Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Wiedziała, że zrozumienie tego, co naprawdę chciał jej przekazać, zajęło jej znacznie więcej czasu niż powinno, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę jej dotychczasowe doświadczenia. Ale kiedy to zrozumiała i upewniła się, że ma rację, sprawdzając dostępne informacje o samurajach, zrozumiała też, dlaczego pojedynki tak na Graysonie, jak i w średniowiecznej Japonii prawie zawsze zaczynały się i kończyły na jednym ciosie.

Burdette zaczął się dziwić, obserwując, jak Harrington po prostu stoi i czeka. Naturalnie wiedział tak o dominacji, jak i o „zmarszczce” i obie wykorzystywał, by uzyskać przewagę w pojedynkach. W tym jednak wypadku żadne z nich nie znało „zmarszczki” drugiego, więc nie było sensu brać jej pod uwagę. Chyba nie sądziła, że zdoła odkryć jego „zmarszczkę” na czas… choć z drugiej strony mogła na to liczyć, bo była taką nowicjuszką, że nie miała czasu i okazji, by oddzielić całe to metafizyczne pieprzenie od praktyki. On zaś był zbyt doświadczony, by nie skupić się wyłącznie na tym, co rzeczywiste i praktyczne, gdy miał w dłoni prawdziwe ostrze.

Nie zmieniając pozycji, uniósł prawą górną wargę, ukazując zęby. Walka o dominację była tą częścią pojedynku, którą lubił najbardziej. Niewidzialna szermierka woli pełna napięcia, gdy silniejszy stopniowo doprowadzał słabszego do stanu, w którym tamten atakował, nie mogąc znieść przedłużającego się stresu. Już sama perspektywa doprowadzenia do tego stanu ladacznicy była przyjemna…

A potem przestał się szczerzyć i wytrzeszczył oczy, bowiem nie było żadnej reakcji. Jego koncentracja rozbijała się o nią i znikała niczym pchnięcie w bezdennej czarnej otchłani wód, która pochłaniała je bez oporu i bez skutku. Poczuł na czole kroplę potu… a potem następną ściekającą po policzku… nie mógł zrozumieć, co się z nią dzieje: przecież to on był mistrzem — powinna czuć narastające napięcie… presję szarpiącą nerwy… strach. Dlaczego nie atakowała, by z nimi skończyć?!

Honor zaś czekała skupiona tak psychicznie, jak i fizycznie, obserwując każdą część ciała przeciwnika, lecz nie koncentrując się na żadnej. Czuła jego rosnące ogłupienie i frustrację, lecz były równie nieważne jak ćmienie jej własnych żeber. Nigdy ani w trakcie walki, ani później nie była w stanie określić, jaka była „zmarszczka” Fitzclarence’a — nie zarejestrowała jej świadomie.

Ale dostrzegła ją i coś w niej rozpoznało jej znaczenie. Zaatakowała w tym jednym jedynym momencie, w którym przeciwnik całkowicie skoncentrowany na ataku, który miał zaraz przeprowadzić, był równocześnie kompletnie bezbronny.

Jej reakcja zarówno umysłowa, jak i fizyczna była odruchowa, a jej ruchy cechowały szybkość i siła kogoś urodzonego i wychowanego na planecie o przyciąganiu o piętnaście procent większym niż przyciąganie planety, z której pochodził przeciwnik. Cięła z dołu ku górze, rozcinając górną krawędzią głowni Williama Fitzclarence’a od prawego biodra do lewego ramienia. Początek okrzyku towarzyszącego zwykle atakowi zamarł mu w gardle, gdy szok i ból unieruchomiły mu dłonie. Zaczął padać na twarz, ale nie zdążył — Honor płynnym ruchem okręciła się błyskawicznie na pięcie i cięła równolegle do podłogi, wkładając w to uderzenie całą silę ciała i obrotu. Głowa Williama Fitzclarence’a, patrona Burdette, poszybowała w górę, odcięta czysto i doskonale, a z szyi wytrysnęły dwie fontanny krwi.