Пракурорка [Журнальный вариант, be]

— Я не ведала, што вы манарх, — выпаліла Юлька, але, убачыўшы, што госць не разумее яе прэтэнзій да Аліцыі, дадала: — Ну, таму што я была прадстаўлена вам, а толькі манархам прадстаўляюць жанчын.

Друцкі паглядзеў на яе з усмешкай.

— Ці добра так адразу ставіць ні ў чым не вінаватага чалавека ў няёмкую сітуацыю?

— Дарагая, ты недаацэньваеш перавагі сваёй маладосці, — засмяялася Аліцыя, радуючыся запалу Юлькі.

— І сівізну маіх валасоў, — зрабіў паважную міну Друцкі.

Юлька акінула вокам на яго сівеючыя скроні, сустрэла ўсмешлівы позірк і крыху збянтэжылася:

— Ну, на патрыярха вы не падобны.

— Сядайма за стол, — перарвала Аліцыя. — Звані, Юлька.

— Выдатна, бо я страшэнна галодны.

— І я таксама, — дадала Аліцыя.

— Сядайце ж, — звярнулася Юлька да Друцкага.

— Я не магу, прабачце. Толькі манархі дазваляюць сабе заняць месца раней за дам.

Юлька засмяялася і села.

Друцкі пачаў гаварыць пра этыкет і ўвогуле аб правілах паводзін, прынятых у розных экзатычных краінах. З гумарам ён расказваў пра сенсацыю, якую ён выклікаў некалі ў Нікарагуа, цалуючы даме руку. Гэта мода была адразу ж там перанята і набыла агульнае прызнанне.

Друцкі гаварыў свабодна і весела, дасціпна адказваючы на рэдкія пытанні, якія падкідвала Аліцыя.

Юлька прыглядалася да яго з усё большай цікавасцю. Ён не быў прыгожы, не быў нават надта сімпатычны, але меў у сабе штосьці дзіўна прыцягальнае. Юлька не ведала, чаму, але менавіта так яна ўяўляла сабе Алена Жэрбо[28]. Яго нізкі, глыбокі голас валодаў нейкай магіяй. Юлька паглядзела на Аліцыю — о! Ёй пэўна таксама падабаецца гэты пан Вінклер. Яму давялося шмат падарожнічаць…

Відавочна, іх думкі супадалі, таму што Аліцыя сказала:

— Дык вы аб’ехалі ўвесь свет!

— Ну, не ўвесь, — засмяяўся Друцкі, — я, напрыклад, ніколі не быў у Турцыі, у Сібіры, а Швецыю і Нарвегію ведаю толькі з партоў.

— Ах, дык вы марак! — усклікнула Юлька.

— Так, у асноўным марак.

— Ах, — уздыхнула Юлька, — калі б я была мужчынам, то пэўна стала б мараком. Я проста абажаю мора!

— Гэта, — жартам пачала каментаваць Аліцыя, — самая ідэальная любоў.

— Чаму? — спытаўся Друцкі.

— Ды таму, што я ніколі не бачыла мора. Але ў гэтым годзе мы паедзем з Аляй на Хель і будзем рабіць далёкія прагулкі ў адкрытае мора. Шкада, што вас з намі не будзе.

— О, гэтага я яшчэ не гаварыў, — запярэчыў Друцкі, магчыма, і я выберуся на Хель.

Пасля абеду Юлька заявіла, што яна ідзе да сяброўкі рабіць дамашняе заданне.

— Пойдзем у мой пакой, — прапанавала Аліцыя.

Юзэфова прынесла каву і, бразгаючы посудам, пачала прыбіраць са стала.

Калі яны засталіся адны, Друцкі абняў Аліцыю і прыцягнуў яе да сябе.

— Не, не, — стрымала яна яго, — Юлька прыйдзе развітацца…

Аліцыя дакранулася вуснамі да яго губ і дадала:

— Скажы мне цяпер, калі ласка, што Бох рабіў сёння зранку?