Een Kroon van Zwarden

‘Van wie de opgedragen taken volbrengt,’ zei hij, de pen op de ivoren houder leggend en zijn stoel terugschuivend, ‘kan veel door de vingers gezien worden.’ Hij was een lange man en torende dreigend boven haar uit. Hij wist heel goed dat de wandspiegels in hun vergulde lijsten een krachtige gestalte weerspiegelden, een gevaarlijk man. ‘Zelfs kleding, opsmuk en gokken, betaald met geld dat bestemd was voor inlichtingen.’ De wippende voet verstijfde heel even en wipte toen weer door, maar haar glimlach leek bevroren en haar gezicht was bleek. Haar kring gehoorzaamde haar zonder dralen, maar zou haar aan de hielen ophangen en levend villen, als hij dat beval. ‘Je hebt slechts weinig bereikt, nietwaar? In feite lijk je helemaal niets bereikt te hebben.’

‘Er zijn moeilijkheden, en dat weet u,’ hijgde ze. Maar ze slaagde erin zijn blik zonder meer te weerstaan.

‘Uitvluchten. Vertel me van overwonnen moeilijkheden, niet van die waarover je bent gestruikeld en gevallen. Als dit mislukt, kun je heel diep vallen.’ Hij keerde haar de rug toe en wandelde naar een raam. Ook hij kon diep vallen, en hij wilde niet het gevaar lopen dat zij iets daarvan in zijn ogen las. Het zonlicht viel schuin door de bewerkelijke stenen afscherming naar binnen. De dikke paleismuren hielden deze kamer met haar hoge zoldering, groen-wit betegelde vloer en lichtblauwe wanden redelijk koel, maar de hitte sijpelde bij de ramen naar binnen. Hij kon de brandewijn aan de andere kant van de kamer bijna voelen. Hij wilde haar zo snel mogelijk kwijt.

‘Heer Carridin, hoe kan ik openlijk rondvragen naar voorwerpen van de Kracht? Dan komen er écht geruchten, en er zijn Aes Sedai in de stad, zoals u weet.’

Hij tuurde door het krullende houtsnijwerk van het raamscherm naar de straat en trok zijn neus op vanwege de stank. Daar beneden verdrongen zich mensen van allerlei slag. Een man uit Arafel, met zijn haar in twee lange vlechten en een kromzwaard op zijn rug, wierp een munt naar een eenarmige bedelaar. Die bekeek de munt grimmig voor hij hem wegstopte in zijn vodden en de voorbijgangers opnieuw meelijwekkend toeriep. Een kerel in een gescheurde felrode jas en een broek van nog feller geel rende een winkel uit met een baal stof tegen zijn borst geklemd. Hij werd achtervolgd door een krijsende vrouw met bleekblond haar die haar rok tot boven de knieën had opgetild en nog harder holde dan de stevige bewaker die met zijn knuppel zwaaiend achter haar aan hobbelde. De koetsier van een roodgelakte koets waarop de gouden munten en de open hand van een geldwisselaar waren afgebeeld, schudde met zijn zweep naar de voerman van een met zeildoek bedekte kar, wiens span verstrikt was geraakt in dat van de koets. Hun gevloek was door de hele straat te horen. Vuile straatkinderen jatten gehurkt achter een wrakkige kar enkele kleine, verschrompelde vruchten die van het land waren aangevoerd. Een gesluierde Taraboonse, met haar donkere haar in vlechtjes, drong zich door de menigte heen, en alle mannenogen werden getrokken naar de stoffige rode jurk die haar lichaam schaamteloos omsloot.

‘Heer, ik heb meer tijd nodig. Beslist! Het onmogelijke is niet mogelijk, zeker niet in een paar dagen.’

Schuim, allemaal. Begerig naar goud of op jacht naar de Hoorn, dieven, vluchtelingen, zelfs ketellappers. Uitvaagsel. Hier relletjes uitlokken zou gemakkelijk zijn en al die smerigheid witwassen. Vreemdelingen waren altijd het eerst aan de beurt, kregen altijd de schuld van alles wat verkeerd ging. Net als buren die de pech hadden het doelwit te zijn van een lang gekoesterde wrok. Mensen zonder vrienden, vooral als ze alleen leefden, waren ook goed. Een zorgvuldig uitgelokte rel kon dat Tarasin-paleis van dat nutteloze Tylin-mens in vlammen doen opgaan en die feeksen erbij. Hij keek nijdig naar de massa in de straat. Maar relletjes hadden de neiging om uit de hand te lopen; de burgerwacht zou eindelijk in beweging kunnen komen, waarna onvermijdelijk een handvol ware Vrienden zou worden opgepakt. Hij wilde niet de kans lopen dat sommigen behoorden tot zijn zoekende kringen. Zelfs een paar dagen met relletjes konden hun werk al verstoren. Tylin was daar niet belangrijk genoeg voor; feitelijk deed zij er helemaal niet toe. Nee, nog niet. Hij kon het zich veroorloven Nial teleur te stellen, maar niet zijn ware meester.

‘Mijn heer Carridin...’ Er klonk iets van verzet in haar stem door. Hij had haar te lang met rust gelaten. ‘Heer Carridin, enkele leden van mijn kring beginnen zich af te vragen waarom wij op zoek zijn naar...’