Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Komunikator zapowiedział wejście statku do doku; rozległ się łomot kontaktu. Josh przełknął ślinę z wyraźną trudnością wpatrując się z napięciem w jeden punkt. Damon wyciągnął lewą rękę i dotknął jego ramienia.

— Nie. Nie nie rób tego, słyszysz? I tak jej nie dostaniesz. — Nawet nie mam zamiaru — powiedział Josh nie spoglądając na niego. — Nie tylko ty kierujesz się zdrowym rozsądkiem.

Damon opuścił pistolet i powoli zdjął palec ze spustu. W ustach czuł gorycz żółci. Norwegia zespoliła się już ze stacją; z metalicznym szczękiem zaskakiwały rygle i złącza, zasyczała uszczelka spajająca się z rękawem przejściowym statku.

Żołnierze wysypali się na dok, uformowali sprawnie przy akompaniamencie wykrzykiwanych głośno rozkazów i zajęli pozycje luzując uzbrojonych w karabiny członków załogi rajdera — opancerzone postacie, podobne jedna do drugiej i nieugięte. I nagle, wysoko pod horyzontem pojawiła się jakaś sylwetka, coś krzyknęła i z wnęk sklepów i biur na całym tym odcinku, z barów i z noclegowni zaczęli wychodzić inni żołnierze, żołnierze pozostawieni w dokach, dołączając do swych kamratów z Floty; nieśli rannych i zabitych. Połączyli się; karne szeregi przyjęły ich wymachiwaniem rękoma, uściskami i wiwatami. Damon przywarł, jak mógł najbliżej do zasłaniającej ich maszynerii, a Josh skulił się przy nim.

Oficer wydał krzykiem rozkazy i żołnierze ruszyli zwartym szykiem kierując się w stronę wejścia do zielonego dziewięć. Kilku zostało przy wylocie z gotowymi do strzału karabinami, a reszta weszła w korytarz.

Damon przesuwał się pod osłoną cienia coraz bardziej do tyłu. Josh szedł za nim. Usłyszeli krzyki, rozległo się niesione echem wycie głośnika: „Opuścić korytarz.” Nagle wybuchła wrzawa, piski i strzelanina. Damon oparł głowę o nogę suwnicy i słuchał z zamkniętymi oczyma. Raz i drugi poczuł, jak Josh wzdryga się pod wpływem tych znajomych już teraz odgłosów, ale nie był pewien, czy sam też tak na nie reaguje.

Stacja umiera, pomyślał zobojętniały na wszystko ze znużenia i poczuł, jak z oczu ciekną mu łzy. Zadygotał w końcu. Niech mówią, co chcą. Mazian nie wygrał; niemożliwe, żeby nieliczne statki Kompanii pobiły na dobre Unię. To była tylko potyczka, odroczenie końca. Będzie takich więcej, dopóki nie pozostanie ani jeden statek Floty, dopóki nie rozpadnie się Kompania, a to co pozostanie z Pell, nie znajdzie się w innych rękach. Skok spowodował wyjście z mody wielkich stacji gwiezdnych. Teraz liczyły się planety i zmianie uległ porządek i priorytet rzeczy. Wojsko to rozumiało. Tylko Konstantinowie trwali w zaślepieniu. Nie dostrzegał tego jego ojciec, który nie skłaniał się ani ku Kompanii, ani ku Unii, a wierzył w Pell — w Pell, która zarządzała powierniczo światem, wokół którego krążyła, w Pell, która zaniedbała przedsięwzięcie stosownych środków ostrożności, w Pell, która bardziej ceniła sobie zaufanie niż bezpieczeństwo, która okłamywała samą siebie i łudziła się, że jej hierarchia wartości może przetrwać w takich czasach.