Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

ROZDZIAŁ XXXI

Aleksander Thurston podszedł do głównej holoprojekcji taktycznej znajdującej się na środku pomostu flagowego Conquistadora, złożył dłonie za plecami i przyglądał się jej z głębokim namysłem. Wyrwało go z niego dopiero pojawienie się Preznikova.

— Jakieś zmartwienie, towarzyszu admirale? — Preznikov spytał zbyt cicho, by ktokolwiek inny mógł go usłyszeć.

Thurston wzruszył ramionami.

— Niespecjalnie, towarzyszu komisarzu. Raczej coś w rodzaju zakładu z samym sobą.

— Zakładu z samym sobą? — zdziwił się Preznikov.

— Założyłem się sam ze sobą jak szybko dostrzeżemy przeciwnika. Od dobrych trzydziestu minut wiedzą, że tu jesteśmy, a jak dotąd zauważyliśmy tylko parę niszczycieli i z tuzin krążowników liniowych oraz ciężkich, z czego połowa została zidentyfikowana jako należące do Królewskiej Marynarki. Według danych wywiadu sama Marynarka Graysona ma więcej okrętów tych klas, a większość z nich na pewno pozostawiono do obrony systemu, gdy wysłano superdreadnoughty na pomoc RMN. Pytanie, gdzie się znajdują i kiedy je zauważymy.

— Aha — Preznikov także odwrócił się ku holoprojekcji, nie po raz pierwszy żałując, iż nie potrafi odszyfrować widocznych na niej symboli tak płynnie i bezbłędnie jak zawodowy oficer. Uczył się co prawda, ale nadal potrzebował pomocy w ich pełnej interpretacji. Teraz miał przed sobą ze trzydzieści źródeł napędu, z których najwolniejszy poruszał się z przyspieszeniem pięciuset g. Wszystkie leciały zbieżnymi kursami na przechwycenie 14. Zespołu Wydzielonego. Spotkanie powinno nastąpić w pobliżu Graysona… Gdy doszedł do tego punktu analizy, zmarszczył brwi i spytał Thurstona:

— A ich główne siły nie mogą przebywać na orbicie Graysona?

— Naturalnie, że mogą. — Thurston był zaskoczony szybkością, z jaką tamten doszedł do tego wniosku, i nie całkiem udało mu się to ukryć.

Preznikov na szczęście był tym bardziej rozbawiony niż urażony.

— A na czym konkretnie polega ten zakład? — spytał złośliwie.

— Jak szybko opuszczą orbitę, by dołączyć do jednostek, które już widzimy.

— Na tyle szybko, by zdążyli najpierw zjednoczyć siły, a potem spotkać się z nami, prawda? — Preznikov nadal nie do końca rozumiał, o co chodzi.

— Oczywiście, że prawda, towarzyszu komisarzu. Ale sposób, w jaki to zrobią, powie nam sporo o tym, jak dobry jest dowodzący nimi oficer.

— W jaki sposób? — W oczach komisarza błysnęło autentyczne zainteresowanie.

Thurston sklął się w duchu za gadatliwość, ale teraz nie miał już wyjścia — musiał wyjaśnić.

— Nadal dzieli nas od Graysona ponad sto dziewięćdziesiąt milionów kilometrów albo dziesięć minut i siedem sekund świetlnych. Jest to skuteczny zasięg sensorów grawitacyjnych, toteż bez trudu zauważymy sygnatury ich napędów, ale nasze sensory nie są zbyt dokładne, toteż jeśli nie będą to naprawdę silne sygnały, nie odkryjemy z tej odległości nic konkretniejszego. Dlatego też dopóki nie uruchomią napędów, nie mamy pojęcia, co konkretnie siedzi na orbitach parkingowych. Nie mówiąc o tym, że dowiemy się i tak z dziesięciominutowym opóźnieniem.

Dla przykładu: ponieważ uaktywnili generatory osłon w fortach orbitalnych, jesteśmy w stanie je widzieć i zlokalizować; jak długo tego nie zrobili, pozostawały dla nas niewidoczne. Tak na marginesie to jest ich więcej, niż zakładały analizy wywiadu — przerwał, czekając, aż Preznikov da znak, że nadąża za jego tokiem rozumowania, i dopiero gdy to nastąpiło, ciągnął: — Jeżeli nasze analizy są właściwe, to nie powinni dysponować niczym cięższym od krążownika liniowego, a okręt tej klasy może wyciągnąć pięćset dwadzieścia g. Natomiast superdreadnaught klasy DuQuesne może osiągnąć maksymalne przyspieszenie czterysta dwadzieścia pięć g. Wywiad ocenia, że nowe kompensatory grawitacyjne RMN, którymi na pewno dysponuje Marynarka Graysona, mogą pozwolić na dwu-, trzyprocentowe zwiększenie prędkości, co dałoby do czterystu czterdziestu g, zakładając, że zdążyli je zamontować, a tak należy założyć wbrew temu, co uważają analitycy wywiadu. Liczby, które podałem, to maksymalna prędkość bez żadnego marginesu bezpieczeństwa, a w ten sposób latać nie lubi żadna flota. Najczęściej osiąga się prędkości rzędu osiemdziesięciu procent maksymalnych, co daje około trzysta pięćdziesiąt g dla superdreadnaughtów z nowymi kompensatorami. Jeżeli zauważone przez nas sygnatury napędów będą poruszać się z tą szybkością lub zbliżoną, oznaczać to będzie, że operacja „Pozór” nie powiodła się do końca i nie wszystkie okręty liniowe opuściły system. To z kolei będzie oznaczało konieczność zmiany planów ataku. Z drugiej strony im szybciej ruszą nam na spotkanie, tym lepsze dane uzyskamy o ich dowódcy. Naprawdę ciężko jest siedzieć bezczynnie i obserwować zbliżanie się takiej armady jak nasza, ale dobry, doświadczony dowódca tak właśnie by postąpił. Dla niego najważniejsze jest to, by zdążyć skoncentrować wszystkie dostępne okręty przed nawiązaniem kontaktu z nami, a nie by zrobić to jak najszybciej. Im dłużej będzie czekał, tym więcej informacji uzyska o naszych siłach i zamiarach. A nam z kolei tym trudniej przyjdzie modyfikować plany w razie niespodzianki. Biorąc pod uwagę dysproporcję sił, jakiej oczekujemy, nie powinno to zrobić większej różnicy, ale to kwestia profesjonalizmu. Dobry dowódca poczeka do ostatniej chwili, nim przystąpi do akcji, niezależnie czy będzie sądził, że zdoła nas powstrzymać czy też nie, bo w tej sytuacji jest to bez znaczenia. To prawie odruchowe działanie, tym bardziej rozsądne, jeśli dysponuje się systemem wczesnego ostrzegania, którego nie ma przeciwnik, i zna się jego siły. Im dłużej nie ujawnia, się własnych, tym lepiej, a to oznacza jak najpóźniejsze uruchomienie napędów. Natomiast jeśli dowódca jest niedoświadczony, będzie chciał coś zrobić jak najszybciej. W tym przypadku jak najprędzej zjednoczyć siły. Będzie bardziej odczuwał napięcie wywołane oczekiwaniem, a jeśli nie jest pewien swych możliwości, będzie wolał reagować na nasze poczynania niż przejmować inicjatywę. W takim przypadku sensowne będzie szybsze ujawnienie się, by zobaczyć, jak na to zareagujemy, i spróbować to wykorzystać… W ten sposób jednakże pozwoli nam narzucić warunki walki, co tak na marginesie jest nadal kardynalnym błędem regularnie popełnianym przez naszą flotę w starciach z Royal Manticoran Navy. Ujmując rzecz w skrócie: jeśli dowódca graysoński poczeka do końca i wyprowadzi swe okręty z orbity z. dużym przyspieszeniem, będzie to znaczyło, że jest dobry i ma doświadczenie, jeśli zrobi to wcześniej i wolniej, to jest albo niedoświadczony, albo nerwowy, co w obu przypadkach sprowadza się do tego samego: nie jest pewny swych umiejętności. A wiedza, z jakim dowódcą przyjdzie nam walczyć, to połowa sukcesu, towarzyszu komisarzu.