denken,’ zei hij langzaam, ‘dat ik mogelijk niet de eerste zal zijn van ons tweeën die sterft. Zelfs in de ergste momenten leek het altijd...’ Opeens wreef hij zijn handen over elkaar. ‘Als de kans bestaat dat ik als een schoothondje word doorgegeven, wil ik wel weten aan wie ik word doorgegeven.’
‘Ik heb je nooit als schoothondje gezien,’ zei Moiraine scherp, ‘en Mijrelle evenmin.’
‘Mijrelle.’ Zijn gezicht toonde een grimas. ‘Ja, natuurlijk, in ieder geval een Groene zuster, of anders een blaag van een meid die net tot het zusterschap is verheven.’
‘Als Mijrelle haar drie gaidin in toom kan houden, dan bestaat de kans dat ze ook jou aankan. Ik weet dat ze jou graag wil behouden, maar ze heeft beloofd je binding aan een ander door te geven wanneer ze iemand vindt die beter bij je past.’
‘Zo. Geen schoothondje dus, maar een pakje. Mijrelle gaat voor... oppasser spelen! Moiraine, zelfs de Groenen behandelen hun zwaardhanden niet op die manier. Al vierhonderd jaar heeft geen enkele Aes Sedai de binding met haar zwaardhand doorgegeven aan een ander, en jij gaat het niet een-, maar tweemaal doen!’
‘Het is gedaan en zal niet ongedaan worden gemaakt.’
‘Het Licht verblinde me. Als ik dan van hand tot hand word doorgegeven, vertel me dan of je enig idee hebt in wier handen ik zal eindigen?’
‘Wat ik doe, is voor je eigen bestwil, en mogelijk eveneens voor een ander. Misschien vindt Mijrelle wel een blaag van een meid die net tot het zusterschap is verheven – zo zei je het toch? – die een zwaardhand nodig heeft die gehard is in de strijd en de wereld kent. Een blaag van een meid die misschien iemand nodig heeft die haar in een vijver gooit. Jij hebt heel veel te bieden, Lan, en ik wil niet dat je in een onvindbaar graf belandt of aan de raven wordt overgeleverd als je naar een vrouw kunt gaan die jou nodig heeft. Dat zou erger zijn dan de zonde waar die Witmantels het over hebben. Ja, ik denk dat ze jou nodig zal hebben.’
Lans ogen werden een tikje groter. Voor hem was dat net zoiets als wanneer iemand anders bij een vermoeden geschokt naar adem snakte. Ze had hem zelden zo uit zijn evenwicht gezien. Hij deed tweemaal zijn mond open voor hij iets zei. ‘En wie heb je in gedachten voor die...’
Ze onderbrak hem. ‘Weet je zeker dat je binding niet schrijnt, Lan Gaidin? Besef je nu voor het eerst, nu pas, hoe sterk die binding is, hoe diep die gaat? Misschien beland je bij een ontluikende Witte die uitmunt in logisch denken maar geen hart heeft, of bij een jonge Bruine die in jou slechts een paar handen ziet die haar boeken en schetsen kunnen dragen. Ik kan je overhandigen aan wie ik wil, als een pakje – of een schoothondje – en je kunt niets anders doen dan gaan. Weet je zeker dat de binding niet schrijnt?’