Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Skaner — rozbrzmiał alarm.

Elena dostrzegła to migotanie i rzuciła rozgorączkowane spojrzenie Neihartowi.

— Zrywamy się! — wrzasnął bez zastanowienia Neihart unikając jej wzroku. — Start!

Wieść rozchodziła się lotem błyskawicy ze statku na statek. Elena przygotowała się na wstrząs oderwania się od stanowiska cumowniczego… za późno na ucieczkę do doku, o wiele za późno; przewody startowe zostały już dawno zamknięte, statki wisiały tylko na nich.

Drugie szarpnięcie. Byli wolni, odpadali od stacji z całym rzędem cumujących do niej dotąd kupców, przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, wokół obrzeża; bo najmniejszy błąd w odcinaniu przewodów startowych od wewnątrz statku mógł doprowadzić do ich rozerwania, bo mogła nastąpić dekompresja całej sekcji doku. Siedziała nieruchomo, odczuwając znajome sensacje, których nie spodziewała się już nigdy odczuwać, wolna, swobodna jak ten statek, oddalająca się od tego, co na nich spadało; a jednak miała wrażenie, że zostawia tam cząstkę siebie.

Przemknął drugi napastnik… osiągnął zenit, ogłupił skanery, wyzwolił alarmy… odleciał ku Flocie. Żyli, dryfując z bezsilną powolnością, aby wyjść na kurs zgodny z przyjętym przez statki, które odcumowały razem z nimi. Splotła ręce na brzuchu i wpatrywała się w ekrany mostka dowodzenia Końca myśląc o Damonie, o wszystkich, którzy tam zostali.

Może nie żyje; powiedzieli, że Angelo zginął; może Alicja też; może i Damon — może… odważnie dopuściła do siebie tę myśl starając się zaakceptować ją w spokoju, jeśli już trzeba ją zaakceptować, jeśli ma się za to zrewanżować. Oddychała głęboko, wspominając Estelle, wszystkich swych krewnych. A więc po raz drugi dane jej było ocaleć. Ma talent do wychodzenia cało z katastrof. Miała w sobie życie, które było jednocześnie Quen i Konstantinem, nosiło nazwiska znaczące coś na Pograniczu; nazwiska, które kiedyś zakłócą spokój Unii, bo ona już się postara, żeby je na długo zapamiętali.

— Pryskajmy stąd — zwróciła się do Neiharta głosem zimnym i kipiącym furią; a kiedy spojrzał na nią chyba oszołomiony tą zmianą poglądów, dodała: — Wynosimy się. Wchodźcie w skok. Przekażcie to dalej. Punkt Mateusza. Nadajcie to na cały układ. Odlatujemy; prosto przez pozycje Floty.

Była z Quenów i Konstantinów, i Neihart posłuchał. Koniec Skończoności oddalał się od stacji nadając instrukcje dla wszystkich kupców znajdujących się w pobliżu i rozsianych daleko po układzie. Maziana Unia, Pell — żadne z nich nie było w stanie ich powstrzymać.

Widziała przyrządy jak przez mgłę; mrugnęła oczyma, żeby przywrócić im ostrość widzenia.

— Gdy dotrzemy do Punktu Mateusza — powiedziała do Neiharta — skoczymy jeszcze raz. W otwartym kosmosie… spotkamy innych. Spotkamy tam ludzi, którzy mają dość, którzy nie przylecieli na Pell. Znajdziemy ich.

— Nie ma nadziei, że zastaniemy tam kogoś z pani rodziny, Quen.

— Nie — przyznała potrząsając głową. — Z moich, nikogo. Odeszli. Ale znam współrzędne. Wszyscy je znamy. Dzięki mnie macie pełne ładownie, nigdy nie kwestionowałam waszych manifestów.

— Kupcy to wiedzą.

— Flota też dowie się, dokąd lecimy. Musimy więc trzymać się razem, kapitanie. Lecimy wszyscy.

Neihart zmarszczył czoło. Być razem, nie licząc bijatyki w dokach, to niepodobne do kupców.

— Mam chłopaka na jednym ze statków Maziana — powiedział.

— A ja mam męża na Pell — odparowała. — Co nam teraz pozostało, jeśli nie wyrównać za to rachunków?

Neihart zastanowił się chwilę i w końcu skinął głową.

— Neihartowie staną na twoje wezwanie.

Odchyliła się na oparcie fotela i patrzyła w ekran. Odbierali obraz ze skanera; Unia znajdowała się już w układzie, o czym świadczyły duchy przemykające przez ekran skanera. To był koszmar. Jak Mariner, gdzie zginęła Estelle, a z nią wszyscy Quenowie oprócz niej, bo trzymali się skazanej na zagładę stacji do ostatniej chwili… gdzie Flota coś przepuściła albo coś zaatakowało ich od wewnątrz. Historia powtarzała się… tylko tym razem kupcy nie czekali, aż dojdzie do najgorszego.