Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Drzwi celi otwarły się.

Martin gwałtownie uniósł głowę i wytrzeszczył pełne przerażenia i niedowierzania oczy, gdy rozpoznał stojące w nich osoby. A byli to Benjamin IX Protektor Graysona i Jeremiah Sullivan, Drugi Starszy Synodu Kościoła Ludzkości Uwolnionej. Jakoś znalazł siły, by wstać… nie mógł spojrzeć im w oczy, ale przynajmniej mógł spotkać się z nimi na stojąco.

— Edwardzie Julianie Martinie — przemówił chłodnym, beznamiętnym głosem Sullivan niczym przeznaczenie. — wiesz, co uczyniłeś tej nocy?

Martin spróbował odpowiedzieć. Naprawdę próbował, ale słowa uwięzły mu w gardle. Czuł płynące po policzkach łzy, a jedyne co mógł zrobić, to kiwnąć twierdząco głową.

— W takim razie zdajesz sobie sprawę, kim stałeś się w oczach Boga i wedle prawa ludzkiego — dodał Sullivan, a Martin ponownie przytaknął. — Spójrz mi w oczy, Edwardzie Martinie!

Duchowny, mówiąc to, podszedł bliżej, a głos miał na tyle rozkazujący, że Martin wbrew swej woli posłuchał go i spojrzał w ciemne oczy pod krzaczastymi brwiami. To, co w nich dostrzegł, zmroziło do reszty jego duszę.

— Wstydzę się tego, ale Bóg mi świadkiem, nie mogę ci wybaczyć — oznajmił takim samym jak na początku głosem — tego, co dziś w nocy zrobiłeś ani też tego, co próbowałeś zrobić… Ale to nie mojego wybaczenia potrzebujesz… my, słudzy Kościoła, jesteśmy sługami Boga, ale i ludźmi… a Bóg potrafi przebaczać winy, których ludzie nie są w stanie. Wyznasz swe grzechy władzom świeckim Graysona i będziesz błagał o miłosierdzie boże?

Bladą, mokrą od łez twarz więźnia wykrzywił grymas, gdy walczyła w nim desperacka potrzeba upewnienia się, że jednak miał rację i realizował boski plan, ze straszliwym podejrzeniem, że tak nie było. A potem opadł powoli na kolana i pochylił głowę.

— Tak — powiedział złamanym, pełnym winy głosem i ciągnął, wypowiadając często używaną formułkę, lecz tym razem tak szczerze jak nigdy dotąd. — Wysłuchaj mojej spowiedzi, ojcze, bo zgrzeszyłem i pomóż… pomóż mi znaleźć przebaczenie Boga, bo zawiodłem Go w próbie i boję się…

— Dobrowolnie zgadzasz się, by to co powiesz, ujawnić świeckim władzom Graysona, i zwalniasz mnie ze świętej przysięgi dochowania tajemnicy spowiedzi? — spytał Sullivan.

— Ja… — Martin przełknął ślinę i zdecydował się ostatecznie zadośćuczynić za zło, które sprawił, w każdy możliwy sposób — …zgadzam się.

Sullivan wyjął z kieszeni czerwoną stułę, rozłożył ją i założył na szyję. Kiedy się odezwał, głos miał nadal zimny, ale pojawił się w nim ślad współczucia.

— W takim razie zacznij mówić, Edwardzie Martinie, i pamiętaj, że jeśli cenisz swą duszę, musisz mówić prawdę i niczego nie zatajać, a być może znajdziesz łaskę w oczach wszechwiedzącego Boga.