Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Навакольную цішыню нарушыў дзіўны шоргат, падобны не храбусценне галінак: Гары падумаў, што гэта, хутчэй за ўсё былі жывёлы, а не людзі, хоць і трымаў палачку нагатове. Унутры і так было гадка з-за агідных грыбоў, нешта адваротна паколвала.
Ён думаў, што яму стане лягчэй, калі яны змогуць вярнуць Хоркуркс, але гэтага чамусьці не адбывалася. Усё, што ён адчуваў, узіраючыся ў цемру, ледзь асветленую яго палачкай, была асцярога таго, што адбудзецца далей. Быццам ён дамагаўся гэтага тыднямі, месяцамі, магчыма, нават гадамі, але зараз ён зайшоў у тупік, сышоў з дарогі.
Былі і іншыя Хоркурксы, але ў яго не было ні найменшага падання, дзе яны. Ён нават не ведаў, што яны з сябе ўяўлялі. У той жа час, ён не ведаў, як знішчыць той адзіны, што яны знайшлі, Хоркуркс, які зараз быў пахаваны на голай скуры яго грудзей. Дзіўна, ён не краў цеплыню ў цела, а быў такім халодным, быццам яго толькі што выбавілі з ледзяной вады. Час ад часу, Гары здавалася, або, магчыма ён проста ўяўляў, што ён адчуваў маленечкі пульс, перарывіста дрыготкі побач з яго ўласным сэрцам. Дзіўнае прадчуванне аплятала яго, пакуль ён сядзеў у цемры. Ён паспрабаваў процістаяць яму, адапхнуць яго, але яно надыходзіла бязлітасна.Ні водзін не можа жыць, пакуль жывы іншы. Рон і Герміёна, зараз ціха размаўляюць у намёце за ім, маглі сысці, калі захацелі б. Ён не мог. І Гары здавалася, што пакуль ён сядзеў тут, спрабуючы справіцца са сваім страхам і знямогай, Хоркуркс адлічваў час, пакінуты яму.
— Дурнасці, — сказаў ён сабе. — Не думай…
Яго шнар зноў стала паколваць. Ён баяўся, што гэта адбываецца з-за такіх думак, і паспрабаваў накіраваць іх у іншае рэчышча. Ён думаў аб бедным Крычару, які чакаў іх дома, а замест гэтага сапхнуўся з Якслі. Ці будзе эльф маўчаць або распавядзе Пажыральніку ўсё, што ведае? Гары жадалася верыць, што Крычар змяніўся за апошнія месяцы, прыняў яго бок, што цяпер ён будзе цярплівы, але хто мог ведаць, што здарыцца? Што, калі Пажыральнікі Смерці катавалі эльфа? У галаве Гары сталі з’яўляцца гадкія малюначкі, і ён паспрабаваў адапхнуць іх таксама, таму што цяпер ён не мог нічога парабіць з Крычарам. Ён і Герміёна вырашылі не заклікаць яго: што, калі б з ім з’явіўся хтосьці з Міністэрства? Нельга было думаць, што апарацыя эльфа не дала б такога ж эфекту, з-за якога Якслі апынуўся на Плошчы Грыма, учапіўшыся за рукаў Герміёны.
Шнар Гары зараз гарэў. Ён думаў, што яны яшчэ аб многім не ведаюць: Люпін меў рацыю, кажучы аб магіі, з якой яны не маглі сутыкацца і не маглі ўявіць. Чаму Дамблдор не растлумачыў больш? Ці думаў ён, што для гэтага знойдзецца час, што ён будзе жыць заўсёды, магчыма, стагоддзямі, як яго сябар Нікалас Фламель? Калі так, то ён аказаўся няправы… У Снэйпа было сваё меркаванне на гэты конт… Снэйп, спячая змяя, якая нанесла ўдар на вяршыні вежы.
І Дамблдор загінуў… загінуў…
— Аддай яе мне, Грыгаровіч.
Голас Гары быў высокім, ясным і халодным, перад сабой ён трымаў палачку доўгімі белымі пальцамі. Чалавек, на якога ён паказваў, вісеў уверх нагамі ў паветры, хоць яго не трымалі ніякія вяроўкі; ён быў звязаны нябачнымі путамі, яго твар выяўляў страх, ён счырванеў, ад таго што кроў прыліла да галавы. У яго былі беласнежныя валасы і густая барада, выліты Санта Клаўс.
— У мяне яе няма, больш няма! Яе выкралі шмат гадоў таму!
— Не хлусі Лорду Вальдэморту, Грыгаровіч. Ён ведае, ён заўсёды ведае.
Зрэнкі чалавека, які вісеў уверх нагамі, пашырыліся, яны працягвалі пашырацца датуль, пакуль іх цемра цалкам не паглынула Гары…
Ён бачыў цёмны калідор, у руках у яго быў ліхтарык, Грыгаровіч адчыніў дзверы ў пакой, які быў падобны на майстэрню. Там былі габлюшкі, золата, а на акне сядзеў малады чалавек з залацістымі валасамі. На секунду яго прыгожы твар асвятліў ліхтар, ён быў відавочна вельмі задаволены, затым няпрошаны госць кінуў заклён, які замарожвае і выскачыў з акна, заліваючыся смехам.
Гары імчаўся назад па шырокім тунэлі… І зноў бачыў спалоханы твар Грыгаровіча.
— Хто гэты выкрадальнік, Грыгаровіч? — сказаў высокі ледзяны голас.
— Я не ведаю, я ніколі не ведаў, гэта хлопец… не… калі ласка.. КАЛІ ЛАСКА!
Крык станавіўся ўсё мацней, а затым успыхнулі зялёныя іскры…
— Гары!
Гары адкрыў вочы, затыхаючыся, яго лоб балеў. Ён зноў знепрытомеў звонку намёту, саслізнуў па палатне і апынуўся на зямлі. Ён зірнуў на Герміёну, чые пышныя валасы закрывалі яму той маленькі кавалачак неба, які было відаць скрозь густыя зараснікі.