Każde martwe marzenie

— Za­mknij oczy.

De­ana na­la­ła so­bie jesz­cze tro­chę wina. Tru­nek był sła­by, roz­cień­czo­ny tak, że nie spo­sób było się nim upić. Bar­dziej ob­le­piał ję­zyk kwa­sko­wa­tą sło­dy­czą niż po­zwa­lał po­czuć choć­by lek­ki szum w gło­wie. To była jed­na z tych rze­czy, któ­re uświa­da­mia­ły jej, że na­wet wła­dza Pło­mie­nia Aga­ra ma swo­je ogra­ni­cze­nia. Va­ra­la nie po­zwa­la­ła jej już pić nic moc­niej­sze­go.

Dla do­bra dziec­ka.

Za­sło­ni­ła twarz.

— Już.

Jej za­ci­śnię­te w pię­ści dło­nie przy­cią­gnę­ły zdu­mio­ne spoj­rze­nie Awe­lo­ney. Nie, nie zdu­mio­ne. Ra­czej peł­ne zro­zu­mie­nia i współ­czu­cia. De­ana sama nie wie­dzia­ła, czy to pod­no­si ją na du­chu, czy iry­tu­je.

— Jak sy­tu­acja w mie­ście?

— Na­pię­ta. Lu­dzie pró­bu­ją sprze­da­wać swo­ich nie­wol­ni­ków, ale… — Bi­blio­te­kar­ka roz­ło­ży­ła ręce w ge­ście bez­rad­no­ści.

— Nie ma kup­ców?

— Nie ma.

Oczy­wi­ście.

Mimo iż w pa­ła­cu wszy­scy uda­wa­li, że Ko­no­we­ryn ma się do­brze, całe księ­stwo chwia­ło się w po­sa­dach. Do cho­le­ry, całe Da­le­kie Po­łu­dnie chwia­ło się w po­sa­dach. Bunt nie­wol­ni­ków wstrzą­snął nim o wie­le bar­dziej, niż moż­na by są­dzić. Plan­ta­cje i ko­pal­nie pło­nę­ły, a bez do­star­cza­nych z nich je­dwa­biu, ba­weł­ny, przy­praw i rud warsz­ta­ty prze­sta­wa­ły pra­co­wać, huty wy­ta­piać me­ta­le, kup­cy nie mie­li zaś czym han­dlo­wać.

Evi­kiat co kil­ka dni przy­no­sił jej wy­kaz ko­lej­nych spu­sto­szo­nych przez bun­tow­ni­ków re­gio­nów z prze­wi­dy­wa­ny­mi stra­ta­mi dla skarb­ca. Skarb­ca, któ­ry jak się oka­za­ło, ma jed­nak swo­je dno, bo nowe po­dat­ki po­kry­wa­ły le­d­wo trze­cią część utra­co­nych do­cho­dów. Nie po­ma­ga­ło i to, że ra­por­tom to­wa­rzy­szy­ły dzie­siąt­ki, a póź­niej set­ki próśb o po­moc, od miast, mia­ste­czek, a na­wet po­je­dyn­czych plan­ta­cji. De­ana od­po­wia­da­ła im za­wsze tak samo – za­mknąć bra­my, ob­sa­dzić mury albo ucie­kać do naj­bliż­sze­go du­że­go mia­sta, któ­re ma jed­no i dru­gie. Nie roz­dzie­li Ro­dów Woj­ny na małe od­dzia­ły uga­nia­ją­ce się za wro­giem, któ­ry za­wsze bę­dzie licz­niej­szy i bar­dziej zde­spe­ro­wa­ny. I umie wal­czyć.

Bi­twa pod Po­mwe była uko­ro­no­wa­niem se­rii ha­nieb­nie prze­gra­nych po­ty­czek, któ­re do­star­cza­ły bun­tow­ni­kom bro­ni i po­zwa­la­ły im się otrza­skać z praw­dzi­wą woj­ną oraz, co naj­gor­sze, pod­no­si­ły ich mo­ra­le. Na do­da­tek ru­chy nie­wol­ni­czej ar­mii, jej li­czeb­ność, pla­ny i cele wciąż po­zo­sta­wa­ły nie­ja­sne. A ona mio­ta­ła się, roz­dar­ta sprzecz­ny­mi uczu­cia­mi. Czy De­ana d’Klle­an, cór­ka me­ekhań­skiej szlach­cian­ki, tak jak ona wy­zna­ją­ca Wiel­ką Mat­kę, ma się przy­czy­nić do rze­zi zbun­to­wa­nych me­ekhań­skich nie­wol­ni­ków, jej bra­ci w wie­rze? Mo­gła być Pło­mie­niem Aga­ra, ale niech Pan Ognia nie li­czy na to, że sta­nie się jego ogni­stym mie­czem, wy­pa­la­ją­cym bunt do ko­rze­ni. Na­wet gdy­by mia­ła dość sił, by tego do­ko­nać.

Po­wsta­nie. By je za­koń­czyć, po­trze­bo­wa­ła ar­mii, bo z ludź­mi po­kro­ju Krwa­we­go Ka­hel­le nie da się ne­go­cjo­wać bez bro­ni w ręku.

A ta ar­mia… Sło­wi­ki i Ba­wo­ły sta­no­wi­ły jej trzon, w tej chwi­li – po stra­tach, ja­kie po­nie­śli w pierw­szych dniach po­wsta­nia i bra­to­bój­czej wal­ce – li­czą­cy nie­ca­łe czter­na­ście ty­się­cy lu­dzi. I to tyl­ko dla­te­go, że do od­dzia­łów wcie­lo­no star­sze rocz­ni­ki Nie­lo­tów i Cie­ląt oraz uzu­peł­nio­no je we­te­ra­na­mi. De­ana wciąż ścią­ga­ła żoł­nie­rzy z ca­łe­go kra­ju w jed­no miej­sce, by nie wy­krwa­wia­li się w bez­sen­sow­nych po­tycz­kach, dzię­ki cze­mu mia­ła te­raz w ręku ja­kąś siłę. Co praw­da bra­ko­wa­ło jej do­świad­czo­nych do­wód­ców, bo więk­szość ze sta­rej ka­dry sie­dzia­ła w lo­chach lub się ukry­wa­ła, lecz młod­si ofi­ce­ro­wie, awan­so­wa­ni cza­sem z dnia na dzień, da­wa­li z sie­bie wszyst­ko. Mo­gło to jed­nak nie wy­star­czyć, bo choć uda­ło im się utrzy­mać dys­cy­pli­nę i spraw­ność od­dzia­łów, to jed­nak nie­licz­ni z nich do­wo­dzi­li kie­dy­kol­wiek gru­pą licz­niej­szą niż stu czy dwu­stu lu­dzi.

Do tej pory zna­la­zła w tej ar­mii tyl­ko dwóch ofi­ce­rów, któ­rych do­świad­cze­niu za­ufa­ła wy­star­cza­ją­co, by wy­róż­nić ich do­wo­dze­niem więk­szy­mi od­dzia­ła­mi.