Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Jedni szli przed nimi, inni podążali z tyłu. Prowadził sam Stary, obcy hisa, który zszedł na dół z wysokich miejsc i dowodził nimi nie mówiąc dlaczego. Niektórzy nie chcieli iść, bali się obcych; ale mieli za sobą karabiny i szalonych ludzi i wkrótce ich dopędzą.

Daleko w dole, w tunelach rozbrzmiał głos człowieka i dotarł echem na górę. Niebieskozęby syknął i zaczął wspinać się szybciej, a Satyna starała się ze wszystkich sił dotrzymać mu kroku rozgrzana jego wysiłkiem; futro miała wilgotne, dłonie ślizgały się jej po poręczach, które chwytały wcześniej spocone ręce innych.

— Szybciej — szeptał głos hisa jednocześnie na wszystkich poziomach, głos dochodzący z wysoka, z wysokich, ciemnych miejsc Nadwyża i czyjeś ręce popychały ich w górę ponaglając do dalszej wspinaczki tam, gdzie błyszczało przytłumione światło, na którego tle majaczyły sylwetki czekających hisa.

Śluza. Satyna naciągnęła maskę, podpełzła do drzwi i chwyciła Niebieskozębego za rękę, ze strachu, że zgubi go tam, gdzie prowadzi ich Stary.

Weszli do śluzy. Stłoczyli się w niej z innymi i wewnętrzny właz wypuścił ich w stłoczoną masę brązowych ciał hisa, w objęcia rąk, które wyciągały się po nich i pomagały wyjść szybko ze śluzy; inny hisa, który stał zwrócony do nich plecami, osłaniał ich przed tym, co znajdowało się na zewnątrz.

Byli uzbrojeni w kawałki rur jak ludzie. Satyna stała oszołomiona; pomacała za sobą szukając Niebieskozębego, żeby się upewnić, czy jest tam, w tej zbitej, złej ciżbie, w tym białym świetle ludzi. W korytarzu byli tylko hisa. Zapełniali go aż po zamknięte drzwi na końcu. Jedna ze ścian zapaćkana była krwią, ale jej woń nie docierała do nich poprzez maski. Satyna powiodła przestraszonym wzrokiem w stronę, w którą spychał ich tłum i poczuła blisko, na swoim ramieniu dłoń, która nie należała do Niebieskozębego i która ją prowadziła. Minęli drzwi i znaleźli się w miejscu ludzi, ogromnym, słabo oświetlonym i drzwi zamknęły się za nimi przynosząc ciszę i spokój.

— Sza — syknęli ich przewodnicy.

Rozejrzała się z przerażeniem dookoła, żeby zobaczyć, czy Niebieskozęby wciąż z nią jest, a on wyciągnął do niej rękę i chwycił ją za dłoń. Szli pełni niepokoju przez to rozległe miejsce-człowieka w towarzystwie swoich starszych przewodników, och, szli ostrożnie, bo się bali, bo czuli respekt przed bronią i przed panującym na zewnątrz gwałtem. Inni, Starzy, wstali z cienia i wyszli im naprzeciw. „Gawędziarko”, zwrócił się do niej Stary dotykając ją na powitanie. Objęły ją ramiona; z jasnego, jasnego wejścia wychodzili inni i obejmowali ją i Niebieskozębego i była oszołomiona honorami, z jakimi ją witali. „Chodź”, powiedzieli i powiedli ją do tego jasnego miejsca, do pokoju bez granic z białym łożem, w którym spała człowiek-kobieta i przy którym przycupnęła stara hisa. Wszędzie wokół była ciemność i gwiazdy, ściany, które były, a zarazem ich nie było i wtem, nad nimi i nad Marzycielką zajrzało do pokoju wielkie Słońce.

— Ach — przeraziła się Satyna, ale stara hisa wstała i wyciągnęła ręce w geście powitania. „To Gawędziarka”, rzekł Stary, a najstarsza ze wszystkich odeszła na chwilę od Marzycielki i objęła ją. „Dobrze, dobrze”, powiedziała czule Najstarsza.

— Lily — przemówiła Marzycielka i Najstarsza odwróciła się, przyklękła przy łożu i poklepała ją z czułością po siwej głowie. Cudowne, żywe oczy w białej i nieruchomej twarzy zwróciły się w ich stronę, ciało Marzycielki spowite było w biel, wszystko białe, oprócz hisa imieniem Lily i czerni przyprószonej gwiazdami, która rozciągała się wokół nich. Słońce znikło. Zostali tylko oni.

— Lily — przemówiła znowu Marzycielka — kim oni są? Na nią patrzyła Marzycielka, na nią, a Lily skinęła, żeby podeszła bliżej. Satyna uklękła, a Niebieskozęby obok niej i wpatrywali się z czcią w ciepło oczu Marzycielki, Marzycielki z Nadwyża, przyjaciółki wielkiego Słońca, które tańczyło po jej ścianach.