Zaginiona Ewangelia

– Pójdziemy do niego, Steve? – zapytała Angela.

– Ty nie musisz – odparł. Próbował się uśmiechnąć. – Angelo, wybacz mi, że ci nie zaufałem. Mogę powiedzieć tylko jedno: kocham cię.

Wtuliła się w jego ramiona, ich usta się spotkały. Kiedy skończyli się całować, powiedziała:

– Kocham cię, kocham cię tak, że nie potrafiłbyś odwzajemnić tej miłości.

– To się jeszcze okaże – rzucił z uśmiechem, wypuszczając ją z objęć. – A wracając do doktora Knighta, to chcę się z nim spotkać w cztery oczy.

Randall zszedł szybko do gabinetu Knighta, lecz sekretarka poinformowała go, że doktora nie ma.

– Dzwonił, że dzisiaj nie przyjdzie – powiedziała.

– A gdzie jest?

– Pracuje w hotelu. Hospice San Luchesio.

– Co takiego?

– Zapiszę panu na kartce. W San Luchesio mieszkają prawie wszyscy nasi teolodzy i duchowni. To dziwne miejsce. Tu jest adres, Waldeck Pyrmontlaan dziewięć.

Randall nie miał czasu na dociekanie, co takiego dziwnego jest w tym hotelu. Wziął kartkę i ruszył do drzwi.

– Czy mam zadzwonić do doktora Knighta, że pan przyjdzie? – zapytała jeszcze sekretarka.

– Nie, nie. Zrobię mu niespodziankę.

Hotel San Luchesio rzeczywiście był dziwny.

Na pierwszy rzut oka wyglądał jak zwyczajny czteropiętrowy budynek mieszkalny, stojący przy szerokiej ulicy. Było to jednak miejsce, o jakim Randall nigdy dotąd nie słyszał – hotel przeznaczony wyłącznie dla protestanckich i katolickich duchownych i zakonnic oraz ich rodzin.

Theo, który wiózł Randalla na konfrontację z Knightem, okazał się kopalnią informacji na ten temat, bo przez ostami rok woził trasą między Krasnapolskym i San Luchesio niezliczonych księży, a także świeckich teologów, którzy otrzymali specjalne pozwolenia.

Hotel, zbudowany w roku tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym pierwszym, nazwano od imienia świętego, który był pierwszym naśladowcą świętego Franciszka z Asyżu. Były tu trzydzieści cztery pokoje z pięćdziesięcioma łóżkami. Obok holu, jak wyjaśnił Theo, znajdowała się duża sala z wieloma oknami, służąca jednocześnie jako sala modlitwy i jadalnia. Stały tam przestawne siedziska, każde z osobnym stolikiem. Jeżeli gość chciał się modlić lub medytować, odwracał siedzisko ku świętym obrazom na ścianie. W porze posiłków mógł je odwrócić ku środkowi sali i jeść przy swoim stoliku. Hotel miał również własną kaplicę z witrażowym oknem. Wisiały tam dwie sutanny, jedna dla księdza katolickiego, druga dla anglikańskiego pastora. W szafie na środku trzymano naczynia liturgiczne, potrzebne do odprawiania mszy.

Hol budynku zupełnie nie kojarzył się z hotelem, lecz raczej z salonikiem przytulnej i schludnej prywatnej rezydencji. Wokół ścian biegły poziome pasy boazerii, do której umocowano tapicerowane oparcia dla siedzących na stołkach. Wisiało tu wiele obrazów i gobelinów ze scenami biblijnymi, co dawało cudownie barwny efekt. Klasyczny hotel przypominała tylko recepcja, w której rezydowała piersiasta matrona około pięćdziesiątki.

Niezłe miejsce, pomyślał Randall, na spotkanie z wybitnym teologiem i wygarnięcie mu, że jest sukinsynem i przeklętym zdrajcą.

– Chciałbym się widzieć z doktorem Florianem Knightem – zwrócił się do recepcjonistki. – Pracujemy razem.

Tęga matrona sięgnęła po telefon.

– Czy spodziewa się pana? – zapytała.

– Być może – odparł Randall.

– Zadzwonię do pokoju. Pańska godność, jeśli można? Podał nazwisko i przeszedł nerwowym krokiem do drzwi sali jadalno-modlitewnej, a kiedy wrócił do recepcji, kobieta odkładała już słuchawkę.

– Doktor Knight jest u siebie – powiedziała. – Zaczeka na pana przy windzie. Czwarte piętro.

Gdy Randall wysiadł z windy, uczony istotnie stał już na korytarzu. Był tym samym doktorem Knightem, którego Randall widział zaledwie wczoraj, jakby wyjętym z obrazów Beardsleya, a jednak wyglądał jakoś inaczej. Nie był nerwowy, pobudzony i gniewny, lecz dziwnie spokojny i rozluźniony. Wydawał się również głęboko nad czymś zadumany i niemal nieobecny duchem.

Weszli do niewielkiego, skromnie umeblowanego pokoju i Knight zaprosił go, żeby usiadł.

– Zaproponowałbym panu drinka – powiedział tonem mniej wyniosłym niż zazwyczaj, niemal sympatycznym – ale alkohol jest w tym franciszkańskim hotelu surowo zabroniony. Poza tym jest tu bardzo przyjemnie. Poczciwi braciszkowie prowadzą to miejsce tak, jakby dyrektorem był sam święty Franciszek, a że on upodobał sobie rozmowy z ptakami, tutejsza obsługa też świergocze do gości. Wszystko to jest bardzo urocze. – Knight usiadł na brzegu łóżka i mówił dalej: – Przykro mi, że musiał pan sam się do mnie fatygować, panie Randall. Zamierzałem być w Krasie jutro od rana i byłbym do pana dyspozycji. No, ale skoro już pan jest, proszę powiedzieć, o co chodzi. Czy coś się stało?