Zaginiona Ewangelia

– Czy to doktor Knight, Steve?

– Nie.

– To bardzo się cieszę. W takim razie kto?

– Nie teraz, Angelo. Porozmawiamy później. Połącz mnie z Deichhardtem, a jeśli go nie ma, to z Wheelerem.

Randall wszedł do swego gabinetu, wyjął dyktafon i zabrał się do wymazywania z taśmy niektórych fragmentów rozmowy z Knightem. Gdy skończył, schował urządzenie do teczki i czekał na sygnał od Angeli.

W końcu zniecierpliwiony wziął teczkę i wrócił do sekretariatu akurat w chwili, gdy dziewczyna odkładała słuchawkę.

– Nie ma ich, Steve – oznajmiła. – Sekretarka Deichhardta powiedziała, że obaj pojechali do Moguncji na spotkanie z Hennigiem.

– A kiedy wrócą?

– Nie wiedziała.

Randall zaklął pod nosem. Będzie musiał sam wykonać brudną robotę. Zdawał sobie sprawę, że konfrontacja z Bogardusem jest pilna. Zbyt wiele było do stracenia.

Wyszedł na korytarz i po chwili stanął pod drzwiami pokoju sto dziewięćdziesiąt. Wisiała na nich tabliczka z napisem BIBLIOTEKA w pięciu językach, a pod spodem, kursywą, Hans Bogardus.

Randall zebrał się w sobie i wszedł do środka.

Bogardus siedział przy wielkim stole zawalonym książkami i pochylony nad jakimś tomem robił notatki. Długie włosy opadły mu na twarz. Na odgłos otwieranych drzwi podniósł głowę. Jego twarz wyrażała zaskoczenie. Chciał wstać, lecz Randall powstrzymał go gestem.

– Niech pan siedzi – powiedział, zajmując krzesło naprzeciw bibliotekarza. Postawił teczkę na stole i otwierając ją, patrzył wprost na niego. Wydał mu się tak samo odpychający jak poprzednio. Pomijając wyłupiaste oczy i grube wargi, twarz młodego Holendra była niemal płaska, z samymi nozdrzami zamiast nosa i bladą, prawie albinoską karnacją.

– Co słychać, panie Randall? – zapytał falsetem Bogardus.

– Mam coś dla pana – odparł Randall. Bibliotekarz spojrzał z ożywieniem na otwartą teczkę.

– Przyszły gotowe Biblie z Moguncji? – dociekał.

– Nie, nie przyszły – odpowiedział Randall – ale nawet gdyby, to ty i tak nie dostaniesz do ręki ani jednej, Hans.

Białe rzęsy Bogardusa zatrzepotały czujnie. Zwilżył językiem tłuste wargi.

– Ale… dlaczego? Nic nie rozumiem.

– Zaraz zrozumiesz – rzekł Randall, stawiając na stole dyktafon. – Pierwszy głos należy do doktora Floriana Knighta, ten drugi to mój. Nagrałem to niecałą godzinę temu.

Wcisnął odtwarzanie i z miniaturowego urządzenia popłynęło wyznanie doktora Knighta. Minuty wlokły się boleśnie, a blade oblicze Bogardusa stopniowo nabierało rumieńców. Bibliotekarz siedział bez ruchu i tylko jego przyspieszony oddech akompaniował słowom uczonego.

Nagranie dobiegało końca. W ciszy pełnego książek pokoju popłynęło wypowiedziane z bezwzględną szczerością oskarżenie: Kto jest naszym Judaszem? To bibliotekarz Hans Bogardus. To jego musimy się jak najszybciej pozbyć, jeśli nie chcemy, żeby nasz Chrystus został ukrzyżowany powtórnie i już na zawsze.

Rozległ się szum pustej taśmy. Randall wyłączył dyktafon, schował go do teczki i lodowatym wzrokiem spojrzał w oczy Bogardusowi.

– Czy zaprzeczysz tym słowom w obecności doktora Knighta i wydawców oraz inspektora Helderinga? – zapytał.

Hans Bogardus nie odpowiedział.

– No cóż, Hans, wszystko jasne – rzekł Randall. – Na szczęście dla nas to, co zdołałeś przekazać de Vroome'owi przez swego przyjaciela Plummera, nie miało zbyt wielkiej wartości. Niczego więcej nie przekażesz, a już z pewnością nie będzie to egzemplarz nowej Biblii. Zaraz poproszę Helderinga, żeby przysłał tu strażnika. Popilnuje cię do chwili, gdy skontaktuję się z Deichhardtem albo Wheelerem i zostaniesz formalnie zwolniony.

Randall spodziewał się wybuchu, potoku zaprzeczeń, gorączkowej obrony.

Nic takiego nie nastąpiło.

Na płaską twarz młodego Holendra wypłynął kpiący, niemal złowrogi uśmieszek.

– Jest pan śmieszny, panie Randall – odezwał się. – Pańscy wielcy szefowie z pewnością mnie nie zwolnią.

– Tak uważasz, Hans? – Randall nie spodziewał się takiego zuchwalstwa. – Przecież wystarczy, że…

– Nie uważam, tylko wiem – przerwał mu Bogardus. – Kiedy usłyszą, co odkryłem, nie odważą się mnie wyrzucić. Zostanę w tej pracy, dopóki sam nie zdecyduję się odejść. A nie odejdę, dopóki nie będę miał przy sobie nowej Biblii.

On jest szalony, pomyślał Randall, nie ma sensu z nim rozmawiać.

– Dobrze, w takim razie sprawdzimy to od razu – powiedział. – Zaraz zadzwonię do Moguncji, do Deichhardta i Wheelera.

Bogardus wsparł się o stół, z jego ust nie schodził kpiący uśmieszek.

– Niech pan dzwoni – odparł. – Niech pan im powie, że Hans Bogardus jest genialny, że odkrył w ich Biblii coś, czego nie zauważyli wszyscy naukowcy, teolodzy i tłumacze, bo byli zbyt ślepi. Niech pan im powie, że Bogardus znalazł w Biblii fatalny błąd, błąd, który ich zniszczy, jeżeli zdecyduję się go ujawnić, świadczy bowiem o tym, że jest ona fałszerstwem. A ujawnię to z pewnością, jeśli mnie zmuszą do odejścia.