Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

W sali zapanowało poruszenie, gdy kolejny raz otwarto masywne odrzwia. Wszedł jego gwardzista, niosąc pochwę z mieczem Burdette, którym władało czterdzieści pokoleń patronów Burdette. Wyciągnął rękę i wysłużona rękojeść wśliznęła się w jego dłoń niczym stary, wypróbowany przyjaciel. Trzymając jedną ręką za pochwę, drugą za rękojeść, obrócił się ku ladacznicy.

Stała dokładnie w tej samej pozycji, w której stanęła, gdy posłał po miecz, wsparta oburącz na rękojeści opartego o podłogę Miecza Stanu. Na jej twarzy nie było absolutnie żadnego uczucia — ani strachu, ani nienawiści, troski czy choćby gniewu. Zimne, nieruchome oczy.

Spojrzał w nie i wstrząsnął nim niespodziewany dreszcz, gdyż one także pozbawione były wszelkiego wyrazu. Miał nieodparte wrażenie, że spogląda w oczy śmierci. Trwało to jedynie moment, nim nie przypomniał sobie o swych umiejętnościach i posłannictwie. Skrzywił się pogardliwie i splunął na podłogę — to nie była żadna śmierć, tylko zwykły czarci pomiot kurwiący się gdzie nie bądź, a w jej oczach nie było nic, bo była zbyt głupia, by się bać. Nadszedł najwyższy czas, by je wreszcie zamknąć na zawsze.

Z tym postanowieniem dobył broń z pochwy.

Honor obserwowała, jak światło tańczy na lśniącym ostrzu miecza przeciwnika. Podobnie jak miecze samurajskie, miecze kute na Graysonie stanowiły dzieła sztuki, a ich twórców należało zaliczać bardziej do grona artystów niż rzemieślników. Zdawali sobie co prawda sprawę, że doskonałość jest nieosiągalnym celem, ale wiecznie próbowali ją osiągnąć, doskonaląc przez wieki swój kunszt, i nawet teraz tych paru, którzy pozostali, kuło głownie ręcznie, składając i sklepując wielokrotnie stal, z której były wykonane. Dzięki temu miecze były równocześnie sprężyste i wytrzymałe oraz tak ostre, że średnio normalna brzytwa mogła im pozazdrościć. Były też niezwykle funkcjonalne, świetnie wyważone i idealnie leżały w dłoni. Były, krótko mówiąc, piękne.

Nowoczesna technika z pewnością byłaby w stanie wyprodukować równie dobrą broń, pod żadnym aspektem im nie ustępującą, ale brak byłoby w niej tego nieuchwytnego czegoś, co naprawdę doświadczeni i dobrzy wojownicy nazywają „duszą”.

Spoglądając na patrona Burdette (jeszcze patrona), Honor zdawała sobie sprawę z dziwaczności całej sytuacji. Oto zawodowy oficer nowoczesnej marynarki wojennej miał stoczyć pojedynek na śmierć i życie z fanatykiem religijnym będącym na dodatek masowym mordercą. I to przy użyciu broni, która była przeżytkiem grubo ponad pięćset lat wcześniej, nim pierwsze statki kolonizacyjne opuściły Ziemię. A jednak to właśnie było słuszne i tak należało postąpić. Wiedziała, że Burdette ma znacznie więcej doświadczenia i nieporównywalnie lepiej włada mieczem — w końcu przez wiele lat doskonalił swe umiejętności, co udowadniał na licznych turniejach. Nie dość tego — czuła się ogólnie obolała, a kilka miejsc przypominało o swym istnieniu wcale nie tępym bólem, ale to w niczym nie zmieniało jej przekonania, że tak właśnie powinno się to wszystko zakończyć.

Zdjęła buty i jedynym dźwiękiem towarzyszącym jej krokom na kamiennej podłodze był szelest sukni. Pomimo zmęczenia umysł miała jasny. Zajęła pozycję bezpośrednio przed tronem i uśmiechnęła się w duchu. Wszyscy bowiem w tej olbrzymiej sali spodziewali się zobaczyć, jak ginie. Czego naturalnie nie miała najmniejszej ochoty im umożliwić.

Burdette zapomniał bowiem, albo być może nigdy nie nauczył się czegoś, co ona znała aż za dobrze. Sądził, że będzie to kolejny pojedynek turniejowy, ale nie byli na turnieju, o czym w przeciwieństwie do niego ona doskonale wiedziała. Znajdowali się na polu śmierci, na którym była już nie raz… a on nigdy. Fakt: zlecił masowe morderstwo, ale sam nigdy nikogo nie zabił, podobnie jak nigdy nie znalazł się w zasięgu swej niedoszłej ofiary, gdy była ona uzbrojona. A to stanowiło olbrzymią różnicę.

Burdette podszedł pewnym krokiem zdobywcy i zwycięzcy. Stanął, wykonał serię kata, by rozgrzać mięśnie, co Honor obserwowała z lekkim rozbawieniem — dla niego były to jedynie zawody szermiercze, odmiana współzawodnictwa sportowego. Dlatego też w rozgrzewce główny nacisk kładł na doskonałość ruchów, nie na ich skuteczność, bowiem tak naprawdę nikt z trenujących nie spodziewał się użyć tych umiejętności w praktyce. Poza tym w sporcie przegrana walka oznaczała tylko przegraną, a trafienie przeciwnika pozostawało jedynie trafieniem… Burdette zakończył rozgrzewkę i z pogardą obserwował nierządnicę i przyjętą przez nią pozycję. Stanęła w tak zwanej „niskiej”, trzymając broń oburącz, prawie równolegle do ziemi, tak iż rękojeść znajdowała się nieco powyżej pasa, a czubek ostrza poniżej. Próbowała to ukryć, ale w ten sposób chroniła prawy bok — być może tam została zraniona, o czym wspominał Mayhew. Byłoby to w takim razie rozsądne, jako że ta postawa mniej obciążała mięśnie prawego boku.