Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Сон, — сказаў ён, хутка падымаючыся і спрабуючы выглядаць як мага больш нявінным. — Пэўна, я заснуў, выбачай.
— Я ведаю, што справа ў тваім шнары! У цябе на лбе напісана! Ты зноў чытаў думкі Вал…
— Не смей прамаўляць гэтае імя! — зласліва закрычаў Рон з глыбіні намёта.
— Добра, — сказала Герміёна. — Думкі Сам-Ведаеш-Каго!
— Я не жадаў! — сказаў Гары. — Гэта быў сон! Ты ўмееш кіраваць снамі, Герміёна?
— Табе проста трэба навучыцца ўжываць Аклюменцыю…
Але Гары не прыцягвала перспектыва зноў выслухоўваць папрокі, ён проста жадаў абгаварыць тое, што зараз бачыў.
— Ён знайшоў Грыгаровіча, Герміёна, і я думаю, што ён яго забіў, але перш чым зрабіць гэта, ён прачытаў яго думкі і я бачыў…
— Я думаю, мне лепш цябе замяніць, раз ты так стаміўся, што засынаеш, — халодна сказала Герміёна.
— Я магу дасядзець да канца змены!
— Не, ты вельмі стаміўся, пайдзі паляжы.
Яна ўпарта села ва ўваходзе. Гары быў злы, але не жадаў ладзіць сварку, таму вярнуўся ў намёт.
Бледны твар Рона было відаць у цемры з ніжняга яруса ложка. Гары забраўся на верхні ярус і стаў глядзець у палатняную столь. Праз некалькі імгненняў Рон загаварыў ціхім голасам, каб Герміёна не пачула.
— Што зараз робіць Сам-Ведаеш-Хто?
Гары адчайна спрабаваў успомніць дэталі, а затым прашаптаў.
— Ён знайшоў Грыгаровіча. Ён звязаў яго, ён яго мучыў.
— Як бы Грыгаровіч зрабіў яму палачку, калі ён быў звязаны?
— Я не ведаю… Гэта вельмі дзіўна, так?
Гары закрыў вочы, думаючы аб тым, што ён толькі што бачыў і чуў. Але чым больш ён успамінаў, тым менш сэнсу гэта мела… Вальдэморт нічога не сказаў аб палачцы Гары, нічога аб асяродках-двайнятах, нічога аб тым, каб Грыгаровіч зрабіў новую палачку, якая была б мацней палачкі Гары…
— Ён нешта жадаў ад Грыгаровіча, — сказаў Гары, усё яшчэ шчыльна сціскаючы павекі. — Ён запатрабаваў аддаць гэта яму, але Грыгаровіч сказаў, што гэта выкралі… а потым…
Ён успомніў як ён, як быццам сам Вальдэморт, пракраўся ў памяць Грыгаровіча скрозь вочы таго…
— Ён чытаў думкі Грыгаровіча, і я бачыў, як малады хлопец залез на карніз, выпусціў у Грыгаровіча заклён, а потым саскочыў уніз. Ён выкраў тое, што шукае Сам-Ведаеш-Хто. І я… я думаю, што бачыў яго раней…
Гары вельмі жадалася зноў зірнуць у твар хлопчыку, які смяяўся. Крадзеж, як сказаў Грыгаровіч, здарыўся шмат гадоў таму. Чаму хлопец здаваўся яму такім знаёмым?
Шум лесу прыглушаўся ўнутры намёта, Гары чуў толькі дыханне Рона. Праз некаторы час Рон прашаптаў:
— Ты не бачыў, што было ў руках у выкрадальніка?
— Не, але гэта павінна быць нешта маленькае.
— Гары…
Рон перавярнуўся і яго ложак зарыпеў.
— Гары, як ты думаеш, Сам-Ведаеш-Хто шукае нешта яшчэ, каб ператварыць у Хоркуркс?
— Не ведаю, — павольна сказаў Гары. — Магчыма. Але няўжо гэта не небяспечна для яго — рабіць яшчэ адзін? Няўжо Герміёна не казала, што ён ужо перайшоў за межы дазволенага ў рашчапленні душы?
— Так, але, можа быць, ён гэтага не ведае.
— Так… можа быць, — сказаў Гары.
Ён быў упэўнены, што Вальдэморт шукаў рашэнне праблемы стрыжняў-двайнят, натуральна ён шукаў яго ў старога вытворца палачак… і нават не спытаў аб стрыжнях, бязлітасна забіўшы яго.
Што ж шукаў Вальдэморт? Чаму, калі ўсё Міністэрства і ўвесь чарадзейны свет цяпер ляжалі ў яго ног, ён быў так далёка, спрабуючы адшукаць рэч, якой аднойчы валодаў Грыгаровіч і якую выкраў невядомы выкрадальнік? Гары ўсё яшчэ бачыў вясёлы, дзікі твар светлавалосага маладога чалавека, амаль такі ж вясёлы, як у Фрэда і Джорджа. Ён, нібы птушка, спырхнуў з карніза, і Гары ведаў, што бачыў яго раней, але не мог успомніць, дзе…
Цяпер, калі Грыгаровіч быў мёртвы, гэты вясёлы выкрадальнік быў у вялікай небяспецы, і Гары падумаў аб ім, а Рон тым часам гучна захроп. Гары стаў павольна пагружацца ў сон.
XV. Помста гобліна
Ранняй раніцай, пакуль Рон і Герміёна яшчэ спалі, Гары выбраўся з намёта, каб знайсці самае старое каравае і прыкметнае дрэва. Знойдзячы такое, ён закапаў у яго цені вока Мудзі, і з дапамогай палачкі пазначыў ствол малюсенькім крыжыкам. Гэта было, вядома, не Бог ведае што, але Гары адчуваў, што Вар’яцкае Вока заслужыў значна большага, чым тырчаць у дзвярах Далорэс Амбрыдж. Затым ён вярнуўся ў намёт і стаў чакаць, пакуль прачнуцца сябры, каб потым абгаварыць з імі план наступных дзеянняў.
Гары і Герміёна вырашылі, што не трэба затрымоўвацца дзе б то ні было занадта доўга, Рон з імі пагадзіўся, пажартаваўшы, што было б нядрэнна, калі б наступнае месца іх знаходжання знаходзілася ў непасрэднай блізкасці да сэндвічаў з беконам. Герміёна выдаліла ахоўныя заклёны, якія яна накладвала вакол іх лагера, у той час як Гары і Рон знішчалі ўсе сляды іх знаходжання ў тым месцы. Пасля гэтага яны рушыліся да ўскраіны маленькага гандлёвага мястэчка.