Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

— …nadal zbliżają się z przyspieszeniem cztery koma cztery kilometra na sekundę kwadrat, milady — zameldował komandor Bagwell.

Honor siedziała tak, jak jej było najwygodniej, ale zachowując pozory pewności siebie. Wszyscy musieli się zorientować, że to jedynie poza, bo nie miała żadnych powodów do zadowolenia. Miała natomiast nadzieję, iż nie wiedzą, że tym razem pozycja miała także ukryć zmęczenie, bo brak jej było sił, by siedzieć prosto. Wiedziała, jak jest wyczerpana, co nie znaczyło, że miała zamiar to okazać.

Słysząc meldunek, potarła czubek nosa i zmusiła się do myślenia, co nie było najłatwiejsze przy tak zmęczonym umyśle.

Dobrą wiadomość, o ile można to było tak nazwać, stanowiło to, że przeciwnik nie miał nic cięższego od pancernika. Przy masie czterech i pół miliona ton okręty klasy Triumphant, stanowiącej podstawową klasę pancerników Ludowej Marynarki, dysponowały czterdziestoma pięcioma procentami uzbrojenia jej okrętów i trzydziestoma procentami potencjału obronnego jej jednostek przed modernizacją.

Złą było to, że nadlatywało ich trzydzieści sześć, wspartych przez dwadzieścia cztery krążowniki liniowe, dwadzieścia cztery krążowniki, trzydzieści osiem lekkich i czterdzieści dwa niszczyciele. Podczas gdy ona miała do dyspozycji sześć superdreadnaughtów, czternaście krążowników liniowych (wliczając te, które gnały teraz na złamanie karku z rozmaitych miejsc w systemie, by zdążyć połączyć się z siłami głównymi), dziesięć ciężkich krążowników, czterdzieści lekkich i dziewiętnaście niszczycieli. W systemie Yeltsin znajdowało się co prawda jeszcze osiem krążowników liniowych — 1. Eskadra Krążowników Liniowych Marka Brentwortha — ale nie zdążyłyby do niej dołączyć, zanim napastnicy dotrą do Graysona, więc przy pomocy nadajnika grawitacyjnego poleciła mu wyłączyć napędy i utrzymywać pozycję, nie ujawniając się, w oczekiwaniu na dalsze rozkazy. Ponieważ Mark postąpił tak, zanim jeszcze nadszedł jej rozkaz, pozostały nie wykryte przez nieprzyjaciela, mimo iż znajdowały się o mniej niż osiem milionów kilometrów od miejsca, w którym wyszedł on z nadprzestrzeni. Gdyby tego nie zrobił i próbował lecieć w kierunku Graysona, napastnicy zdołaliby bez trudu dogonić jego okręty, dysponując większą prędkością bazową.

Główny problem sprowadzał się do tego, że przeciwnik był silniejszy. Dysponowała co prawda przewagą techniczną, gdyż sprzęt i uzbrojenie prawie w całości zostały wyprodukowane w Królestwie Manticore, ale to miało znaczenie jedynie tak długo, jak długo walka odbywała się na dużą odległość. A pojedynek rakietowy w tym przypadku także miał swoje mankamenty, gdyż pancerniki dysponowały dużą ilością wyrzutni — każdy miał zaledwie piętnaście procent siły ognia broni energetycznej jej superdreadnoughta, ale trzydzieści procent salwy rakietowej. Powód był prosty — z założenia miały trzymać się poza zasięgiem dział okrętów liniowych. W porównaniu do krążowników liniowych (nie mówiąc już o lżejszych okrętach) pancerniki były nieruchawe, ale i tak mogły osiągnąć większe przyspieszenie niż dreadnaughty czy superdreadnoughty. A to oznaczało, że powinny względnie łatwo unikać jej okrętów i choć pancerniki były znacznie delikatniejsze, a co za tym idzie łatwiejsze do zniszczenia, to biorąc pod uwagę liczbę okrętów, przeciwnik mógł wystrzelić dwie rakiety na każdą wystrzeloną przez jej eskadrę, co przy dłuższym pojedynku rakietowym miało ogromne znaczenie. Mogła to zrównoważyć użyciem zasobników holowanych, ale tylko w pierwszej salwie, czyli wystrzelonej z największej odległości. Zasobniki bowiem były nader łatwe do zniszczenia i nie było sensu próbować użyć ich później — straty przewyższyłyby korzyści.