Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Umilkł i uniósł dłoń, a w sali ponownie zapanowała idealna cisza, gdy wszyscy zastanawiali się, co teraz nastąpi. W tej ciszy wyraźnie rozbrzmiał niespodziewany odgłos ponownie otwierających się skrzydeł wejściowych odrzwi i do Komnaty Konklawe wkroczyła Honor Harrington.

Stukot jej obcasów na kamiennych płytach posadzki odbijał się echem od ścian, towarzysząc jej krokom. Przypominała biało-zielony płomień, a na szyi miała Star of Grayson i zwisający poniżej klucz. Wstążka, na której zawieszona była Gwiazda Graysona, miała szkarłatną barwę, ale znajdowały się na niej ciemniejsze plamy i każdy z obecnych bez trudu domyślił się, czym one są. Na czole miała długie, głębokie rozcięcie zabliźniające się już dzięki przyśpieszonemu leczeniu, a na prawym policzku imponujący wielobarwny siniak i szereg małych strupków. Futro siedzącego na jej ramieniu treecata nosiło ślady popalenia i osmolenia, ale łeb Nimitz trzymał równie wysoko jak ona głowę, wpatrując się w Protektora. Wyglądało to tak, jakby oboje znajdowali się w całkowicie pustym pomieszczeniu. Ból widoczny w jej oczach i twarzy był ciężarem, którego nikt nie mógł z niej zdjąć, a niewielu miałoby na to odwagę. Patroni przyglądali się jej pełni wstydu i strachu, a ona ignorowała ich kompletnie. W ten sposób doszła do stóp tronu i stanęła.

— Wasza Wysokość, przybyłam po sprawiedliwość. — jej sopran dźwięczał jak stal, pod którą krył się ból większy nawet niż w oczach. — Zgodnie z przysięgami, które oboje złożyliśmy, przybyłam prosić cię, panie, by móc skutecznie chronić i bronić moich ludzi, gdyż ten, kto kazał zabić i okaleczyć mieszkańców mojej domeny, nosi klucz patrona i nie mogę go tknąć, póki kryje się za jego ochroną.

Wszyscy obecni wstrzymali oddech, słysząc formalną prośbę o sprawiedliwość, która od pokoleń nie została wypowiedziana przez nikogo.

— Przysięgałem ci i słowa dotrzymam — rozległ się donośny głos Benjamina. — Twemu żądaniu sprawiedliwości stanie się zadość, pani. Jeżeli ktokolwiek z obecnych w tej Komnacie wyrządził zło tobie lub twoim ludziom, wskaż go, a jeśli masz dowód jego zbrodni, obojętne czy jest patronem czy nie, odpowie za nie, zgodnie z literą praw boskich i ludzkich.

William Fitzclarence patrzył przerażony na to, co się dzieje, nie mogąc się ruszyć, bowiem strach go sparaliżował. Teraz wiedział, mimo szoku na wieść o śmierci wielebnego Hanksa miał pewność, że przegrał. Mayhew nigdy nie odważyłby się posunąć tak daleko, gdyby suka nie miała dowodu, a jego obietnica wymierzenia sprawiedliwości była równoznaczna z wyrokiem śmierci.

— Wasza Wysokość, mam dowód — oznajmiła Honor, pozwalając, by do żalu dołączyła wściekłość wywołana śmiercią Jareda Suttona, Fredericka Sully’ego, Gilberta Troubdridge’a, Adama Gerricka, Juliusa Hanksa i dziewięćdziesięciu jeden innych osób.

Po czym odwróciła się i pierwszy raz spojrzała prosto na patrona Burdette.

— Oznajmiam, że mym wrogiem jest William Allen Fitzclarence, patron Burdette — oznajmiła głosem, od którego wiało chłodem przestrzeni.

Jej treecat zasyczał, obnażając kły, a Burdette poczuł nienaturalną miękkość w kolanach, gdy wszystkie oczy i obiektywy skierowały się na niego. Zamykając go w niewidzialnym potrzasku.

— Oskarżam go o morderstwo, zdradę, próbę zabójstwa mojej osoby i o zabicie dzieci oraz wielebnego Juliusa Hanksa. Przynoszę na dowód zapieczętowaną i złożoną w przytomności świadków spowiedź Edwarda Juliusa Martina z domeny Burdette, złożoną dobrowolnie zgodnie z prawem Kościoła i Miecza. Wynika z niej, że William Fitzclarence osobiście nakazał mnie zabić, że William Fitzclarence i jego poddany Edmond Augustus Marchant, a także: Samuel Marchant Harding, także z domeny Burdette, Austin Vincent Taylor, również z tejże domeny, oraz dwudziestu siedmiu innych ludzi pozostających w jego służbie zawiązało spisek i doprowadziło do zawalenia się kopuły nad szkołą średnią imienia Muellera i śmierci pięćdziesięciu dwóch mężczyzn i trzydzieściorga dzieci. Oraz że w konsekwencji rozkazów Williama Fitzclarence’a wielebny Julius Hanks, Najstarszy Kościoła Ludzkości Uwolnionej, zginął, oddając swe życie, by mnie uratować.

Umilkła i jedynym słyszalnym w sali dźwiękiem był spazmatyczny oddech patrona Burdette. Pozwoliła, by milczenie przeciągnęło się, smakując ze świadomym okrucieństwem to, co musiał przeżywać, nim uniosła prawą rękę i wskazała go palcem.

— Wasza Wysokość, żądam życia Williama Allena Fitzclarence’a jako zadośćuczynienie za jego zbrodnie, okrucieństwo i złamanie przysięgi złożonej tobie, panie, temu Konklawe, ludowi Graysona i Bogu.