Een Kroon van Zwarden

‘Aan het peinzen?’ vroeg Sammael. ‘Mag ik dan tenminste hopen dat het gaat over wat je hier voor mij zult vinden?’ Hij was slechts iets groter dan een gemiddelde man, gespierd en stevig in een jas met een hoge kraag in Illiaanse stijl, maar zo vol goudbrokaat dat moeilijk te zeggen viel of de stof groen was. Zijn gezag kwam echter veeleer voort uit het feit dat hij een der Uitverkorenen was. Sammaels blauwe ogen waren kouder dan strenge wintervorst. Een opvallend litteken liep over zijn gezicht vanaf zijn gouden haren tot aan de rand van de goudblonde, vierkant geknipte baard, en op een of andere manier leek dat passend. Wie hem in de weg liep werd opzij geveegd, onder de voet gelopen, vernietigd. Zelfs als Carridin Sammael slechts per ongeluk zou hebben ontmoet, wist de Witmantel dat zijn ingewanden in water zouden zijn veranderd.

Hij verliet haastig het raam en viel op zijn knieën voor de Uitverkorene neer. Hij verachtte de feeksen van Tar Valon; ja, hij verachtte iedere geleider van de Ene Kracht die speelde met wat de wereld ooit had gebroken, die iets gebruikte wat gewone stervelingen niet zouden mogen aanraken. Deze man gebruikte de Ene Kracht ook, maar de Uitverkorenen konden geen gewone stervelingen genoemd worden. Misschien waren ze wel helemaal geen stervelingen. En als hij hen goed diende, zou hij dat ook niet meer zijn. ‘Hoge Meester, ik heb Mart Cauton gezien.’

‘Hier?’ Even leek Sammael geschrokken. Hij mompelde iets onhoorbaars en het bloed vloeide uit Carridins gezicht toen hij een woord opving.

‘Grote Heer, u weet dat ik u nooit zou verraden...’

‘Jij? Dwaas. Daar ben je te laf voor. Weet je zeker dat je Cauton hebt gezien?’

‘Ja, Hoge Meester. Op straat. Ik weet dat ik hem weer kan vinden.’

Sammael keek hem nadenkend aan en streek over zijn baard. Zijn blik ging dwars door Jaichim Carridin heen. Die vond het niet prettig zich zo onbeduidend te voelen, vooral doordat hij wist dat het terecht was. ‘Nee,’ zei Sammael ten slotte. ‘Jouw speurtocht is het belangrijkst, het énig belangrijke, wat jou betreft. Cautons dood zou zeker van pas komen, maar niet als het de aandacht op Ebo Dar vestigt. Als blijkt dat die aandacht al bestaat en als hij belangstelling voor jouw speurtocht krijgt, mag hij sterven, maar anders kan hij wachten.’

‘Maar...’

‘Heb je me niet gehoord?’ Sammaels litteken trok zijn glimlach aan een kant tot een snauw naar beneden, ‘Ik zag onlangs je zuster Vanora. Ze zag er niet zo goed uit, in het begin. Krijsen en janken en maar beven en aan haar haren trekken. Vrouwen hebben meer te lijden onder de aandacht van Myrddraal dan mannen, maar ook Myrddraal moeten hun pretjes krijgen. Niet dat ze zo lang geleden heeft, hoor. De Trolloks zijn altijd hongerig.’ De glimlach vervaagde; zijn stem werd steenhard. ‘Wie mij ongehoorzaam is, kan ook in een ketel boven het vuur terechtkomen. Vanora leek te glimlachen. Zou jij glimlachen, Carridin, als je aan een spit ronddraait?’

Onwillekeurig slikte Carridin en onderdrukte zijn wroeging over Vanora met haar gulle lach, die zo goed kon paardrijden dat zij galoppeerde waar anderen nog te bang waren om stapvoets te rijden. Ze was zijn lievelingszuster geweest, maar zij was nu dood en hij niet. Als er nog genade in deze wereld bestond, had zij nooit gehoord waardoor ze aan haar einde was gekomen, ‘Ik leef om te dienen en te gehoorzamen, Hoge Meester.’ Hij vond zichzelf geen lafaard, maar niemand was de Uitverkorenen ongehoorzaam. Niet meer dan één keer.

‘Spoor dan op wat ik wil hebben!’ bulderde Sammael. ‘Ik weet dat ze ergens in dit kjasic vliegenpoepje van een stad verborgen zijn! Ter’angrealen, angrealen, zelfs sa’angrealen! Ik heb gezocht en hun sporen gevonden. Vind ze, Carridin. Laat me niet ongeduldig worden.’

‘Hoge Meester...’ Hij bewoog zijn mond hevig om wat speeksel te vinden. ‘Hoge Meester, er zijn feeksen... Aes Sedai... hier. Ik weet niet zeker hoeveel. Als zij ook maar iets opvangen...’

Sammael gebaarde hem zijn mond te houden en ijsbeerde, drie snelle stappen heen en weer terug, zijn handen op de rug. Hij zag er niet bezorgd uit... eerder nadenkend. Uiteindelijk knikte hij. ‘Ik zal... iemand... sturen om met die Aes Sedai af te rekenen.’ Hij lachte kort en blaffend. ‘Wat zou ik graag hun gezichten willen zien. Goed. Je krijgt nog wat tijd. Daarna kan iemand anders een kans krijgen.’ Met zijn vinger tilde hij een haarlok van Shiaine op. Ze bewoog nog steeds niet en haar ogen staarden strak in de leegte. ‘Dit kind zou zo’n kans zeker met beide handen aangrijpen.’

Carridin voelde een steek van angst en vocht om die de baas te blijven. De Uitverkorenen brachten iemand even snel en vaak ten val als zij hem verhieven. Mislukkingen werden altijd gestraft. ‘Hoge Meester, ik had u om een gunst verzocht. Zou ik mogen weten... Heeft u... Wilt u...?’

‘Je lijkt erg weinig geluk te hebben, Carridin,’ zei Sammael, opnieuw glimlachend. ‘Je kunt maar beter hopen dat je bij mijn opdrachten meer geluk hebt. Blijkbaar zorgt iemand dat sommige orders van Ishamael tenminste nog wel worden uitgevoerd.’ Hij glimlachte maar leek zeer zeker niet vermaakt. Misschien kwam het door het litteken. ‘Je hebt gefaald en daardoor je hele familie verloren. Alleen mijn hand biedt je nu bescherming. Ik heb een keer, lang geleden, drie Myrddraal bezig gezien. Ze wisten een man te bewegen zijn vrouw en dochters een voor een aan hen af te staan. Daarna smeekte hij of ze eerst zijn rechter-, vervolgens zijn linkerbeen wilden afhakken, toen zijn armen, en ten slotte of ze zijn ogen uit wilden branden.’ Het was of hij een praatje over het weer maakte, waardoor de opsomming gruwelijker klonk dan die ooit met gebulder of gesnauw zou zijn. ‘Het was een spelletje voor ze, weet je, om te zien hoe lang hij zou blijven smeken om meer en meer te nemen. Natuurlijk bewaarden ze zijn tong voor het laatst, maar toen was er niet zoveel meer van hem over. Hij was ooit een machtige, knappe en beroemde man geweest. Hij werd benijd. Niemand zou ooit benijden wat de Myrddraal de Trolloks uiteindelijk toewierpen. Niet te geloven dat die restjes nog zulke geluiden konden maken. Vind wat ik wil hebben, Carridin. Je zult het niet prettig vinden als ik mijn beschermende hand van je aftrek.’