Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Damon usiadł powoli na stopniach. Ogarnął go chłód głębszy niż zimno metalu. Nie mógł złapać tchu. Uświadomił sobie, że płacze, łzy rozmywały światło i utrudniały oddychanie.

— …komunikat ogólny — komunikator zaczynał od nowa. — Osiągamy stabilizację siły ciężkości. Prosimy wszystkich obywateli…

Na jego ramieniu spoczęła dłoń i obróciła go.

— Damon? — powiedział Josh przekrzykując hałas. Był otępiały. Nic go nie obchodziło.

— Nie żyje — powiedział i zadygotał. — O Boże…

Josh, nie spuszczając z niego oka, wyjął mu z ręki reflektor. Damon zerwał się na nogi, żeby podjąć wspinaczkę, żeby dotrzeć wreszcie do włazu, o którym wiedział, że jest tam na górze.

Josh pociągnął go silnie za ramię, obrócił twarzą do siebie i przycisnął plecami do ściany.

— Nie idź — prosił. — Damom nie wychodź tam teraz. Paranoidalne koszmary Josha. Wyraz jego oczu. Damon stał oparty o ścianę, a jego myśli biegły we wszystkich kierunkach naraz i nie mógł ich skierować na jeden konkretny tor. Elena. Mój ojciec… moja matka… to niebieski jeden. W niebieskim jeden byli nasi strażnicy. Nasi strażnicy.

Josh nie odzywał się.

Starał się skupić. Coś mu się nie zgadzało. Zachowanie żołnierzy; odlot Floty. I od razu morderstwa… w najściślej strzeżonym rejonie Pell…

Zawrócił, ruszył w kierunku, z którego tu przed chwilą przyszli. Ręce trzęsły mu się tak, że ledwie mógł utrzymać poręcz. Josh poświecił mu reflektorem i złapał za łokieć, żeby go zatrzymać. Odwrócił się stojąc już na stopniach i spojrzał w górę na zamaskowaną, zniekształconą przez snop światła twarz Josha.

— Dokąd? — spytał Josh.

— Nie wiem, kto teraz kieruje wszystkim tam na górze. Mówią, że mój wuj. Nie wiem.

Wyciągnął rękę, żeby odebrać reflektor od Josha. Josh oddał go z ociąganiem. Damon odwrócił się i zaczął zbiegać po drabince w dół zeskakując ze stopnia na stopień tak szybko, jak potrafił. Josh desperacko podążył za nim.

Schodzili znowu na dół. Schodzić było łatwo. Damon spuszczał się po drabince z pośpiechem ograniczanym jedynie wydolnością płuc i grożącym utratą równowagi, dopóki nie zakręciło mu się w głowie. Snop światła z reflektora miotał się wściekle po kratownicach rusztowań i tunelach. Poślizgnął się, odzyskał równowagę i schodził dalej.

— Damon — zaprotestował Josh.

Brak mu było tchu w piersiach, żeby odpowiedzieć. Schodził wciąż niżej i niżej, dopóki wzrok nie zaczął mu się mącić z braku powietrza. Przysiadł wtedy na stopniach starając się wciągnąć przez maskę tyle powietrza, żeby uchronić się przed utratą przytomności. Czuł, jak Josh pochyla się nad nim, słyszał jego zdyszany oddech. Był niemniej skonany.

— Doki — wysapał Damon. — Musimy tam zejść… dostać się do statków. Elena tam pójdzie.

— Nie przedostaniesz się.

Spojrzał na Josha zdając sobie w tym momencie sprawę z tego, że wciąga w to kolejne życie. Ale nie miał innego wyjścia. Podniósł się i znowu zaczął schodzić. Czuł wibracje powodowane krokami Josha, który nadal podążał za nim.

Statki pozamykały pewnie śluzy. Elena jest albo tam, albo zabarykadowała się w biurach. Albo nie żyje. Gdyby żołnierze go trafili… Jeśli z jakiegoś obłędnego powodu… stacja jest unieszkodliwiana jeszcze przed zajęciem jej przez Unię…

Ale podobno na górze, w centrali jest Jon Lukas.

Czy dywersantom nie udała się jakaś akcja? Czy Jon uniemożliwił im w jakiś sposób opanowanie samej centrali?

Stracił już rachubę postojów na zaczerpnięcie tchu, miniętych poziomów. Na dół. Dotarł wreszcie na samo dno; kratownice stały się nagle szersze. Nie wiedział, gdzie jest, dopóki nie zatrzymał się i nie omiótł otoczenia snopem światła szukając kolejnej drabinki prowadzącej w dół. Przeszedł kawałek wzdłuż rusztowań i dostrzegł blady poblask niebieskiego światła rzucanego przez lampkę zainstalowaną nad włazem śluzy. Podbiegł tam i nacisnął przycisk wyłącznika; właz odsunął się z sykiem i weszli razem z Joshem do lepiej oświetlonej śluzy. Właz zasunął się za nimi i rozpoczęła się wymiana powietrza. Ściągnął z twarzy maskę i wciągnął w płuca głęboki haust powietrza; było orzeźwiająco chłodne i tylko trochę skażone. Czuł pulsowanie w głowie. Skupił mętny wzrok na spoconej, niespokojnej twarzy Josha, na której widniały odciski od maski.

— Zostań tutaj — powiedział, bo zrobiło się mu go żal. Zostań tutaj. Jeśli mi się uda, wrócę po ciebie. Jeśli nie, sam zadecyduj co robić.