Гары Потэр і патаемная зала
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #2
- Год: 2013
- Язык: белорусский
- Переводчик: Дзяніс Мускі
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і патаемная зала». Краткое содержание книги:
— Арагог!— клікаў павук. — Арагог!
У цэнтр валогага павуціння, павольна выпаўзла пачвара памерам з невялічкага слана. Валасы на яго чорным целе былі пакрыты сівізной, а вочы панад клюшнямі былі малочна белымі. Павук быў сляпым.
— Што там у вас?— хутка пстрыкаючы клюшнямі, спытаўся гігант.
— Людзі, — пстрыкнуў той, што прынёс Гары.
— Хагрыд?— паводзячы сюды-туды сваімі сляпымі вачыма, спытаўся Арагог.
— Незнаёмцы, — адказаў той, што прывалок Рона.
— Тады забіце іх, — з раздражненнем загадаў Арагог, — а я пайду спаць далей...
— Мы сябры Хагрыда, — закрычаў Гары. Здавалася сэрца з грудзей перасунулася яму ў горла.
Пстрык, пстрык, пстрык, адчулася па ўсёй лагчыне.
Арагог супыніўся.
— Хагрыд ніколі раней не дасылаў людзей у нашую лагчыну, — прамовіў ён павольна.
— Хагрыд трапіў у бяду, — хутка дыхаючы заявіў Гары. — Вось чаму мы прыйшлі да вас.
— У бяду?— спытаўся стары павук і хлопчык пачуў ў клацанні яго клюшняў некаторую заклапочанасць. — Але чаму ён прыслаў сюды вас?
Спачатку хлопчык вырашыў падняцца на ногі, але потым перадумаў, бо вырашыў, што наўрацці зможа трымацца на іх. Як толькі мог спакойна, ён крыкнуў з зямлі.
— У школе вырашылі, што Хагрыд нацкаваў... эээ... нешта на вучняў. І яго кінулі ў Азкабан.
Арагог люта пстрыкнуў клюшнямі і быццам рэха тое ж самае зрабілі павукі па ўсёй лагчыне. Знешне гэта было падобна да апладысментаў, аднак раней Гары ані ніколі не муціла пры гэтым ад жаху.
— Гэта ж было шмат год таму, — у раздражненні прамовіў Арагог. — Гады, дзесяцігоддзі таму. Я добра памятаю тое здарэнне. З-за яго Хагрыда тады выключылі са школы. Нехта тады палічыў, што Я — пачвара, якая жыла ў месцы, якое яны называлі патаемнай залай. Палічылі, што Хагрыд адчыніў залу і выпусціў мяне адтуль.
— Дык гэта... дык гэта не вы былі ў патаемнай зале?— спытаўся Гары, адчуваючы як на яго ілбе выступіў халодны пот.
— Я?— люта пстрыкаючы, прамовіў Арагог. — Я нарадзіўся не ў замку. Я паходжу з адной вельмі далёкай краіны. Хагрыду, мяне падараваў адзін вандроўнік, калі я быў яшчэ яйкам. Хагрыд тады быў яшчэ зусім хлопчыкам, але ён клапаціўся пра мяне. Ён пасяліў мяне ў каморы, карміў недаедкамі. Хагрыд быў і застаецца маім добрым сябрам і добрым чалавекам. Калі мяне знайшлі і абвінавацілі ў смерці той дзяўчынкі, Хагрыд абараняў мяне. З таго часу я жыву ў лесе, а Хагрыд працягвае мяне наведваць. Ён знайшоў мне Мосаг, маю жонку, бачыце якая ў нас вялікая сям’я. І ўсё дзякуючы Хагрыду...
Гары сабраў апошнія аскепкі мужнасці.
— Дык вы ніколі... ніколі ані на каго не нападалі?
— Ніколі, — прахрыпеў стары. — Гэта ў маёй прыродзе, але з павагі да Хагрыда, я ніколі не нападаў на людзей. Цела той дзяўчынкі знайшлі ў прыбіральне. У замку я ніколі не адыходзіў далёка ад сваёй каморы. Мы павукі любім цемру і цішыню...
— Але ж... вы напэўна ведаеце ТАГО, хто забіў дзяўчынку?— спытаўся Гары. — Справа ў тым, што ён вярнуўся і зноў нападае на людзей...
Яго словы патанулі ў выбухе пстрыкання і раззлаваным шоргаце безлічы доўгіх ног. З ўсіх бакоў іх атачылі агромістыя чорныя постаці.
— Ён жыве ў замку, — адказаў Арагог. — Гэта вельмі старажытная істоты і мы павукі баімся яе больш за ўсё ў гэтым свеце. Я добра памятаю, як маліў Хагрыда пусціць мяне, штораз, калі чуў як тая пачвара перасоўваецца па школе.
— Але што ён такое?— нецярпліва спытаў хлопчык.
Пстрыкане зрабілася мацней, шоргат ног злавесней, а павучыныя постаці бліжэй.
— Мы не кажам пра яго!— злосна прамовіў Арагог. — І не вымаўляем ягонага імя! Як Хагрыд не прасіў мяне ад гэтым, нават яму я не сказаў анічога, настолькі моцна баяўся.
Гары не хацеў настойваць, тым больш цяпер, калі з усіх бакоў яго атачылі павукі. Сам жа Арагог, здавалася стаміўся размаўляць. Павольна ён пашкандыбаў назад у сваё павуцінне, а яго супляменнікі тым часам збіраліся вакол Гары і Рона.
— Мы тады пойдзем, — у адчаі крыкнуў Гары Арагогу, ён ужо чуў шоргат лісця за спіной.
— Пойдзеце?— павольна спытаўся Арагог. — Я так не думаю...
— Але ж... але...
— Мае сыны і дочкі ніколі не нападаюць на Хагрыда, бо я ім так загадаў. Аднак, я не магу адмовіць ім у свежым мясе, што само да прыйшло нас. Бывай, сябра Хагрыда.
Гары развярнуўся. У фуце над ім ўзвышалася суцэльная сцяна павукоў. Яны пстрыкалі клюшнямі, вылупіўшы на хлопцаў незлічоныя вочы на выродлівых галовах...
Разумеючы, як мала з гэтага карысці, Гары пацягнуўся за палачкай. Ён ужо спрабаваў падняцца на ногі, каб памерці ў змаганні, але тут пачуўся доўгі, моцны гуд і лагчына залілася яскравым святлом.