Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Як толькі яны разбілі новы лагер у невялікім гайку і атачылі яго абаронай, Гары накінуў свой Плашч-Нябачнік, і адправіўся на пошукі хлеба надзённага. Аднак яго планам не было наканавана спраўдзіцца. Ён ледзь увайшоў у горад, як раптам пранізлівы холад, густая смуга, якая апусцілася на зямлю і пацямнелае неба прымусілі яго застыгнуць на месцы.
— Але ты ж можаш выклікаць узрушаючага Патронуса! — выклікнуў Рон, калі Гары вярнуўся зваротна з пустымі рукамі, цяжка дыхаючы і паўтараючы аднымі вуснамі адзінае слова “Дэментары”.
— Я не… змог, — адказаў Гары, сутаргава хапаючы ртом паветра. Бок ад хуткага бегу неміласэрна балеў, Гары заціснуў яго рукой. — Патронус… не… з’явіўся.
Яму раптам стала саромна, калі ён убачыў ашаломленыя і расчараваныя твары сяброў. Гэта было падобна на сапраўдны начны кашмар — бачыць слізгальных у смузе Дэментараў, і ўсведамляць, што ён не здольны абараніць сябе ў той час, калі жудасны холад душыць яго, запоўніўшы і паралізаваўшы лёгкія, а ў галаве гучаць падалёныя крыкі. Ад Гары запатрабавалася ўся яго сіла волі, каб не рвануць з месца і не ўцячы, пакінуўшы ззаду безаблічных Дэментараў сярод людзей, якія, вядома іх не бачылі, але цалкам дакладна адчувалі адчай і безвыходнасць з-за нябачнай прысутнасці жудасных істот.
— Такім чынам, мы ўсё яшчэ без ежы.
— Затыкніся, Рон, — абарвала яго Герміёна. — Гары, так што здарылася? Чаму ты думаеш, што не змог бы выклікаць Патронуса? Учора ў цябе гэта выдатна атрымлівалася!
— Я не ведаю.
Ён прысеў у адно з крэслаў Перкінса, пачуваючы з кожнай хвілінай усё больш зняважаным. Ён баяўся, што ўнутры яго адбываецца нешта не тое. Здавалася, што ўчарашні дзень быў чымсьці вельмі і вельмі падаленым, а сёння ён пачуваўся зноў трынаццацігадовым, калі пры сустрэчы з Дэментарам у Хогвартс-Экспрэсе страціў прытомнасць.
Рон штурхнуў ножку крэсла.
— Што? — злосна адгырнуўся ён на Герміёну. — Я галодны! З тых часоў, як я быў пры смерці, сыходзячы крывёй, у мяне нічога не было ў роце, акрамя пары паганак!
— Ну тады ідзі і сам ваюй з Дэментарамі, — сказаў уражаны Гары.
— Ды я б пайшоў, але мая рука забінтаваная і вісіць на вяроўцы, перакінутай праз шыю, калі ты раптам не заўважыў!
— Так, вельмі пераканаўчая прычына не пайсці.
— Гэта што яшчэ за…?
— Ну вядома ж! — выклікнула Герміёна, пляснуўшы сябе далонню па лбу. Хлопцы змоўклі і ў здзіўленні ўтаропіліся на дзяўчыну. — Гары, дай мне медальён. Хутчэй! — сказала яна нецярпліва, пстрыкнуўшы вялікім і сярэднім пальцам перад яго носам, убачыўшы, што Гары не ссунуўся з месца. — Хоркуркс, Гары! Ён усё яшчэ на цябе!
Яна працягнула руку, і Гары зняў з шыі залаты ланцуг. У гэты момант ён адчуў неверагодную лёгкасць і волю. Да гэтага ён нават не ўсведамляў цяжар, які давіў на яго знутры.
— Так лепш? — спытала Герміёна.
— Так, нашмат!
— Гары, — сказала яна, схіліўшыся над ім, голасам, якім звычайна, у яго паданні, размаўляюць з цяжкахворым. — Як ты думаеш, ніхто ў гэты час не валодаў тваёй прытомнасцю?
— Што? Не! — выклікнуў Гары. — Я памятаю ўсё, што мы рабілі, пакуль медальён быў на мне. Я б не памятаў нічога, калі б мною кіравалі, праўда? Джыні распавядала мне, што не магла ўспомніць нічога з таго, што з ёй адбывалася.
— Хм, — прамармытала Герміёна, гледзячы на цяжкі медальён у сваёй руцэ. — Ну ўсё роўна, нам не варта яго апранаць. Будзем захоўваць яго ў намёце.
— Мы не пакінем яго без нагляду, — цвёрда адказаў Гары. — Калі мы яго страцім, або яго выкрадуць…
— Ну добра, добра, — пагадзілася Герміёна, павесіла медальён сябе на шыю і схавала пад кашуляй.
— Тады мы будзем насіць яго па чарзе, каб медальён падоўгу ні на кім не заставаўся.
— Выдатна, — раздражнёна сказаў Рон, — ну цяпер, калі мы вырашылі гэтае складанае пытанне, мы можам заняцца нашым пасілкам?
— Можам, але толькі мы адправімся за ім у якое-небудзь іншае месца, — адказала Герміёна, кінуўшы хуткі погляд на Гары. — Нам не ў якім выпадку не варта заставацца тут, дзе вакол шнараць Дэментары.
У канчатковым выніку, яны ўладзіліся на начлег на далёкім боку луга, які належыў самотна стаялай ферме, дзе яны прыдбалі трохі яйкаў і хлеба.
— Гэта не лічыцца, што мы здзейснілі крадзеж, праўда? — заклапочана спытала Герміёна, калі яны за абедзве шчакі упляталі яйкі. — Мы ж пакінулі грошы пад курасадняй.