Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Ach, tak — pokiwał głową farmer, jakby doskonale rozumiał, jaka to ciężka praca. Ukłonił się sztywno, odwrócił i uciekł do domu. Marek roześmiał się cicho za jego plecami. Legioniści, którzy sami rozbili już namioty, przyjęli jego rozkazy ledwo tłumionymi okrzykami radości. Nie powstrzymywali się już, kiedy Blesus zgłosił się na ochotnika do pełnienia warty. Uśmiechając się z zadowoleniem, młodszy centurion powiedział:

— Czemu nie? To prawie tak łatwe jak spanie.

— Lepiej żebyś nie zasnął, Juniuszu — powiedział trybun, wbijając kołek namiotu w błotnistą ziemię. Była to jedyna rzecz, którą deszcz ułatwiał, a nie psuł. Marek mówił żartobliwym tonem i Blesus nadal się uśmiechał, ale już nie tak szeroko jak przed chwilą. Fustuariwn czekało na strażników, którzy zdrzemnęli się na posterunku.

Kiedy namiot był już ustawiony, Skaurus wysuszył się najlepiej jak tylko było to możliwe. Mal-ric i Dosu” zasnęli głęboko, kiedy tylko zjedli kolację.

— Co ty im zrobiłaś, wyciągnęłaś jakieś proszki od Styppesa? — szepnął trybun do Helvis, kiedy przykryła obu chłopców. — Odkąd wyjechaliśmy, nie można ich było usadzić nawet na minutkę.

— Niewiele się pomyliłeś — powiedziała wstając. Podała mu opróżniony do połowy bukłak z winem. — Dałam im się trochę napić, kiedy byłeś zajęty.

— Poważnie? Dlaczego?

Posłała mu długie, powłóczyste spojrzenie.

— Dla nas — odpowiedziała, głosem łagodnym i słodkim jak wino, które mu wręczyła. Ledwie zdążył je odłożyć, z uśmiechem ciasno go objęła. Pocałował ją, mile zaskoczony — kiedy była w ciąży, rzadko miała na to ochotę.

Bawiąc się z nim palcami, odpięła mu pas z mieczem i ściągnęła obłożoną metalem żołnierską spódnicę.

— Ależ to skomplikowane — szepnęła.

Skaurus całował jej oczy i usta, ściągnąwszy już przez głowę jej prostą sukienkę. Zdmuchnął lampki. Razem osunęli się na posłanie.

Po chwili odwróciła się do niego plecami — wszedł w nią od tyłu. Ta pozycja, dobra do powolnej, leniwej miłości, była wygodna dla nich obojga — dla niej ze względu na zaawansowaną ciążę, dla niego ze względu na zmęczenie całodziennym marszem. Westchnęła i przysunęła się bliżej.

Kiedy skończył, przetoczył się leniwie na plecy, gwiżdżąc w ciemności. Malric poruszył się, mamrocząc coś pod nosem.

— Ciii… kochanie — powiedziała Helvis łagodnie.

Marek nie był pewien, do którego z nich mówiła, dopóki nie odszukała po ciemku bukłaka z winem, które dała synowi do picia. Chłopiec pociągnął długi łyk, oblizał wargi, pokręcił się i zasnął.

— No — powiedziała Helvis do trybuna. — Tej nocy nie będziemy sobie przerywać. Przytuliła się do niego, a jej ręce znowu miały zajęcie.

— Hej, spokojnie — powiedział. — Jest mi całkiem dobrze.

— Ja myślę — rzuciła z szelmowską nutą w głosie, ale nie przestała.