Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Frachtowce milicyjne wisiały rozproszone w nieruchomym koszmarze. Jeden z nich pojaśniał nagle na ekranie, rozbłysnął jak maleńkie słońce i zgasł przy akompaniamencie trzasków zakłóceń elektrostatycznych wydobywających się z komunikatora. Grad rozjarzonych cząsteczek napotkał na swej drodze Norwegię, a te większe zabębniły o kadłub — krzyk odchodzącej w niebyt materii.

Żadnych widowiskowych zwrotów: martwe cele i szyjący do nich spokojnie komputer bojowy. Rajder Unii skończył w ten sam sposób co kupiec, a cztery rajdery Norwegii wykonały beczkę, wskoczyły błyskawicznie w wektor zgodny z wektorem Norwegii i bluznęły stałym ogniem zaporowym, który poznaczył dziobami kadłub nosiciela Unii ustawiającego się na mgnienie oka równolegle do nich.

— Dostał! — wrzasnęła Signy do operatora komputera bojowego, kiedy ogień został przerwany; kolejna salwa zagłuszyła jej słowa i pomknęła ku miejscu, które, jak się okazało, zajmował uchodzący nosiciel. Zmusili Unię do manewru, do wytracenia siły ciężkości, aby go ocalić. Ryk zachwytu utonął w wyciu syren towarzyszącym raptownemu włączeniu się automatycznego pilota, który położył ich własną masę w gwałtowny skręt; przy tych szybkościach komputer reagował na posunięcia innego komputera szybciej niż ludzki mózg… Signy przejęła z powrotem kontrolę nad statkiem i ustawiła go burtą do ofiary. Komputer bojowy bluznął znowu ogniem zaporowym prosto w śródokręcie i to, co właśnie się od niego odrywało; pole pokrywane przez skaner zasnuło się centkowaną mgiełką.

— W celu! — krzyknął przez komunikator ogólny operator, który dokonał tego wyczynu. — Trafiony…

Z wyciem syren Norwegia wykonała półbeczkę i wyszła z niej w nowy zygzak. Kupcy zostawali za nimi z tyłu jak żywy obraz zamarły w przestrzeni: teraz oni wykonywali swój ruch przemykając przez odstępy między uczestnikami tego nieruchomego pościgu za statkami Unii, zmuszając je do ciągłych zmian kursu, nie dając im miejsca na ucieczkę.

Unik i cios: jak to otwarcie sprzed chwili… statek na przynętę, uderzenie z innego wektora. Tybet i Biegun Północny szły kursem na zderzenie, nadlatywały od pierwszego momentu, w którym dotarł do nich obraz przekazywany przez skaner: skaner dalekiego zasięgu skorygował właśnie ich pozycję, ustalił, że znajdują się o wiele bliżej, niż myśleli, wziąwszy pod uwagę, iż idą z maksymalną szybkością.

Unia wykonywała swój ruch. W tej samej chwili dotarły do nich informacje ze skanerów; przesunęli wektor w prawo, w pole ostrzału Norwegii, Atlantyku, Australii… Unia straciła kilka rajderów, kilka zostało uszkodzonych, ale pomimo tej zapory ogniowej posuwała się w kierunku obrzeża stacji idąc na Tybet i Biegun Północny. Z komunikatom padło soczyste przekleństwo, głos Maziana rzucał mięsem. Dwanaście nosicieli Unii, jakie pozostały z czernastu, oraz chmura rajderów i jednostek pościgowych zrezygnowały z kursu na stację i rzuciły się na dwa oderwane od sił głównych statki Floty, oślepione odległością i osamotnione.

— Wsiąść im na ogony! — rozległ się basowy głos Poreya. — Zabraniam, zabraniam — rzucił w odpowiedzi Mazian. Zostać na pozycjach. — Komputer wciąż synchronizował manewry całej formacji; sygnał rozkazowy z Europy przykuwał ich, chcieli tego czy nie, do Maziana. Obserwowali flotę Unii wychodzącą z ich pola rażenia i kierującą się na Tybet i Biegun Pólnocny. Od tyłu dotarł do nich rozbłysk energii: cichnący trzask zakłóceń elektrostatycznych… „Dostał!” zawtórował im komunikator. Pacyfik musiał wyeliminować ten uszkodzony kilka minut temu nosiciel Unii. W układzie istniało więcej obiektów z którymi mogli stracić bezpośredni kontakt. Mogli stracić Pell. Można ją było zniszczyć jednym uderzeniem, jeśli taki był zamiar Unii.