Гары Потэр і патаемная зала

Локхарт ўвесь час запэўніваў усіх, што небяспека мінула, хаця амаль заўжды яго імгненна аспрэчвалі, больш таго, ён лічыў, што ані больш няма неабходнасці ў настаўніцкім суправаджэнні вучняў. Да таго ж яго валасы цяпер былі не надта добра ўкладзены, магчыма таму, што большую частку ночы ён правёў за патруляваннем калідору на пятым паверсе.

— Узгадайце мае словы, — калі яны завярнулі за вугал пачаў размову Локхарт. — Заўтра, калі пацярпелыя ачуняюць, іх першя словы будзуць: “Гэта быў Хагрыд”. І я шчыра кажучы здзіўляюся, чаму прафесарка МакГонагал дагэтуль упэўнена ў неабходнасці ўсіх гэтых мераў перасцярогі.

— Цалкам згодзен з вамі, сэр, — заявіў Гары, ад здзіўлення ў Рона паваліліся з рук кнігі.

— Дзякуй, Гары, — паблажліва сказаў Локхарт, яны супыніліся, чакаючы пакуль пройдзе вялікі гурт хафлпафцаў. — Аб чым я: нам настаўнікаў і без таго хапае чым заняцца, акрамя праваджання навучэнцаў і начных патрулёў...

— Маеце рацыю, сэр, — зразумеўшы гарыну думку, падхапіў Рон. — Чаму б вам не пакінуць нас тут, да кабінэта гісторыі застаўся адзін толькі калідор.

— Ведаеш, Візлі, пэўна так я і зраблю, — адказаў Локхарт. — Мне сапраўды трэба бегчы, рыхтавацца да наступных заняткаў.

Пакінуўшы вучняў, ён куляй кінуўся прэчкі.

— Рыхтавацца да заняткаў, — пасміхнуўся яму ўслед Рон. — Пабег кучэры ўкладваць.

Прапусціўшы наперад астатніх грыфіндорцаў, Гары і Рон бакавым калідорам кінуліся да прыбіральні Мармытухі Міртлы. Яны ўжо віншавалі адно аднаго з бліскуча зробленый аперацыяй і тут...

— Потэр! Візлі! Што вы тут робіце?

На сустрач ім ішла прафесарка МакГонагал, а яе вусны ўяўлялі сабой дзве тонкія рыскі.

— Мы... мы... — запінаючыся пачаў Рон... — мы толькі... толькі хацелі бачыць...

— Герміёну, — дадаў Гары. Рон і МакГонагал здзіўлена вытарапіліся на яго.

— Мы здаецца цэлы век яе не бачылі, — паспешліва ступіўшы Рону на нагу, — працягваў Гары. — Мы хацелі схадзіць у шпітальнае крыло і сказаць ёй, што мандрагоры ўжо саспелі, каб яна не турбавалася.

Прафесарка ўсё яшчэ насцярожана працягвала на яго глядзець і на імгненне другое, Гары вырашыў, што зараз яна выбухне гневам. Аднак анічога такога не здарылася.

— Канечне, — дзіўным хрыплым голасам прамовіла яна і Гары ўбачыў, як з яе вочак-пацерак паліліся слёзы, — Канечне, ідзіце. Я разумею, як цяжка было ўвесь гэты час сябрам тых хто... Я ўсё разумею. Так, Потэр, вы можаце наведаць міс Грэйнджэр. Я скажу прафесару Бінсу дзе вы. І скажыце мадам Помфры, што гэта я вам дазволіла.

Гары і Рон сыйшлі дагэтуль ня верачы таму, што пазбеглі пакарання. Завярнуўшы за вугал, яны ясна пачулі, як прафесарка МакГонагал гучна высмаркалася.

— Гэта была, — палка прамовіў Рон, — твая лепшая выдумка з тых якія я чуў.

Аднак цяпер ў іх ані не было выбару, як толькі пайсці ў шпітальнае крыло і сказаць мадам Помфры, што яны маюць дазвол ад прафесаркі МакГонагал на наведанне Герміёны.

Хай з неахвотай, мадам Помфры ўсё ткі прапусціла іх у палату.

— Не разумею, які СЭНС размаўляць аб нечым са скамянелым чалавекам, — заявіла яна. І сеўшы ля Герміёны сябры былі вымушаны прызнаць, што лекарка мела рацыю. З тым жа поспехам, сябры маглі суцяшаць і казаць каб не турбавалася герміёнінай камодзе.