Een Kroon van Zwarden

Zijn aanvaller slaakte een schrille kreet en Mart besefte vaag dat de knuppel van zijn schouder wegkaatste en op de vloer viel, maar de man bleef zijn keel vasthouden. Struikelend duwde Mart hem terug, trok met een hand woest aan de knijpende vingers, terwijl hij met de andere hand stak en stak en stak.

Opeens verstrakte de man en gleed van Marts lemmet. Het mes volgde hem bijna naar de vloer. Met Mart erbij. Hij snakte naar adem, snakte naar de zoete lucht, terwijl hij zich ergens aan vastklampte, een deurpost, om zich staande te houden. Vanaf de vloer staarde een man hem aan, een man met een gewoon gezicht en ogen die nooit meer iets zouden zien. Het was een zware kerel met een gekrulde Morlandse snor, in een donkerblauwe jas die paste bij een kleine koopman of een welgestelde winkelier. Er was niets wat hem op een dief deed lijken.

Plotseling besefte hij dat ze tijdens het gevecht door een open deur waren gevallen. Het was een kleinere kamer dan die van Mart, zonder ramen, met een paar olielampen op tafeltjes naast het smalle bed, die een wat mistig licht gaven. Een magere man met licht haar richtte zich op van een grote, open kist en staarde naar het lichaam. De kist nam bijna alle open ruimte in beslag.

Mart wilde zich reeds verontschuldigen voor de ruwe storing, maar de magere man trok een lange dolk uit zijn riem, greep een knuppel van het bed en sprong over de kist op hem af. Zo keek je niet naar een dode vreemdeling. Mart hield zich vast aan de deurpost en wierp het mes onderhands. Het wapen had zijn hand nog niet verlaten of hij greep onder zijn jas naar een ander. Zijn mes stak midden in de keel van de man en Mart viel bijna weer, maar deze keer van opluchting, toen de man naar het mes tastte, terwijl het bloed tussen zijn vingers door spoot en hij achterover in de open kist viel.

‘Fijn als je geluk hebt,’ kraste Mart.

Wankelend pakte hij zijn mes terug en veegde het schoon aan de grijze jas van de kerel. Een betere jas dan die andere; ook van wol, maar beter gesneden. Een landedelman zou zich er niet voor schamen. Andoraans, aan de kraag te zien. Hij liet zich op het bed zakken en keek nadenkend naar de man in de kist. Een geluid deed hem opkijken.

Zijn bediende stond in de deuropening en probeerde tevergeefs een enorme zwarte braadpan achter zijn rug te verbergen. Nerim had een volledig stel pannen, en verder alles wat een bediende volgens hem tijdens een reis bij de hand moest hebben. Hij bewaarde alles in de kleine kamer naast die van Mart, die hij met Olver deelde. Nerim was klein, zelfs voor een Cairhiener, en ook nog mager. ‘Mijn heer heeft weer bloed op zijn jas, vrees ik,’ mompelde hij op treurige toon. De dag dat hij anders zou praten, zou de zon in het westen opkomen, ‘Ik zou wensen dat mijn heer zuiniger op zijn kleren was. Bloed is er zo moeilijk uit te krijgen zonder een vlek achter te laten. En insecten hebben nauwelijks aansporing nodig om er gaten in te vreten. Deze plek heeft meer insecten dan ik ooit gezien heb, mijn heer.’ Niets over de twee dode mannen, of wat hij met de braadpan van plan was geweest. Die kreet had elders de aandacht getrokken. De Zwerfster was niet het soort herberg waar kreten onopgemerkt bleven. Voetstappen dreunden in de gang en bazin Anan duwde Nerim ferm opzij, nam haar rok op en stapte om het lijk op de vloer heen. Haar echtgenoot volgde. Het was een grijze man met een vierkant gezicht, met de dubbele ring van de Aloude en Eerbiedwaardige Bond der Netten in zijn linkeroor. De twee witte stenen aan de onderste ring zeiden dat hij behalve zijn eigen boot nog meer boten bezat. Jasfer Anan was één reden waarom Mart oppaste om niet te veel naar de dochters van vrouw Anan te glimlachen. De man had een werkmes in zijn riem en bovendien nog een tweede mes, groter en met een gebogen lemmet. Zijn lange blauwgroene vest toonde dat zijn armen en borstkas bezaaid waren met littekens van tweegevechten. Maar hij leefde nog, en dat kon niet gezegd worden van veel mannen die hem die littekens hadden bezorgd.