Гары Потэр і патаемная зала
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #2
- Год: 2013
- Язык: белорусский
- Переводчик: Дзяніс Мускі
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і патаемная зала». Краткое содержание книги:
Ляпнуўшы крышкамі, ён зачыніў сваі валізы.
— Так, паглядзім, — дадаў ён. — Мяркую што ўсё гатова. Так. Засталася яшчэ адна справа.
Настаўнік выцягнуў з кішэні і накіраваў сваю палачку на Гары і Рона.
— Шалена выбачаюся перад вамі хлопцы, але цяпер мне давядзецца накласці забывальную замову на вас саміх. Ці то вы раскажыце ўсім маю маленечкую таямніцу і я больш не буду ў стане прадаць аніводнай кнігі...
Аднак, Гары апярэдзіў яго. Локхарт яшчэ толькі ўзнімаў палачку, а хлопчык ужо крыкнуў:
— ЭКСПЕЛІЯРМУС!
Прафесара кінула назад і, зачапіўшыся аб адну са сваіх валізаў ён паваліўся на падлогу. Рон схапіў яго ўзняўшуюся ў паветра палачку і шпурнуў у адчыненае вакно.
— Вы не павінны былі дазволіць прафесару Снэйпу навучыць нас гэтай замове, — люта прамовіў Гары і пхнуў нагой локхартаўскую валізу. Ізноў страціўшы самаўпэўненасць Локхарт з падлогі зірнуў на Гары. Той усё яшчэ працягваў трымаць яго пад прыцэлам палачкі.
— Што вы хочыце ад мяне?— бездапаможна вымавіў настаўнік. — Я ня ведаю дзе знаходзіцца патаемная зала. Я анічым не магу вам дапамагчы.
— Вам пашанцавала, — заявіў Гары. Тыкаючы ў яго палачкай, ён прымусіў Локхарта падняцца з падлогі, — МЫ магчыцма ведаем дзе знаходзіцца зала. І ШТО за пачвара сядзіць усярэдзіне. Хадземце!
Хлопчыкі вывелі Локхарта з яго кабінэта і спусціўшыся сходамі, трапілі ў той самы цёмны калідор, дзе на сцяне луналі паведамленні ад спадкаемцы. Разам, яны накіраваліся ў прыбіральню Мармытухі Міртлы.
Першым ў прыбіральню пусцілі Локхарта. Гары задаволенна назіраў, як той дрыжыць.
Міртла сядзела на бачку ўнітаза ў самым дальнім кутку прыбіральні.
— А, гэта ізноў ты?— заўважыўшы Гары прамовіла яна. — Што на гэты раз?
— Раскажы нам, як ты памерла, — папросіў яе Гары.
Аблічча Міртлы імгненна змянілася. Быццам яе аніколі не пыталіся аб настолькі прыемных рэчах.
— Оооо, гэта было сапраўды жахліва, — з задавальненнем на твары адказала яна. — Гэта здарылася тут, у гэтай самай кабінцы. Я ТАК добра памятаю гэты дзень. Я хавалася тут, бо Алівія Хорнбі здзеквалася з маіх акуляраў. Дзверы былі замкнёныя. Я сядзела сабе і плакала. Тут нехта ўвайшоў і пачаў даволі пацешна размаўляць. Я думаю гэта была нейкая іншаземная мова. Адзінае, што я сапраўды зразумела — гаворыў ХЛОПЧЫК. Я адамкнула кабінку ды хацела сказаць яму, каб ён ішоў да сваёй прыбіральні і тут... — міртлін твар заззяў, яна паднялася ў паветра, — я ПАМЕРЛА.
— Як?— спытаўся Гары.
— Ня ведаю, — таямніча прашапатала яна. — Памятаю толькі, што ўбачыла два агромістых жоўтых вока. Маё цела знерухоміла, а мяне саму панясло прэчкі... — Міртла замроена паглядзела на Гары. — А потым я вярнулася. Я была перапоўненна жаданнем пераследваць Алівію Хорнбі. Вох, яна сапраўды пашкадавала, што колісь здзеквалася з маіх акуляраў.
— А дзе дакладна ты бачыла тыя вочы?— задаў пытанне хлопчык.
— Недзе там, — няўпэўненна кажучы на ракавіны, адказала прывідка.
Гары і Рон кінуліся туды, а Локхарт з невымоўным жахам на твары ўстаў як мага падалей ад іх.
Ракавіны былі самымі звычайнамі. Хлопцы даследвалі кожную іх цалю, нават аглядзелі трубы, але нічога асаблівага не знайшлі. І тут Гары ўбачыў, што на бакавіне аднаго з медных кранаў была выгравіявана маленечкая змейка.
— Гэты кран ніколі не працаваў, — ззяючы заявіла Міртла, калі Гары паспрабаваў яго пакруціць.
— Гары, — прапанаваў Рон. — Скажы што-небудзь. Штось на парсельтонге.
— Але, — Гары супыніўся. У мінулыя разы, ён пачынаў казаць парсельтонгам, толькі сустрэўшыся з сапраўднымі змеямі. Ён пільна вытарапіўся на гравіроўку, спрабуючы ўявіць, што змяя на ёй жывая.
— Адчыніся, — прамовіў ён.
Гары азірнуўся на сябра, аднак той толькі патрос галавою.
— Ты казаў ангельскаю, — заявіў Рон.
Гары зноў вытарапіўся на змейку, спрабуючы ўявіць, што яна жывая. Ён варухнуў галавою і тут, пад мігцеючым святлом свечак, яму падалося, што тая пачала рухацца.
— Адчыніся, — зноўку прамовіў ён.
Гэтым разам, замест звычайных слоў з яго вуснаў адчулася дзіўнае сыканне. Кран імгненна засвяціўся яскрава-белым святлом і пачаў круціцца. Следам, ракавіна на якой знаходзіўся кран апусцілася ў падлогу, адкрыўшы вялізарную трубу, досыць шырокую, каб праз яе мог пралезці дарослы чалавек.