Пракурорка [Журнальный вариант, be]

— Дапусцім, — прамармытаў Друцкі і падумаў, што раз Бруніцкі ўсё ведаў раней і не перасцерагаў яго, то ў яго была нейкая мэта.

— Дзіўна, праўда? — пытаўся прафесар.

— Вельмі дзіўна. Нечувана дзіўна, ну… але зараз ужо ўсё роўна… Паколькі яна не пазнала мяне на судзе… Напэўна, я больш ніколі ў жыцці яе не ўбачу.

— Значыць, яна больш не прыходзіць у «Аргенціну»?

— Не. Даўно.

— У любым выпадку, Багдане, асцерагайся яе.

Друцкі скрывіўся:

— А цябе так хвалюе мая бяспека?

— Хвалюе, і гэта ўжо іншая справа.

— Я слухаю.

— Тыдзень таму адна з маіх пацыентак…

— Альбо адзін з тваіх трусікаў?

— Не, пацыентка з псіхіятрычнай клінікі была выпісана. Гэта тып псіхастэнічкі, які па пэўнай прычыне мяне вельмі цікавіць.

— І што? — панура спытаўся Друцкі. — Я павінен даставіць яе на тваю бойню?

— Пачакай. Дык вось, гэта маладая і вельмі прыстойная жанчына. Па прафесіі оперная спявачка, якая цяпер у поўнай нястачы па той простай прычыне, што… анямела.

— Як гэта, анямела?

— Анямела. Псіхічнае расстройства на сексуальнай глебе. Паслухай, што я скажу, гэта будзе важна пры выбары тактыкі.

— Можа, прымусіш мяне яе лячыць? — здзівіўся Друцкі.

— Пра гэта я хацеў цябе папрасіць, — няпэўна ўсміхнуўся прафесар.

— Ну дык я слухаю.

— Карацей, гэта ўвогуле інтэлігентная дзяўчына. Скончыла гімназію, кансерваторыю і вучылася на юрыдычным. Была даволі паспяховай спявачкай, што дазваляла ёй забяспечваць сябе, яе старых бацькоў, якія жывуць недзе ў Сухачаве ці ў Пултуску, я ўжо не памятаю. Як я ўжо казаў, яна анямела. Адбылося гэта месяц таму, калі яна даведалася, што цяжарная…

— Ага!

— Не «ага». Пацвярджэнне цяжарнасці яе вельмі парадавала.

— А яна не замужам?

— Так. Яна была ўпэўнена, што паведамленне пра гэты стан яе каханаму ашчаслівіць яго і схіліць да жаніцьбы. Падкрэсліваю, што гэта экзальтаваная асоба, відаць, таму яна пераацэньвала высакароднасць партнёра.

— А той змыўся? — здагадаўся Друцкі.

— Так. І даволі брутальна. Гэты нечаканы ўдар так узрушыў маю пацыентку, што яна замкнулася ў сваім пакоі і тры дні не ела і ні з кім не гаварыла — гэта від чорнай меланхоліі. Калі прыехалі бацькі, выкліканыя знаёмымі, яна была ўжо нямая…

— Можа, у дадатак і глухая?

— Не. Параліч галасавых звязак, а хутчэй — на маю думку — часовае паражэнне нерва, які адказвае за складкі, што называюцца plicae ventriculares[29]… але гэта ўжо табе не цікава. Дык вось, урач, якога выклікалі да гэтай дзяўчыны, накіраваў яе ў псіхіятрычную клініку. Пасля кароткага, але дэталёвага агляду, я прыйшоў да высновы, што гэта вылечны выпадак і…

— І ты хочаш даверыць пацыентку мне.

— Табе.

— Як я яе павінен апякаць?

— Вельмі проста. Гаворка пра тое, каб ты праводзіў з ёй па некалькі, няхай, па дзве гадзіны на дзень. Каб стараўся быць з ёю прыемным, сардэчным, далікатным…