Een Kroon van Zwarden

‘Waag het eens.’ Sareitha droeg de Aes Sedai-kalmte als een masker. Haar gezicht stond onbewogen en haar handen verschikten ongehaast haar stola, maar het onderdrukte hijgen in haar woorden verried dat het slechts een masker was.

‘Dit zijn kinderspelletjes, Joline,’ mompelde Vandene droog. Dat moest ze toch echt zijn. Ze was de enige van de drie die echt onverstoorbaar leek.

Merililles wangen kleurden lichtjes rood, alsof de witharige vrouw haar had aangesproken, maar haar eigen blik werd kalmer. ‘Je kunt nauwelijks van ons verwachten gedwee mee te gaan,’ zei ze ferm tegen Joline, ‘en wij zijn met ons vijven. Zeven, als je Nynaeve en Elayne meetelt.’ Dat laatste werd nog net en met tegenzin toegevoegd.

Joline trok een wenkbrauw op. Teslyns botmagere vingers lieten net zomin los als die van Vandene, maar ze bestudeerde Joline en Merilille met een gezicht waar niets van af te lezen viel. De Aes Sedai waren als een vreemd land waar je nooit wist wat je kon verwachten, tot het te laat was. Er kolkten hier diepe stromingen. En diepe stromingen rond Aes Sedai konden een man doen verdrinken zonder dat ze er enige aandacht aan schonken. Misschien werd het tijd om vingers los te gaan wurmen.

Larens plotselinge terugkeer bespaarde hem de moeite. De gezette vrouw deed haar best niet te hijgen en spreidde haar rokken in een aanmerkelijk diepere knix dan ze hém gegeven had. ‘Vergeving dat ik stoor, Aes Sedai, maar de koningin ontbiedt heer Cauton. Vergeving, alstublieft. Het kost me mijn oren als ik hem niet onmiddellijk meeneem.’

De Aes Sedai keken allemaal naar haar, tot ze wat stond te schuifelen. Toen staarden de twee groepen elkaar aan alsof ze wilden uitvorsen wie er de baas was. En toen keken ze naar hem. Hij begon zich af te vragen wie het eerst een beweging zou maken.

‘Ik kan de koningin niet laten wachten, nietwaar?’ zei hij opgewekt. Aan hun gesnuif te horen leek het of hij in iemands billen had geknepen. Zelfs Larens wenkbrauwen gingen afkeurend omlaag.

‘Laat hem gaan, Adeleas,’ zei Merilille ten slotte.

Hij fronste toen de witharige vrouw gehoorzaamde. Die twee zouden bordjes met hun naam erop moeten dragen, of haarlinten van een andere kleur. Ze schonk hem weer zo’n alwetende, vermaakte glimlach. Hij haatte dat. Het was een vrouwenkunstje, niet alleen van Aes Sedai; gewoonlijk wisten ze helemaal niets en deden ze maar alsof. ‘Teslyn?’ zei hij. De grimmige Rode had nog steeds zijn jas met twee handen vast. Ze keek naar hem op en negeerde de anderen. ‘De koningin?’ Merilille opende haar mond en aarzelde, waarna ze duidelijk iets anders zei dan ze had willen zeggen. ‘Hoe lang ben je van plan om hem zo vast te blijven houden, Teslyn? Misschien wil jij Tylin uitleggen waarom haar bevel niet wordt opgevolgd?’

‘Overweeg heel goed aan wie je je bindt, baas Cauton,’ zei Teslyn, die nog steeds alleen maar naar hem keek. ‘Een verkeerde keus leidt tot een onplezierige toekomst, zelfs voor ta’veren. Denk goed na.’ Toen liet ze hem los.

Terwijl hij achter Laren aan ging, weigerde hij te laten merken hoe graag hij weg wilde komen, maar had toch liever gezien dat de vrouw wat sneller liep. Ze schreed als een koningin voor hem uit. Even koninklijk als een Aes Sedai. Toen ze een hoek omgingen, keek hij om. De vijf Aes Sedai stonden er nog steeds en staarden hem na. Alsof zijn omkijken een teken was, wisselden ze een stille blik en gingen uiteen, ieder in een andere richting. Adeleas kwam naar hem toe, maar toen ze nog een stap of tien van hem af was, glimlachte ze weer en verdween in een deuropening. Diepe stromingen. Hij zwom bij voorkeur waar zijn voeten de bodem konden raken.

Laren wachtte hem om de hoek op met haar handen op haar brede heupen en een uitdrukkingsloos gezicht. Maar hij meende haar voet onder de rokken ongeduldig te horen tikken. Hij gaf haar zijn stralendste glimlach. Giechelende meisjes of grijsharige grootmoeders, alle vrouwen lieten zich erdoor inpalmen. Het had hem kussen opgeleverd en hem vaker uit moeilijkheden gered dan hij kon tellen. Het was bijna net zo goed als bloemen. ‘Dat was mooi gedaan, en ik dank je. Ik geloof niet dat de koningin mij wil zien.’ Als het wel zo was, wilde hij haar niet zien. Alles wat hij van edelen dacht, verdriedubbelde bij koninklijke hoogheden. In de oude herinneringen in zijn hoofd had hij niets aangetroffen dat hem van mening deed veranderen, en een aantal van die kerels had heel wat tijd doorgebracht rond dat slag van koningen en koninginnen. ‘Als u me nu gewoon naar het verblijf van Nynaeve en Elayne brengt...’

Vreemd genoeg leek zijn glimlach helemaal geen invloed te hebben, ik zou nooit een onwaarheid vertellen, heer Cauton. Dat is meer waard dan mijn oren. De koningin verwacht u, heer. U bent erg dapper,’ voegde ze eraan toe; ze draaide zich om en mompelde binnensmonds: ‘Of een hele grote dwaas.’ Hij betwijfelde of hij dat had mogen horen. Een keuze tussen een ontmoeting met de koningin of een zwerftocht door eindeloze gangen tot hij op iemand stuitte die hem zei wat hij wilde weten? Hij ging de koningin ontmoeten.