Zaginiona Ewangelia

– Nie – zaprotestował Knight niemal gorączkowo. Chłodna, angielska fasada jego spokoju zaczęła się walić w gruzy. I nagle Randall miał przed sobą człowieka, który zmienia się i starzeje w oczach, niczym Dorian Gray. – Nie, niech pan im nie mówi! – zawołał błagalnie. – Niech pan nie dopuści, żeby mnie wyrzucili!

– Nie dopuści? – zdumiał się Randall. – Sam pan się przyznał do przekazania tajnej notatki de Vroome'owi, a teraz…

– Niczego nie przekazywałem de Vroome'owi bezpośrednio, proszę mi uwierzyć. Jeżeli okazałem słabość i zdradziłem, to tylko w drobiazgach zupełnie nieszkodliwych. Ale i to już się zmieniło, teraz można mi już zaufać w stu procentach. Jestem całkowicie oddany Drugiemu Zmartwychwstaniu, to całe moje życie. Nie mogę pozwolić, żeby mnie odsunięto od tej pracy.

Florian Knight wstał podekscytowany i zaczął chodzić po pokoju, wyłamując palce.

Randall przyglądał mu się, zaskoczony sprzecznościami w zachowaniu. Ten człowiek jest chory, pomyślał, to po prostu histeryk. Postanowił przywołać go ostro do porządku.

– Doktorze Knight – rzucił ostrym tonem – jak pan może mówić o swoim oddaniu, skoro przed chwilą przyznał pan, że ujawnia nasze tajemnice pastorowi de Vroome'owi? Nie będziemy przecież tolerować zdrajcy w naszych szeregach!

– Nie jestem zdrajcą!-wybuchnął Knight. Stanął tuż przed Randallem. – Czy pan nie rozumie? Zamierzałem nim zostać, ale… nie mogłem, zwyczajnie nie mogłem. Odkąd poznałem prawdę, nie byłem w stanie tego zrobić. I teraz pan nie może mnie usunąć. Jeżeli pan to zrobi, zabiję się.

– O czymże pan, u diabła, mówi?! – wykrzyknął Randall. – To wszystko się kupy nie trzyma. To śmieszne, mam tego dość…

Chciał wstać z krzesła, lecz Knight przytrzymał go za ramiona.

– Nie, nie, panie Randall, proszę mi dać szansę. Wszystko panu wyjaśnię, opowiem od początku i wtedy pan zrozumie. Bałem się tego, ale teraz widzę, że muszę, bo inaczej wszystko stracone. Proszę mnie wysłuchać.

Randall usiadł z powrotem, a Knight po chwili odzyskał panowanie nad sobą, przysiadł znów na skraju łóżka i wpatrując się w podłogę, zaczął mówić:

– Na początku naszej rozmowy trochę nadrabiałem miną. Myślałem, że zrozumie pan, że się zmieniłem i jestem godny zaufania. Teraz jednak widzę, że wciąż uważa mnie pan za sprzedawczyka i zamierza usunąć z zespołu. Nie ma więc innego sposobu, jak tylko wyznać panu całą prawdę. Nie widzę zresztą powodu, żebym chronił innych…

Innych. Randall wyprostował się i nadstawił ucha.

– …i obawiał się wyjawić panu, co się wydarzyło wczoraj wieczorem i dziś rano. – Spojrzał na Randalla. – Może pan uważa, że mówię nieskładnie…

– Proszę kontynuować – ponaglił go Randall.

– Dziękuję. Co do mojego rozgoryczenia i złości na Jeffriesa, to prawda. Kochana Valerie popełniła niedyskrecję, mówiąc panu o tym, ale wybaczam jej. Zawsze się stara mnie chronić przede mną samym – przez twarz Knighta przemknął cień uśmiechu – i uratować dla siebie. Jestem jej wielce oddany. Istotnie, Valerie błagała mnie, żebym się przyłączył do Drugiego Zmartwychwstania, i zgodziłem się, ale nie z tych powodów, które miała na myśli. Zjawiłem się tutaj, jak słusznie pan przypuszczał, pełen złych emocji i zupełnie niegodny zaufania. Wiedziałem, że Drugie Zmartwychwstanie ma wrogów. Czytałem wywiad Plummera z Maertinem de Vroome'em i jeszcze dwa inne jego artykuły utrzymane w podobnym tonie. Nie miałem żadnego planu, ale gdzieś tam we mnie kiełkowała myśl, że przyłączając się do was, będę mógł poprawić własną sytuację.

– Czyli zdobyć pieniądze – rzucił zgryźliwie Randall.

– No… tak. Uczciwie mówiąc, uważałem, że moją sytuację poprawią właśnie pieniądze. Pieniądze, które umknęły mi sprzed nosa z powodu zbliżającej się publikacji Międzynarodowego Nowego Testamentu, pieniądze na wyleczenie mojego słuchu, na ślub z Valerie i zapewnienie jej utrzymania, na życie, jakie powinno przysługiwać obiecującemu angielskiemu naukowcowi.

– I skontaktował się pan z Cedrikiem Plummerem? – zapytał Randall.

– To nie było konieczne – odparł Knight. – Plummer sam mnie odnalazł. A ściślej mówiąc, odnalazł mnie jego przedstawiciel.

– Przedstawiciel? – Randall uniósł brwi. – Ktoś z Krasnapolsky'ego?

– Tak.

Randall wyjął z kieszeni marynarki dyktafon.

– Pozwoli pan? – zapytał.

– Chce pan to nagrywać? W jakim celu? – zaniepokoił się Knight.

– Skoro były w to zamieszane inne osoby…

– Rozumiem. To pomoże mnie oczyścić?

– Tego nie mogę panu gwarantować, doktorze Knight. Jeżeli ma pan naprawdę coś na swoją obronę, nagranie zadziała na pańską korzyść. Jeśli natomiast panu nie uwierzę, oddam panu taśmę i będzie pan mógł osobiście przedstawić swoją historię Wheelerowi i reszcie.

– To uczciwe postawienie sprawy. – Knight przyjrzał się dyktafonowi. – Moja ława przysięgłych – powiedział. – Dzięki temu urządzeniu moja mowa obrończa będzie możliwie najpełniejsza i bardziej natchniona.