De Herrezen Draak

‘Caemlin?’ vroeg Thom beduusd.

‘Caemlin, Thom. Elaida zal daar vroeg of laat wel naar terugkeren, dus dan heb je iets om je zorgen over te maken. En als ik het me goed herinner, zou jij, als Morgase jou in handen krijgt, wensen dat zij Elaida was.’

‘Caemlin. Ja. Caemlin past mijn gemoed als een handschoen.’ De speelman keek even naar het bord met kip en schrok op. ‘Wat heb je gedaan, kerel? Ze in je mouw gestopt?’ Van de drie kippen waren alleen nog maar afgekloven botjes en karkassen over.

‘Soms krijg ik honger,’ mompelde Mart. Het kostte hem moeite om zijn vingers niet af te likken. ‘Ga je met me mee of niet?’

‘O, ik ga mee, kerel.’ Toen Thom overeind kwam, leek hij minder onvast dan daarvoor. ‘Wacht hier – en probeer de tafel niet op te eten – terwijl ik mijn spullen pak en gedag zeg.’ Hij hinkte weg, maar wankelde niet één keer.

Mart dronk wat wijn en plukte een paar flintertjes vlees van wat botjes en beentjes. Hij vroeg zich af of hij nog tijd had om er nog een te bestellen, maar Thom was snel terug. Zijn harp en zijn fluit hingen in hun donkere leren kistjes op zijn rug, samen met een dekenrol. Hij had een gewone wandelstok in de hand, even lang als hijzelf was. De twee dienstmeisjes kwamen naast hem mee. Mart bedacht dat het zusters waren. Twee paar dezelfde grote bruine ogen keken naar de speelman op, met dezelfde uitdrukking. Thom kuste eerst Saai, toen Mada. Hij streek over hun wangen en gebaarde Mart met zijn hoofd dat hij moest volgen. Hij stond al buiten voordat Mart klaar was met het bijeen grissen van zijn eigen spullen en zijn vechtstok.

De jongste van de twee, Saai, hield Mart tegen toen hij bij de deur kwam. ‘Wat je ook tegen hem gezegd hebt, ik vergeef je voor de wijn, zelfs al betekent het dat hij weggaat. Ik heb hem in weken niet meer zo levendig gezien.’ Ze drukte iets in zijn hand en toen hij ernaar keek, werden zijn ogen groot van verwarring. Ze had hem een zilveren Tarvalonse mark gegeven. ‘Voor wat je ook maar gezegd hebt. Bovendien: wie jou ook te eten geeft, heeft niet echt z’n best gedaan, maar je hebt nog steeds mooie ogen.’ Ze lachte om zijn gezichtsuitdrukking. Ondanks zichzelf lachte Mart ook toen hij de straat op stapte en de zilveren munt tussen zijn vingers door liet draaien. Zo, dus ik heb mooie ogen’ Zijn gelach verstierf als de laatste druppel uit een wijnvat: Thom was er, maar het lijk niet. De ramen van de herbergen verderop in de straat wierpen genoeg licht op de kasseien om daar zeker van te zijn. De stadswacht zou nooit een dode man hebben weggesleept zonder in die herbergen rondvraag te doen, dus ook in De Vrouw van Tanchico.

‘Waar staar je naar, kerel?’ vroeg Thom. ‘Geen Trolloks in deze schaduwen.’

‘Rovers,’ mompelde Mart. ‘Ik dacht aan rovers.’

‘Ook geen straatrovers of rabauwen in Tar Valon, kerel. Als de wachten een rover te pakken krijgen – niet dat er hier overigens veel zijn, want een dief weet wat hem te wachten staat – maar als ze het doen, slepen ze hem naar de Toren, en wat de Aes Sedai hem ook aandoen, die kerel verlaat Tar Valon de volgende dag met ogen zo groot als van een ganzenhoedster. Ik heb begrepen dat ze zelfs nog harder optreden tegen vrouwen die op diefstal betrapt zijn. Nee, je geld kan alleen worden gestolen doordat iemand je glanzend koper voor goud verkoopt of dobbelstenen gebruikt waarmee geknoeid is. Er zijn geen straatrovers.’

Mart draaide zich op zijn hielen om en liep Thom voorbij, op weg naar de haven. Zijn vechtstok dreunde op de keien, alsof hij zich nog sneller wilde voortduwen. ‘We nemen het eerste het beste schip dat wegzeilt, wat het ook is. Het eerste het beste schip, Thom.’ Thoms wandelstok klikte haastig achter hem aan. ‘Rustig aan, kerel. Waarom die haast? Er zijn genoeg schepen, en ze zeilen dag en nacht uit. Rustig aan. Er zijn geen straatrovers.’

‘Het eerste het beste rottige schip, Thom! Al is het aan het zinken, wij zitten erop!’ Als er geen rovers zijn, wat waren het dan? Het moeten dieven geweest zijn, wat anders?