Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Pamiętam, jak maszerowaliśmy z Videssos do Garsavry niecały tydzień — powiedział Marek do Senpata Sviodo. — Dlaczego w drugą stronę jest o wiele dalej?

— Ach, bo teraz ta ziemia zna cię i kocha, mój przyjacielu — odparł Senpat, wesoły pomimo opłakanego stanu w jakim się znajdował.

Różnokolorowe tasiemki, które zwisały z vaspurakanerskiego kapelusza o trzech szpicach ociekały wodą, kładąc jaskrawe paski na plecach jego płaszcza. Ukochana pandoura Vaspurakanera spoczywała bezpiecznie w skórzanej torbie. Uśmiechając się szelmowsko, kontynuował:

— No, bo gdyby cię nie kochała, dlaczego miałaby cię tak tulić do siebie? Najwyraźniej płacze za tobą i chce, żebyś został tu na zawsze.

— Dobrze ci się śmiać, tam na koniu — burknął Skaurus, ale mimo wszystko z przyjemnością słuchał bredzenia Senpata.

Co do żyznej gleby przybrzeżnej równiny Imperium, gotów był ją teraz oddać Namdalajczykom, Yezda czy nawet demonom Skotosa. W miarę jak zbliżali się do morza, ziemia stawała się coraz bardziej miękka i bagnista. Podróżowanie po niej przy takiej pogodzie, było jak brodzenie w zimnej, rozgotowanej owsiance. Oddział trybuna był chyba jedyny na tej drodze. Wcale się temu nie dziwił — tylko szaleńcy albo desperaci wyruszali w podróż w czasie jesiennych deszczów.

— A do której grupy ty należysz? — zapytał Senpat, kiedy powiedział to głośno.

— Jesteś tu ze mną, więc sam sobie odpowiedz — odparował Marek. Coś innego przyszło mu do głowy: — Zaczynam rozumieć, dlaczego symbolem videssańskiej magnaterii jest parasol.

Nazajutrz, wczesnym rankiem, osioł Styppesa znowu upadł, wrzucając go do błota. Kapłan podniósł się, spluwając i przeklinając w sposób zupełnie nie przystający jego profesji, a jego broda, twarz i ubranie całe oblepione były szlamem. Osioł już nie wstał — miał złamaną przednią nogę. Ryczał żałośnie kiedy Baili, który znał się na koniach lepiej niż którykolwiek z Rzymian, badał złamaną kość.

— Wątpię czy dasz mi do ręki nóż, więc sam mu poderżnij gardło — powiedział do Marka. Odwracając się do Styppesa, dodał: — A ty, tłuściochu, będziesz musiał teraz podróżować na własnych kopytach.

— Lód Skotosa czeka na ciebie, bezczelny heretyku — warknął Styppes, próbując zetrzeć brud z twarzy, ale tylko go rozmazał. Spojrzenie, jakie rzucił Bailiemu, świadczyło o tym, że nie był zachwycony czekającym go marszem.

Osioł znowu zaryczał, szarpiąc Skaurusowi nerwy. Głośno zapytał:

— Czemu go nie wyleczysz, Styppes?

Videssański kapłan spurpurowiał pod swoją błotnistą maską i wrzasnął:

— Do lodu z tobą pogański ignorancie! Moja sztuka polega na leczeniu ludzi, a nie bydląt. Chcesz, żebym się sprostytuował? Nie mam pojęcia, jak to bezużyteczne stworzenie wygląda w środku i wcale mnie to nie interesuje.

— Szukałem tylko pomocy… — zaczął trybun, ale Styppes, obrażony i oburzony, rozpędził się na dobre i nie dał sobie przerwać. Złorzeczył Markowi za wszystkie większe i mniejsze potknięcia, które zapamiętał od dnia kiedy się poznali, wyciągając sprawy, o których Rzymianin dawno już zdążył zapomnieć.

Cała partia zatrzymała się, by wysłuchać jego tyrady. Dwóch legionistów uklękło w błocie, poprawiając rzemyki swoich caligae. Helvis, jak to często robiła, popędziła osła do przodu, by przez chwilę porozmawiać ze swoim bratem i jego towarzyszami. Rzymianie nie zwracali na nią uwagi, rozumiejąc dlaczego do nich podjeżdżała. Turgot wyciągnął rękę, dotykając jasnych włosów Do-stiego. Pokręcił z bólem głową, kiedy przypomniał sobie o swojej straconej Mavii.

Skaurus pochylił się i skrócił mękę osła. Zwierzę kopnęło raz czy dwa w ziemię i znieruchomiało. Styppes nadal sypał przekleństwami.

— Zamknij się, ty nadęty, próżny głupcze — nie wytrzymał w końcu Drax. — Zachowujesz się jak czteroletni gówniarz, płaczący nad zepsutą zabawką.

Wielki książę nie podniósł nawet głosu, ale błysk zimnej pogardy w jego oczach uciszył Styppesa, który otwierali zamykał usta jak wyjęta z wody ryba. Drax ukłonił się lekko Markowi.